นิรันดร์กาล

เกริ่นนำ

2008-09-27T23:25:00.028+07:00

นิรันดร์กาล
.. เรื่องราวความรักซับซ้อนข้ามภพข้ามชาติ
ระหว่างนายหญิง และนางทาสสาว
ข้ามมิติเวลาจากปัจจุบันสู่อดีต และจากอดีตสู่ปัจจุบัน ..
นวนิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นด้วยความเชื่อว่าความรักที่มากพอ
เป็นความรักที่ไม่มีวันตายไปกับกาลเวลา ..

-----------------------------------------------------------------------------------

ตอน อวสาน

2008-06-05T08:50:00.008+07:00

......................
สิ่งที่ทุกคนได้เห็นในห้องแห่งนั้นของแม่อุ๊ยแสงดาว คือร่างสองร่างที่ถูกมัดด้วยด้ายสายสิญจน์ของคุณจันทร์กับนางทาสแก้ว กับร่างของหญิงชราทอดตายอย่างสงบใกล้ๆ กัน

คุณน้านวลแขกรีดเสียงร้องออกมาด้วยความเสียใจและคับแค้น
“นี่อย่างไร” ท่านชี้นิ้วไปที่หลานสาว
“ผลงานของคุณพี่ .. คราวนี้พอใจแล้วใช่ไหม พอใจหรือยัง? พอใจหรือยัง? ไอ้บ้า.. ข้าขอสาปแช่ง ให้แกพลัดพรากจากลูกจากเมียทุกชาติ ทุกชาติไป..” ยามเลือดขึ้นหน้า ถ้อยคำวาจามิรู้มาจากไหน พรั่งพรูออกมาเหมือนห่าฝนในคืนพายุคลั่ง

ร่างสูงใหญ่ของบิดา ทรุดลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ลูกสาวและคู่รัก มือสั่นเทาของเขาเอื้อมไปจับตัวคุณจันทร์ และพบว่าเนื้อตัวยังอุ่นอยู่ ..
“จันทร์.. จันทร์..”
ท่านเอื้อมมือไปแตะร่างของแก้วบ้าง ..
“ยังไม่ตาย .. ลูกข้ายังไม่ตาย .. ลูกข้ายังไม่ตาย ...” คุณพระสวมกอดร่างคุณจันทร์ไว้เต็มอ้อมแขน ขอบคุณสวรรค์.. ขอบคุณเหลือเกิน

สำนึกแรกของคุณจันทร์คือกลิ่นสาบสาง และความหยาบระคายของพื้นที่นอน และ.. ข้อเท้าของเธอถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวน..
อะไรกันนี่? .. เธอเหลือบไปเห็นกะลาใส่น้ำวางไว้ใกล้แคร่ที่นอน เมื่อค่อยๆ เขยิบตัวชะโงกมองก็ต้องตกใจ ที่มองเห็นเงาในน้ำนั้น เป็นเงาของแก้ว ..

.. แลกเปลี่ยนชีวิตกัน .. เสียงแม่อุ๊ยแว่วสะท้อนอยู่ในโสต .. เมื่อลูบคลำชายพก ก็พบวัตถุแข็งๆ อย่างหนึ่ง .. มันคือจี้ห้อยคอรูปกุหลาบลงยาอันนั้น ..
หญิงสาวฟุบหน้าร้องไห้ .. ในขณะที่ประกายจันทร์ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงในโรงแรมหนานหล้าโดยมีพราวนภา นอนอยู่ด้วยข้างๆ และที่กรุงเทพฯ สาวสวยพวงแก้วก็กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กับเรื่องราวในความฝันของเธอ ..

ฝนตกอยู่นอกหน้าต่างบ้านโบราณของคุณย่าทวดสายฝน น้องสาวต่างมารดาที่มีอายุห่างจากพี่ชายคนโตถึง45 ปี!

“จันทร์แต่งงานกับขุนฟ้าสะท้านอย่างสมเกียรติ์ แต่ เข้าห้องเข้าหอได้คืนเดียวก็ตรอมใจตาย”

โอ ที่สุดคำตอบก็ออกมาเช่นนี้หลังจากที่พวงแก้วเพียรถามอยู่หลายครั้งหลายคราว

“คุณพี่ ปลูกเรือนใหม่กับ ย่าทวดของเจ้า” ท่านส่ายหน้าไปมา

“น่าเวทนา น้องบัว ลูกสาวหลวงปานนิมิต ต้องออกเรือนกับคนแก่คราวลุง คราวปู่”

พวงแก้วเบิกตาโพลง โถ ย่าทวดของหลาน หญิงสาวสะเทือนใจเหลือเกิน พวงแก้วเคยได้ยินผู้ใหญ่เล่าถึงย่าทวดบัวของเธอว่า เป็นเด็กสาว แต่งเข้ามาเมื่ออายุเพียง 14 ปีเท่านั้น หลังจากเรื่องคุณจันทร์ คุณปู่ทวดพยายามเร่งสร้างครอบครัวใหม่สินะ ท่านเลือกแต่งกับเด็กสาววัยอ่อน เพื่อจะมีลูกด้วยกันได้หลายคนก่อนที่ท่านจะแก่ตัวลงไปมากกว่านี้ใช่ไหม?

พวงแก้วซับน้ำตาแล้วเริ่มถามต่อไป

“แล้วแก้วล่ะเจ้าคะ?”

“แก้วไหน?”ย่าทวดทำหน้ายุ่ง

“แก้วที่เป็นทาส.. คนที่หน้าเหมือนหนู”

“ไม่มีคนหน้าเหมือนหนู มีแต่คนหน้าเหมือนเจ้า” คุณย่าใช้นิ้วจิ้มหน้าผากพวงแก้ว ราวนายหญิงที่จิกนิ้วใช้ทาสในเรือนอย่างขุ่นใจ หากฉุนจัดแล้วจิ้มนิ้วแบบนี้เรียกว่าเฉดหัวกันเลยทีเดียว

“เจ้าเป็นคนอาภัพ เกิดมาหน้าตาเหมือนนางทาส”

“นั่นล่ะค่ะคุณทวด” พวงแก้วยิ้มแหยๆ

“อีทาสแก้วยู่ดีๆ ก็เป็นบ้าเป็นใบ้เที่ยวหอบหมอนเน่าเดินวนเวียนอยู่กลางพระนคร”

พวงแก้วยกมือปิดปาก ..

“นั่นเจ้าร้องไห้ทำไม?”

“เปล่าเจ้าค่ะ” พวงแก้วปฏิเสธทั้งที่น้ำตาไหลพราก

“ฮือ ..”

เธอยกมือไหว้คุณย่าทวด แล้ววิ่งออกมาที่รถ .. และร้องไห้ ..

ในโลกใบนี้ เหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาหลายอย่างเหลือเกินที่โหดร้ายจนคนข้างหลังในปัจจุบันนี้รับไม่ได้

ใช่ ... พวงแก้วรู้ข้อนี้ดี แต่เธอก็เสียใจกับคนที่ถูกลืมอย่างทาสแก้วและคุณจันทร์ ส่วนคนที่เข้ามาใหม่อย่างย่าทวดบัวของเธอ ชีวิตท่านทั้งชีวิต ก็ไม่ได้รับความยุติธรรมเลย

หญิงสาวขับรถออกไปจากบ้านหลังนั้นอย่างล่องลอยไร้จุดหมาย

ประวัติของ คุณทวดที่เธอพอรู้ ในยุคที่ท่านสร้างครอบครัวใหม่คือ ท่านมี ลูกเพียงสองคน คือคุณปู่ของเธอ และย่าน้อยที่เป็นใบ้ คุณปู่แต่งงานช้ามาก เพราะไม่มีเวลาสนใจใคร นอกจากน้องสาวที่เป็นใบ้ และบิดาที่แก่เฒ่าเลอะเลือน

หญิงสาวถอนใจ .. เพราะที่สุดแล้ว เธอคิดว่า สิ่งเหล่านี้คือพลังงานชนิดหนึ่งที่เคลื่อนไหวไม่รู้จบอยู่ในสถานที่เกิดเหตุซึ่งมีทั้งความรัก ความชัง และความคั่งแค้น เธอและประกายจันทร์อาจมีบางสิ่งบางอย่างเป็นตัวจับพลังงานชนิดนี้ได้พอดี เรื่องนี้หากเป็นคนไทยเรา อาจเรียกว่า มีสื่อวิญญาณ ที่มันอาจจะเริ่มต้นจากข้าวของที่สำคัญของคนตาย ...

พวงแก้วใจสั่นระทึก ยกมือตะปบเหรียญที่คอ

หญิงสาวเลี้ยวรถเข้าไปจอดในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง แล้วจอดรถนั่งหายใจหอบอยู่ตามลำพัง

เหรียญมรดกของเธอ สิ่งแลกเปลี่ยนระหว่างแก้วกับคุณจันทร์ .. ของสิ่งนี้หรือเปล่าที่ทำให้เกิดความฝันขึ้นมา

แล้วเหรียญที่ข้อเท้าของประกายจันทร์นั้นเล่า? มีความเป็นมาอย่างไร ?

...

“คุณเจ้าขา..”

“คุณเจ้าขา คุณอยู่ไหนหรือเธอเจ้าคะ”

พวงแก้วสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงนี้ เธอหันไปมองต้นเสียง เธอเห็นหญิงบ้าแก่ๆ คนหนึ่ง ถือหมอนไว้ในมือ พึมพำถ้อยคำซ้ำๆ เพียงเบาๆ ผู้หญิงคนนี้ผมยาวเกาะติดกันเป็นลิ่มๆ เนื้อตัวมอมแมมเหม็นสาบ แต่...ผู้หญิงคนนี้ นุ่งผ้าโจงกระเบนสีน้ำตาลตุ่น!!

หญิงสาวผลุนผลันลงจากรถ วิ่งตามไปดูหน้า

“คุณพระช่วย!!”

...

“เราพบเธอหมดสติอยู่ที่สวนเบิกฟ้า” .. พวงแก้วรู้ตัวอยู่ในที่ๆ ขาวสว่าง และได้ยินเสียงคนคุยกันแว่วๆ

“และเราได้แจ้งญาติของเธอแล้วตามที่อยู่ที่ค้นได้ในตัวเธอ”

เรื่องยังไม่จบแค่นี้นะคะ เพราะมีภาคสองให้รอค่ะ

ราชา’วดี

ตอนที่ 36

2008-06-05T08:39:00.004+07:00

คุณจันทร์ใจหายวาบเมื่อคิดถึงบิดา
“เจ้าหนีเขาบ่พ้นดอก”
“มาเต๊อะลูกเหย ตางเดียวตี้สูเขาจะรอด..”
คุณน้าคำป้อขมวดคิ้วครุ่นคิด ท่านไม่เข้าใจในถ้อยคำของแม่อุ๊ยนัก และท่านกำลังคิดว่า แม่อุ๊ยกำลังอวดอุตริบางอย่าง
“สูเจ้าปากั๋นมานั่งส่องหน้าอี่แม่ยามนี้ด้วยชะตาลิขิต เวลาถอยหลังลงไปทุกลมห๋ายใจนับแต่นี้..”
แม่อุ๊ยผมขาวเขยิบเข้าหาหญิงสาว ผูกข้อมือซ้ายให้คุณจันทร์ และผูกข้อมือขวาให้แก้ว พลางท่องมนต์งึมงำ
“มอบของมีค่าสิ่งหนึ่งฮื้ออี่นาง” ท่านสั่งคุณจันทร์
“เจ้าคะ?”
“ของสิ่งใดที่มีค่าที่สุดที่เจ้ามี”
คุณจันทร์เอื้อมแกะชายพก หยิบห่อทองออกมาแกะ และเลือกจี้กุหลาบลงยา สีแดง ที่เธอทำไว้กับช่างชาวจีนเมื่อไม่นานมานี้ยื่นให้แก่แก้ว
“ฮับไว้เต๊อะลูก” แม่อุ๊ยบอก
“ส่วนตัวเจ้าบ่มีสมบัติสิ่งใด จงฉีกชายผ้านุ่งแลกไว้”
แก้วมองหน้าคุณจันทร์ๆ พยักหน้าให้ เธอจึงทำตามคำสั่งแม่อุ๊ยอย่างว่าง่ายเช่นเดียวกับคนรัก ชายผ้านุ่งโจงกระเบนสีเทาเก่าๆ ของแก้วถูกฉีกออก เพื่อส่งมอบให้แก่คุณจันทร์
“สองคนเจ้า” แม่อุ๊ยมองคุณคำป้อและคุณนวลแข
“บ่ต้องห่วงเขา ลงเฮือนกั๋นไปก่อน อี่แม่จะตั้งจิตทำพิธีฮื้อเขา ห้ามไผมาแวด หวันเฮือนนี่”
แม่อุ๊ยเดินตามหลังไปส่งคุณน้าสองคนของจันทร์กับแก้ว แล้วเข้ามายืนมองสองสาวที่นั่งหมอบนิ่งอยู่ .. ท่านมองเห็นเลือดและน้ำตา การฉุดกระชาก และเสียงกรีดร้องอื้ออึง ..

ผู้คนทุกผู้ทุกนามที่ได้พบและเกี่ยวข้องกัน ในชาตินี้ ล้วนเคยมีสายใยสัมพันธ์ต่อกันมาไม่มากก็น้อย ตัวท่านเอง.. อาจมีชีวิตอยู่เพื่อรอวันนี้ก็เป็นได้ .. วันที่ท่านตัดสินใจทอนชะตาชีวิตท่านเพื่อต่อชะตาของหญิงสาวสองคนที่มีวิบากกรรมร่วมกันมานานแสนนาน

โหลแก้วขนาดเล็กบรรจุยาลูกกลอนสี่ห้าเม็ดถูกมือขาวๆ ที่เหี่ยวย่นของแม่อุ๊ยเปิดฝาออก ยานี้หนึ่งเม็ด มีสรรพคุณเป็นยาอายุวัฒนะ สองเม็ดมีฤทธิ์ทำให้หลับข้ามวันข้ามคืน สามเม็ด.. ยุติการมีชีวิต!

แม่อุ๊ยใช้สายสิญจน์ ผูกมัดร่างของแก้วกับจันทร์ไว้ด้วยกัน จุดธูปหอมปักไว้กลางกระถางแก้ว และท่านก็นั่งลงท่องมนต์คาถาเบาๆ แต่เยือกเย็นเข้าไปในอกจนสั่นสะท้าน แก้วจับมือคุณจันทร์ไว้แน่น

เสียงฝีเท้าม้าแว่วมาแต่ไกลๆ ..

เวลากระชั้นแล้ว .. แม่อุ๊ยพยายามพยายามอยู่ในความสงบ เพื่อเพียรท่องมนต์ให้ครบถ้วน แม้นว่าบัดนี้ท่านมองเห็นเลือดสาดท่วมลาน .. เหงื่อเม็ดใหญ่ๆ ผุดพรายที่ไรผม ..
มือเหี่ยวย่นของท่านยื่นยาให้แก้วกับจันทร์คนละสองเม็ด
“กิ๋นเหี๋ยเต๊อะลูก..”
เสียงนั้นเหมือนมีมนต์สะกด .. หลังจากสองสาวกินยาแล้ว แม่อุ๊ยเอง ก็ใส่ยาเข้าปากตัวเองสามเม็ด .. ภารกิจของท่านจบสิ้นแล้ว!

เสียงฝีเท้าม้าเคลื่อนใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงร้องอึงอล .. เสียงดาบประกันดังกังวานไปทั่วทั้งป่า

“ลูกข้าอยู่ไหน?” คุณพระสาตวาดถามอย่างเกรี้ยวกราด คุณนวลแขยืนนิ่งเหมือนถูกสาปอยู่ท่ามกลางกองศพบนลานหน้าเรือนแม่เฒ่า
ฝ่ามือหนักๆ ของพี่เขยฟาดลงบนใบหน้าอย่างแรง
“ข้าไม่ปรารถนาให้ลูกข้ามีชีวิตอย่างอัปยศเยี่ยงเจ้ากับคู่ชู้ของเจ้า”
“จะฆ่าก็ฆ่า”คุณคำป้อร้องบอก
“คนที่เป็นอย่างพวกข้า ไม่มีวันกลับไปเป็นหญิงเต็มหญิง ลูกท่านก็เหมือนกัน ฆ่าให้หมดก็ดีเหมือนกัน เมื่ออยู่ไปก็ไม่มีความสุขจะอยู่ไปให้ทรมานทำไมเล่า”
ขณะกำลังเงื้อดาบด้วยโทษะ และคุณน้าคำป้อหลับตาเตรียมตัวตายโดยมีคนรักปราดเข้ามากอดไว้นั้น เสียงหนึ่งก็ตะโกนออกมาจากเรือนแม่อุ๊ยว่า

“ตายกันหมดแล้วขอรับ”

ตอนที่ 35

2008-06-05T08:38:00.004+07:00

คุณจันทร์ก้าวลงจากรถม้า มีแก้วและคุณน้าทั้งสองก้าวตาม .. ผู้คนชายหญิงและเด็กเล็กวิ่งกรูกันลงจากเรือนอย่างตื่นเต้นดีใจ พลางร้องตะโกนเรียกกันเซ็งแซ่
“แม่นายมาเน้อเจ้าข้าเหย”
รอยยิ้มผุดพรายอยู่ในทุกใบหน้า ชาวล้านนาแต่งกายผิดแผกไปจากชาวสยามนัก หญิงนุ่งผ้าซิ่นยาว หญิงสาวพันผ้าคาดอก หญิงวัยกลางคนเปลือยอกโดยใช้ผ้ายาวคล้องคอ และเกล้าผมเสียบดอกไม้หอมที่มวยผมกันทุกคนไป ชายนุ่งกางเกงผ้าฝ้ายย้อมด้วยห้อมสีน้ำเงินเข้ม และเปลือยอก
“แม่นายมา”
“ไหว้สาเจ้าแม่นาย” ผู้คนในสวนทักทายอย่างยินดี แล้วต้อนหน้าต้อนหลังผู้ที่เดินทางมาแต่ไกล ให้ขึ้นเรือน อันเป็นเรือนไม้สักใต้ถุนสูง มีเกวียนและคอกวัวและอุปกรณ์ทำสวนอยู่ใต้ถุนเรือน คุณน้าสองคนทักทายบริวารว่านเครือด้วยภาษาคำเมืองซึ่งจันทร์และแก้วฟังไม่เข้าใจ เธอทั้งสองต้องปรับตัวอีกมากในทุกเรื่อง

เป็นเวลาย่ำค่ำแล้วเมื่อมาถึงสวนแห่งนี้ในเขตเมืองแม่อาย เมืองเล็กๆ ที่แทรกตัวอยู่กลางป่าเขา และมีอาณาเขตติดต่อถึงกันกับพม่ารามัน ซึ่งคุณน้าคำป้อและคุณน้านวลจันทร์ตัดสินใจเลือกให้สองสาวขึ้นมาอยู่ที่นี่ก็เพราะเหตุนี้นั่นเอง
“เป็นอย่างไรบ้างชอบไหมเจ้า?” คุณน้านวลแขเอ่ยถาม
“พรุ่งนี้ค่อยสำรวจพื้นที่” คุณน้าคำป้อบอก
“ที่นี่ห่างไกลความเจริญสักหน่อย ผู้คนก็อย่างที่เจ้าเห็น ไว้ให้แน่ใจว่าปลอดภัยแน่ เจ้าค่อยออกไปเที่ยวในเวียง”
“หลานไม่ออกไปไหนก็ได้เจ้าค่ะ” คุณจันทร์บอกพลางคว้ามือแก้วมากุมไว้
เธอบอกกับตัวเองว่า เธออยู่ที่ไหนอยู่อย่างไรก็ได้ ขอเพียงเธอมีคนๆ นี้อยู่ใกล้ๆ เท่านั้น
“เอาเถอะ จักอยู่อย่างไร ตามแต่ใจของเจ้าสองคน”
ท่านหันไปคุยกับบริวารถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ และแนะนำหลานสาวสองคนให้เป็นที่รู้จัก
“นอกจากคนเมืองแล้ว ที่นี่ยังมีคนงานขะหมุอีกหลายคน พวกนี้อยู่ที่ปางไม้ นานๆ จะแวะมาที่เรือนเสียที ข้าจะให้เขานำดอกผลมาฝากไว้ที่เจ้าก็แล้วกัน เขาจะได้รู้ว่าเจ้าเป็นนายคนใหม่”
“จะดีหรือเจ้าคะ”จันทร์น้อมตัวลงอย่างเกรงอกเกรงใจ
“ดี” ท่านว่าแล้วก็ยิ้ม
ท่านมองสองสาวแล้วก็นึกภาวนา ขอให้ป่าเขียวบดบังคนสองคนนี้ไว้จากอันตรายทั้งปวง .. แต่คำภาวนาอย่างเดียวคงยังไม่พอ พรุ่งนี้ ท่านต้องพาสองสาวไปให้แม่อุ๊ยแสงดาวผูกข้อไม้ข้อมือ ฝากเนื้อฝากตัวเป็นลูกเป็นหลานชาวล้านนาตามประเพณีในท้องถิ่นแห่งนี้

แม่อุ๊ยผู้เฒ่าผู้มีผมขาวทั้งหัว เกล้ามวยปักปิ่นเงิน และเสียบแซมมุ่นมวยด้วยดอกเกดถวาสีขาวส่งกลิ่นหอมกรุ่น เมื่อหมู่มวลของจันทร์และแก้ว อันประกอบไปด้วยน้าสาวสองคน และบริวารรุ่นอาวุโส ไปถึงยังเรือนหลังเล็กของแม่เฒ่านั้น ทุกอย่างสงบเงียบ จนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันของคนในหมู่คณะ

“แม่อุ๊ยเจ้า” คุณน้านวลแขเอ่ยทักทายเบาๆ จากเบื้องหลังของแม่เฒ่า ที่กำลังกราบพระอยู่บนเรือน ทุกคนนั่งพับเพียบอย่างสงบท่ามกลางความเงียบ

แม่อุ๊ยแสงดาวผู้นี้ ไม่มีใครรู้ว่ามีอายุกี่ปี รู้กันแต่ว่าเกิดมาก็เห็นแม่เฒ่าแล้ว ท่านไม่มีลูกหลาน มีแต่ผู้คนที่เคารพนับถือกันเยี่ยงนี้มาเยี่ยมมาแหน บ้างงก็มาเฝ้าปรนนิบัติเป็นครั้งเป็นคราวยามป่วยไข้

เมื่อกราบพระเสร็จแล้ว ร่างเล็กๆ ของแม่อุ๊ยค่อยๆ หันออกมา..

ประกายจันทร์ขมวดคิ้วอยู่ในภวังค์ฝัน ..

ดวงตาของแม่อุ๊ยที่มองเข้าไปในดวงตาของจันทร์และแก้วนั้น บ่งบอกว่าท่านรู้เห็นและเข้าใจทุกอย่างโดยมิต้องปริปากถามแม้นแต่คำเดียว ใบหน้าเยือกเย็นนั้นนิ่งสงบ แต่ทำให้คนทั้งสี่สั่นสะท้านอยู่ภายในอย่างประหลาด

“สูเขาตางหลาย” ท่านเอื้อนเอ่ย ปรายตามองบริวารผู้ติดตาม
“ลงเฮือนไปก่อน”
หลายคนมองตากัน .. ไม่บ่อยนักที่ท่านจะไล่คนลงเรือน แปลว่าต้องมีเรื่องส่วนตัว ที่ไม่ปรารถนาจะให้ใครได้รู้ได้เห็น

จันทร์และแก้วต่างก้มหน้านิ่ง .. ต่างรู้ด้วยสัญชาติญาณบางอย่างว่าเธอเชื่อแม่อุ๊ยผู้เฒ่าคนนี้ได้ เพราะเธอสัมผัสได้ถึงพลังภายใต้สีหน้าและดวงตาที่อ่อนโยนและเยือกเย็น ผู้หญิงสี่คนก้มลงกราบพร้อมเพรียงกัน
“ไหว้สาเจ้าแม่อุ๊ย”
“ไหว้สาเต๊อะลูกเหย”ท่านขานรับด้วยน้ำเสียงมีเมตตา
“สูเจ้าสองคนมีวิบากกรรมหนักหนา”ท่านเอ่ยกับสองสาว สีหน้านั้นเต็มไปด้วยแววกังวล .. หากท่านจะบอกออกมาว่าท่านมองเห็นอะไรในตอนนี้ ดูทีว่าทุกคน ณ ที่นี้จะตกตื่นจนไม่เป็นอันทำการสิ่งใดเป็นแน่

ทุกสิ่งทุกอย่างนิ่งงันอยู่หลายนาที ..

แม่อุ๊ยเอื้อมหยิบด้ายสายสิญจน์อย่างเชื่องช้า
“แลกเปลี่ยนชีวิตกั๋นเหี๋ยเต๊อะ”ท่านบอก
สองสาวมองตากัน
“อย่างใดเจ้าแม่อุ๊ย?” คุณน้าคำป้อเอ่ยถาม
“เจ้าสองคนบุกบุ่นหนีสิ่งใดมาถึงนี่?” คำถามของแม่อุ๊ยทำให้บรรยากาศหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ ทุกคนมองหน้ากัน ดวงตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความวิตกหวาดกลัว

ตอนที่ 34

2008-06-05T08:37:00.003+07:00

“แถวนี้คงหายากนะคะคุณ” ป้าทำท่าครุ่นคิดอยู่ประเดี๋ยวก็ยิ้มออกมาเมื่อคิดอะไรได้
“เอางี้สิคะคุณ ถ้าเพื่อนคุณคนไหนขึ้นเหนือ ลองวานให้ช่วยซื้อสิคะ ชาวบ้านเขาเรียกถั่วเน่าแค่บค่ะ ลองไปถามดูที่ตลาดวโรรสนะคะ ถามที่ร้านขายของฝากก็ได้ค่ะ มันจะไม่มีขายที่ร้านขายของฝากหรอกนะคะ แต่แม่ค้าจะแนะนำได้ค่ะ” ป้าบอกอย่างละเอียด พวงแก้วมองแม่บ้านด้วยความรู้สึกพอใจ คนเหนือใจดีนะ คุณน้าคำป้อ คนรักชาวเหนือของคุณน้านวลแขในฝันนั้นก็ใจดีอย่างมาก ..เมื่อมานึกทบทวนดูแล้ว สมัยก่อน หากใครคิดจะช่วยใครโดยเอาตัวเองเข้าเสี่ยงแบบนั้น นับว่ากล้าหาญไม่น้อยเลยทีเดียว

เดี๋ยวนี้พวงแก้วมองพวกทอมบอยด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมมากมาย แต่เดิมนั้น เมื่อพวงแก้วมองพวกทอมบอยที่เหมือนผู้ชายมากๆ แล้วแปลกใจ ขบขัน และค่อนข้างหวาดระแวงที่จะใกล้ชิดสนิทสนมด้วย
แต่น่าแปลกที่เมื่อเธอพบเห็นผู้หญิงคนนั้นเพียงครั้งแรก ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป..

ผู้หญิงที่มีตัวตนจริงบนโลกนี้ แถมยังเป็นคนรักของลูกน้องเธอเสียอีก แต่กลับเป็นคนที่เดินออกมาจากความฝันของเธอและทุกส่งที่อย่างที่เกิดขึ้นในความฝันนั้น มันบอกเธอว่า ทั้งหมดนี้ เป็นเรื่องราวของเธอและคุณจันทร์ในอดีตชาติ ..เธอและคุณจันทร์รักกัน และฟันฝ่าอุปสรรคมากมายมาด้วยกัน

พวงแก้วรวบช้อนอย่างหงอยๆ

คู่หมั้นหนุ่มเหลือบตามอง เขามองเห็นความเปลี่ยนแปลงมากมายภายใต้ดวงตาล่องลอยของพวงแก้วผู้หญิงที่เขารักและผูกพันพาตั้งแต่เยาว์วัย
“ไม่เจริญอาหารหรือคะ?” เขาถาม
“ค่ะ” พวงแก้วยิ้มตามมารยาท บรรยากาศใต้แสงเทียนในภัตตาคารอาหารไทยสุดหรู และเสียงดนตรีเครื่องสายไทยที่ได้ยิน กลับทำให้พวงแก้วยิ่งคิดถึงชีวิตและความเป็นอยู่ของคุณจันทร์กับทาสแก้ว เธออยากกลับบ้าน และเข้านอน เพื่อที่เธอจะฝันต่อไป .. เพราะเธอคิดถึงเหลือเกิน
“กลับบ้านเถอะค่ะ” คุณหน่าชวน
เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร แต่เขารู้ว่าเขาไม่ควรซักถาม เขาควรอยู่ใกล้ๆ คอยประคับประคองเธอมากกว่า แต่กระนั้น ลึกๆ ในความรู้สึกของเขา .. ก็อดคิดไม่ได้ว่า อาการของเธอคืออาการของคนที่กำลังเปลี่ยนใจ!
ในชีวิตของชายหนุ่มผู้นี้ มีไม่กี่หนที่พบกับความผิดหวังเสียใจ .. ขณะที่เขาเปิดประตูรถให้หญิงสาวที่เขารัก เขาเริ่มคิดถึงความผิดหวังหากผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนใจเป็นอื่น ซึ่งเขาไม่แน่ใจนักว่าเขาจะรับความผิดหวังนี้ได้หรือไม่ พวงแก้วเป็นผู้หญิงที่เขาผูกพันห่วงใย และปรารถนาดีด้วยตลอดมา เธอและเขาเติบโตขึ้นมาอย่างเด็กสองคนที่เป็นคู่หมาย และในวันปัจจุบันนี้ เขาและเธอเป็นคู่หมั้นกันแล้ว รอเพียงวันวิวาห์เท่านั้น แต่วันนี้ ในดวงตาของเธอว่างเปล่าจนเขาใจหาย

เขาเปิดวิทยุในรถเบาๆ เพื่อทำลายความเงียบ .. เพลงนิรันดร์กาลแผ่วออกมาจากลำโพง .. ยิ่งทำให้พวงแก้วรู้สึกโหยหาแทบขาดใจ .. คิดถึงเหลือเกินแล้วเจ้าค่ะ ..

รถราวิ่งไล่ตามกันเบื้องหน้า แสงไฟกลางคืนที่ผ่านตาวูบวาบทำให้พวงแก้วคิดถึงดวงวิญญาณที่ล่องลอยตามหากัน .. พวงแก้วรู้ตัวอีกทีเมื่อน้ำตาไหลร่วงลงสองร่องแก้ม .. เธอรีบควานหากระดาษทิชชู่มาซับน้ำตา คู่หมั้นหนุ่มมองเธอด้วยความรู้สึกสงสารและปวดร้าวใจ ขณะนี้ นอกจากเธอไม่มีความสุขแล้ว เธอยังเต็มไปด้วยความทุกข์อีกด้วย เขารู้สึกได้ถึงความทุกข์ของเธอ แต่เขาก็ไม่กล้าถาม

“พักผ่อนบ้างนะคะ” เขาได้แต่บอกเธออย่างสุภาพนิ่มนวลเช่นนี้ เมื่อส่งเธอที่บันไดตึก สองหนุ่มสาวมองสบตากันด้วยความรู้สึกดีงาม
“ขอบคุณค่ะ”เธอบอกขอบคุณเขาทั้งปากและหัวใจทีเดียว .. ขอบคุณค่ะท่านขุนสะท้านฟ้า .. ภายหลังเมื่อเดินพ้นสายตาจากเขาแล้ว ร่างสวยของพวงแก้วก็ปลิดปลิวขึ้นบันไดตรงไปที่ห้อง และล้มตัวลงนอนบนเตียง .. ในนาทีนี้ เธอปรารถนาจะนอนหลับและอยู่ในความฝันให้นานแสนนาน .. หัวใจของเธอคร่ำครวญหาแต่คุณของเธอเท่านั้น ..
คุณเจ้าขา .. เราต่างเป็นวิญญาณที่ล่องลอยตามหากันมานานแสนนานเพียงใด และจักต้องเป็นเยี่ยงนี้ไปอีกนานแค่ไหนเจ้าคะ?..

น่าแปลกที่เมื่อปรารถนาจะหลับเพื่อเข้าไปอยู่ในความฝัน ความนึกคิดของพวงแก้วก้าวกระโดดจากเรื่องนั้นไปเรื่องนี้อย่างสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก และเธอก็ไม่หลับเสียที คงกระสับกระส่ายไปมาอย่างขัดใจอยู่บนเตียงอย่างนั้นนานหลายนาที

เสียงเคาะประตูทำให้เธอหงุดหงิด
“แก้ว”..เสียงเรียกของคุณหญิงพิณทองผู้เป็นแม่ดังอยู่หน้าประตู
“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก”
“เปล่าค่ะ” เธอตะโกนตอบ
“แม่เข้าไปได้ไหม?”
“ลูกกำลังจะอาบน้ำค่ะ”
“ทานข้าวมาหรือยัง?”สองแม่ลูกตะโกนคุยกันหน้าห้อง
“เรียบร้อยแล้วค่ะ ลูกเหนื่อย เดี๋ยวอาบน้ำแล้วจะนอนเลย คุณแม่มีอะไรกับลูกหรือเปล่าคะ”
“เปล่าจ๊ะ.. แม่แค่นึกว่าลูกไม่สบาย..”
“ขอบคุณค่ะคุณแม่ ลูกไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”
พวงแก้วเดินมาเปิดประตูและเอียงหน้าไปหอมแก้มแม่อย่างที่เคยทำตอนเป็นเด็ก
“ลูกคนนี้นี่ ..ตัวไม่ร้อนนะ”ท่านยิ้มชื่นใจ พลางคลำหน้าผากลูกสาวคนสวย
พวงแก้วยิ้มให้ท่านอย่างน่ารัก
“ไม่ร้อนค่ะ” แต่เธอบอกท่านในใจว่า .. แต่ใจร้อน .. เพราะหัวใจของเธอร้อนเร่าไปด้วยความรักความคิดถึง ..
“ไปอาบน้ำเถอะลูก”
“ลูกรักคุณแม่ค่ะ” หญิงสาวหอมแก้มแม่อีกครั้ง ก่อนจะถอยหลังเข้าห้อง และค่อยๆ ปิดประตูกั้นตัวเองอยู่ในโลกส่วนตัว .. เธอจะอาบน้ำ แล้วนอนให้หลับ .. และหากเลือกได้ .. เธอก็เลือกที่จะอยู่ในความฝันเช่นนั้น ชั่วนิรันดร์ ..

ตอนที่ 33

2008-04-27T00:58:00.001+07:00

การเดินทางเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เส้นทางนั้นขรุขระและคดเคี้ยวไปบนดงดอย ที่สูงดั่งจะเสียดฟ้าราวกับจะคว้าดาวได้ดั่งชื่อเมืองเชียงดาว แสงแดดลอดผ่านม่านหมอกลงมาเป็นลำในเวลาใกล้เที่ยง และอากาศก็ยังเย็นเยือก เสียงล้อและเสียงฝีเท้าม้า ยังดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ จันทร์และแก้วไม่เคยเดินทางครั้งใดในชีวิต ที่ไกลแสนไกลเช่นนี้มาก่อนเลย มันช่างเหมือนความฝันที่เธอสองคนโลดแล่นหลบหนีมาได้ไกลเพียงนี้ ภาพที่มองเห็นเบื้องหน้านั้นเหมือนภาพแห่งความฝัน รถม้าพาพวกเธอพุ่งทะยานไปข้างหน้า เสียงกุบกับที่ได้ยินตลอดเวลานั้น ดั่งเสียงผู้คนที่เก็บกักความอึดอัดคับแค้นสะสมอยู่ในใจเป็นเวลานาน พากันร้องตะโกนให้หนีๆๆ หนีกันไปให้ไกล หนีไปสู่ชีวิตใหม่ ณ ดินแดนแห่งใหม่ ที่พวกเธอจะมีชีวิตอยู่ด้วยกันได้โดยไม่ติดข้องกับสายตาและความรู้สึกของผู้ใด จินตนาการของคุณจันทร์เตลิดเพลิดไปว่า ขณะนี้ รถคันนี้เป็นกองหน้า นำขบวนหญิง “เล่นเพื่อน” ทั้งหลายนับร้อยนับพันในโลกนี้หลีกลี้จากชีวิตเดิม ที่ต้องอดทนเก็บตัวซ่อนเร้นอยู่ในสังคม พวกเธอทั้งผองกำลังจะเดินทางไปหาดินแดนใหม่ ณ ที่ๆ จะสร้างบ้าน สร้างเมืองของตนขึ้นเป็นเอกเทศ เป็นบ้านเมืองที่พวกเธอจะอยู่ด้วยกันอย่างอิสรเสรี เป็นดินแดนที่พวกเธอจะยิ้มได้อย่างเต็มหน้า
มีชีวิตคู่ผัวตัวเมียอย่างปรกติธรรมดาที่สามารถจะแนะนำตัวแก่ญาติมิตรพี่น้องและผู้คนทั่วไปในโลกนี้ได้เต็มปากเต็มคำว่า .. “นี่แก้ว เมียของข้า..” คิดได้ดังนั้นแล้ว
คุณจันทร์ก็ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี
“นี่แก้ว เมียรักของข้า”..
--
ประกายจันทร์ละเมอเพ้ออยู่บนเตียง รอยยิ้มประอยู่บนใบหน้าที่ยังหลับอยู่ พราวนภาพลิกตะแคงมองอย่างงัวเงีย
“อะไรของเค้านะ” .. เธอบ่นเบาๆ ในลำคอ แต่ก็ป่ายแขนพาดตัวคนรัก และเขย่าตัวคนรักเบาๆ
“พูดอะไรอะ”
“หือ..” คนละเมอลืมตาขึ้นอย่างงงๆ
“ไรเหรอ?”
“ไม่รู้” พราวนภาเกาหัว
“อะไรเมียๆ”เธอบอกคนละเมอ
“อะไรเมีย?”ประกายจันทร์ทวนคำพลางนึก
“เมียไรอะ?” ทำหน้ายุ่ง
“ไม่รุ”
“ออ”
ประกายจันทร์หลับตาต่อไป แต่กลับถูกปลุกอีก
“อะไรอีกเหรอ?”คนถูกปลุกหงุดหงิด ด้วยกำลังหลับสบาย
“อย่าหนีนะ” เสียงพราวนภาเข้มขึ้น
“ยังไม่ได้บอกเลยว่าละเมออะไร”
“ละเมอ?” ประกายจันทร์ทวนคำอีก
“ช่าย พูดอะไรไม่รู้ เมียๆ”
“ฮือ ไม่รู้เหมือนกัน” ประกายจันทร์มุดหน้าซุกหมอน
“ไม่รู้ได้ไง”คนรักเซ้าซี้
“เมียอะไรของจันทร์บอกมานะ”
“ไม่รู้ คนละเมอใครจะรู้” ประกายจันทร์ซักหงุดหงิด
“ไม่เชื่อ ละเมอเองทำไมไม่รู้”
“โห..”คนละเมอถอนใจยาวยืด
“ถ้ารู้จะเรียกละเมอเหรอ”
“ไม่รู้ บอกมานะ เมียอะไร เมียแต่ชาติไหนของจันทร์”
ประกายจันทร์ไม่ได้ตอบคำออกมา แต่เธอคิดตอบในใจว่า.. เมียแต่ชาติปางก่อนมั้งกุ๊กไก่ .. เธอเริ่มทบทวนว่าเธอฝันอะไรจึงละเมอเพ้อไปเช่นนั้น.. เธอฝันว่านั่งอยู่ในรถม้า ที่วิ่งไปบนเทือกเขา เชียงดาวที่สูงลิบลิ่ว โดยมีแก้วนั่งอิงและกอดแขนเธออยู่ .. เธอรู้สึกอยากบอกให้ใครทั้งโลกได้รู้ถึงความรักของเธอและหญิงที่อยู่ข้างกาย และนั่นล่ะ ที่เธอละเมออะไรแปลกๆ ออกมาให้พราวนภาลุกขึ้นมาซักถามกลางดึก สิ่งที่ประกายจันทร์ทำได้ ก็คือการมุดหน้ากับหมอนนอนนิ่ง ทำทีว่าหลับไปแล้ว พราวนภาเขย่าตัวเธออีกสองสามหน และฮึดฮัดหงุดหงิด แต่แล้วต่างฝ่ายต่างก็หลับกันไปอีกรอบ ในบรรยากาศที่โรยรินไปด้วยกลิ่นหอมของราชาวดี ไม้ดอกหอมยามคืน ที่ถูกปลูกรอบบริเวณที่พัก
--
และประกายจันทร์ถูกปลุกให้ตื่นอีกทีตอนสาย บรรยากาศยังอวลร่ำด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ และกลิ่นกาแฟ.. พราวนภาแต่งตัวเรียบร้อย ยกถาดอาหารเช้าเข้ามาวางไว้รอท่าที่โต๊ะเล็กข้างเตียง ทำให้คนที่เพิ่งตื่นรู้สึกตัวเหมือนนางงาม ที่มีธรรมเนียมจะต้องกินอาหารเช้าบนเตียง พราวนภาไม่เคยเอาอกเอาใจเธอปานนี้มาก่อนนี่ ความจริง ความขุ่นเคืองเมื่อคืน น่าจะทำให้เช้านี้มีปัญหาต้องเคลียร์เสียด้วยซ้ำไป แต่กลับเป็นว่ามีอาหารเช้าไว้รอ ประกายจันทร์รู้สึกงงๆ เธอแอบหยิกตัวเองนิดหนึ่ง ก็พบว่าเธอไม่ได้ฝันไปสักหน่อย
“มีคนชวนใส่บาตร” พราวนภาบอกพลางนั่งบนเตียง ใบหน้ายิ้มแย้มเยือกเย็นเกินพอดีไปนิด
“ที่นี่ดีนะ เหมือนมาพักบ้านญาติ”เธอว่าต่อ
“ต่อไปถ้าใครจะมาเชียงใหม่ กุ๊กไก่จะบอกให้มาพักที่นี่”
ประกายจันทร์ขยับตัวลุกนั่งพิงพนักหัวเตียง คนรักของเธอหยิบหมอนมาหนุนหลังให้อย่างเอาใจทำให้น่าแปลกใจอีกแล้ว
“เอ้อ..” ประกายจันทร์มองสาวเจ้าอย่างแปลกใจ
“อาหารเช้า..”พราวนภายกถาดมาวางตักให้อีก
คราวนี้ประกายจันทร์หัวเราะเบาๆ เธอรู้สึกจั๊กกะจี้พิกล
“จันทร์ลงไปกินที่โต๊ะดีกว่า”เธอว่า
“อ้าว ทำไมล่ะ?”
“กินบนเตียงยังไงก็ไม่รู้ เหมือนนางงามจักรวาล”
“แหม..”พราวนภาลากเสียงยาว
“วันหยุด ก็อยากให้สบาย”
“สบายเกินไป”เธอยิ้มให้พราวนภาอย่างเขินๆ แล้วเขยิบตัวลงจากเตียง
“แหม..”
“เดี๋ยวหกใส่เตียงมดขึ้น”
“เดี๋ยวก็มีคนมาทำเตียง”พราวนภาเถียงไปข้างๆ คูๆ อารมณ์ดีๆ เริ่มรวนเร คนเพิ่งตื่นนอนลอบมองแล้วเลิกคิ้ว .. เฮ้อ ปรวนแปรง่ายดาย ..
“เอ้อ.. ขอไปแปรงฟันก่อนนะ” เธอขออนุญาตอย่างเกรงอกเกรงใจ แต่เธอไม่ชินที่จะกินอะไรทั้งที่ไม่ได้แปรงฟันนี่นา
“ฮื่อ” พราวนภาพยักหน้าหงึกๆ คิดบ่นในใจว่า ไม่รู้จักเรียนรู้ความสุขสบายแบบคนมีอันจะกินมั่งเลย .. จันทร์นี่ .. ส่วนคนมีอันจะกินตัวจริงของแท้ คือพวงแก้ว กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ เมื่อคืนเธอฝันเป็นเรื่องเป็นราวต่อเนื่องราวกับหนังเป็นตอนๆ ทางโทรทัศน์ .. ในชีวิตเธอตั้งแต่เกิดมา นอกจากพ่อแล้ว เธอไม่เคยอยากกอดแขนใครแบบนั้นเลย กอดอย่างสนิทสนมวางใจ วางชีวิตฝากกันไว้อย่างนั้น .. เธอไม่เคยรักใครจนอยากฝากชีวิต .. หรือที่ผ่านมา เธอไม่เคยรักใครมาก่อนเลย .. หรือที่ผ่านมา ก่อนหน้าที่เธอจะฝันแปลกๆ .. เธอไม่เคยรู้จักความรัก .. แต่พอเริ่มรู้จักความรัก คนที่เธอรักกลับเหมือนเงาที่เพียงมองเห็น แต่จับต้องไม่ได้ .. ริมฝีปากบางๆ ที่เคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนมันวาว เม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว และโดยไม่รู้ตัวอีกเช่นกันที่พวงแก้วเอื้อมมือกุมจี้รูปกุหลาบ ที่ห้อยคอเอาไว้ ..
“กาแฟไหมคะ?” เสียงแม่บ้านเอ่ยถามเบาๆ ด้วยความอ่อนน้อม แต่กลับทำให้พวงแก้วสะดุ้งตกใจ
“ขอโทษค่ะคุณ” แม่บ้านรีบขอโทษขอโพยที่ทำให้เจ้านายตกใจ
“เอ้อ.. ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ กาแฟสักถ้วยก็ดีเหมือนกันค่ะคุณป้า”
แม่บ้านยิ้มอย่างเอ็นดู คนอะไร สวยก็สวย พูดก็เพราะ วันนี้เป็นอะไรไม่รู้ ขวัญอ่อนเชียว
“ขอบคุณค่ะ”พวงแก้วยิ้มให้เมื่อป้าแม่บ้านยกกาแฟหอมๆ มาวางไว้ให้
“หมู่นี้คุณผอมลงนะคะ” แม่บ้านชวนคุย
“อืม”.. สาวสวยก้มมองตัวเอง ไม่ยักกะรู้ตัวว่าผอมลง
“ลดความอ้วนหรือเปล่าคะ อย่างคุณน่ะกำลังสวยอยู่แล้ว ป้าละห่วงจริงๆ คนกลัวอ้วนเนี่ยะ”
พวงแก้วได้แต่หัวเราะเบาๆ
“ฉันไม่ได้ลดความอ้วนหรอกค่ะป้า แต่หมู่นี้อาจไม่ค่อยเจริญอาหารน่ะค่ะ”
ป้ายิ้มอย่างพอใจในคำตอบ แล้วแกก็เดินจากไป อืม.. นี่เธอผอมลงจนคนทักเชียวหรือนี่? พอมีคนทักก็มานึกทบทวนว่า นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้นึกถึงอาหารที่เคยโปรดปราน เช่นสปาเก็ตตี้ หน้าเนื้อ หมี่กรอบราดหน้า หรือข้าวคลุกกะปิ .. เธอกินอะไรก็ไม่ค่อยอร่อย เพราะจิตมีกังวล และมีอะไรบางอย่างหนักหน่วงอยู่ภายใน และแล้วเธอก็นึกถึงอาหารในห่อใบตองในฝันนั้น .. เธอไม่เคยรู้จัก และไม่เคยกินมาก่อน
“ป้าคะ” พวงแก้วเดินตามมาเรียกป้าแม่บ้าน ซึ่งเป็นชาวเหนือ
“คะคุณ?”
“ป้ารู้จักถั่วเน่าไหมคะ”
“อุ๊ย..” ป้าอุทานน่ารัก
“คุณไปรู้จักถั่วเน่าจากไหนกันคะนี่” แล้วป้าก็หัวเราะ พวงแก้วไม่จำเป็นต้องตอบ เพราะป้าแกไม่รอคำตอบ แต่เริ่มสาธยายทันทีว่า ..
“ไม่มีคนเหนือรุ่นป้าคนไหนไม่รู้จักถั่วเน่าหรอกค่ะคุณ”
พวงแก้วยิ้มอย่างประหลาดใจ ความฝันของเธอไม่ใช่มั่ว แน่ๆ เพราะข้อมูลที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน แต่ไปรู้ไปเห็นในความฝันมันเป็นข้อมูลที่เป็นจริงทั้งสิ้น
“คุณทานได้หรือคะถั่วเน่า?” ป้าย้อนถาม
“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ยังไม่เคยลองทานสักที เพียงแต่เห็นในห่อใบตอง”
“อ๊อ..” ป้าลากเสียงอุทานยาว
“แบบนั้นเขาเรียกถั่วเน่าเหมาะค่ะ”
“แสดงว่ามีหลายแบบหรือคะ”
“มีแบบแผ่นกับแบบนึ่งที่คุณเคยเห็นนั่นล่ะค่ะ”
“แบบแผ่นก็มีด้วยเหรอคะ?”
“มีค่ะ เด็กรุ่นใหม่เขาไม่นิยมทานแบบนึ่งกันแล้ว ถั่วเน่าเป็นอาหารของชาวเงี้ยวค่ะคุณ แต่อาหารเมืองหลายอย่างถ้าไม่ใส่ถั่วเน่าก็จะไม่อร่อย แต่ใส่ถั่วเน่าแบบแผ่นนะคะ เอาไปปิ้งไฟให้กรอบ ตำใส่แกงแทนกะปิค่ะ”
“เราจะหาซื้อถั่วเน่าที่ว่านี้ได้จากไหนคะป้า” ท่าทางพวงแก้วสนใจมาก จนป้าแม่บ้านรู้สึกแปลกอกแปลกใจ
“แถวนี้คงหายากนะคะคุณ” ..

ตอนที่ 32

2008-04-27T00:56:00.000+07:00

เบื้องหน้าคือท่าน้ำแม่ปิงถิ่นเหนือ
คุณคำป้อยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมกับโอบคุณจันทร์เอาไว้เบาๆ
“ถึงแล้ว..บ้านของเรา”
คุณจันทร์จับมือแก้วไว้เบาๆ
คำพูดของเจ้าถิ่นทำให้สองคนยิ้มอย่างอิ่มใจและรู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาด

“ไปกันเถอะ”คุณน้านวลแขเอ่ยชวนเบาๆ ให้พากันลงจากเรือเหมือนผู้คนอื่น
ที่ทยอยลงตามกันไป บ้างโบกไม้โบกมือให้กับญาติมิตรที่มารอรับ
บ้างร้องตะโกนโหวกเหวกข้ามหัวข้ามหูไปอย่างดีใจที่ได้กลับถึงบ้านเสียที
หลังจากที่รอนแรมข้ามวันข้ามคืน
คุณจันทร์หันไปมองแก้วด้วยความรู้สึกมั่นใจ ต่อแต่นี้ไป ทุกที่ๆ มีข้า
จักต้องมีแก้ว ยอดรักของข้าเคียงข้างเช่นนี้ ตลอดไป ..
มือคุณจันทร์กระชับมือแก้วไว้มั่นคง
ทั้งหมดเดินทางกันต่อไปด้วยรถม้าคันใหญ่ที่ปางไม้ส่งมารอรับ ..
“ข้าจักขึ้นสวนที่แม่อาย” คุณน้านวลจันทร์บอกสารถี
“ขึ้นตอนนี้เลยหรือขะรับแม่นาย” สารถีขมวดคิ้ว
“ตอนนี้”คำสั่งนั้นหนักแน่น
คุณนวลจันทร์ไม่อยากแวะพักในเวียง
ด้วยเกรงว่าจะมีคนเห็นหน้าค่าตาสองสาว .. จึงคิดจะพา
ล่องขึ้นไปแม่อายเลย
“ไม่พักก่อนรึคุณนวล?” คุณคำป้อทักท้วงเบาๆ
ด้วยเห็นว่าเดินทางกันมาแล้วยาวนาน
“ไม่ล่ะเจ้า” สีหน้านั้นสงบเรียบ
คุณคำป้อได้แต่พยักหน้าด้วยความเข้าใจโดยไม่ต้องพูดกันให้มากความ
“เหนื่อยกันหน่อยนะสาวๆ” หันมายิ้มให้กับจันทร์และแก้ว
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะคุณน้า” คุณจันทร์ยิ้มให้ และแก้วก็ค้อมหัวให้
การเดินทางอันยาวนาน
มุ่งไปยังดินแดนที่ไกลแสนไกลท่ามกลางความมืดที่แผ่เข้ามาปรกคลุม
ทำให้ทุกคนคิดอะไรต่อมิอะไรกันไปต่างๆ นานา
และเสียงฝีเท้ากุบกับและเสียงล้อรถก็ดังประสานกันไปเป็นจังหวะตลอดเวลา
คุณจันทร์กุมมือคนรักไว้อย่างเปิดเผย แก้วก้มหน้าต่ำและลอบยิ้ม..
คุณคำป้อมองสองคนแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่.. รักกันขนาดนี้
ถ้าท่านไม่ช่วยคงรู้สึกผิด และ.. แน่นอนล่ะ ในอนาคตนั้น
หากจะเกิดอะไรขึ้นกับคนสองคนนี้ ..
ก็คงไม่แคล้วเป็นความรับผิดชอบของท่านกับคุณนวลแขอีกนั่นเอง ..
แบบนี้เองที่เรียกกันว่าผิดทั้งขึ้นทั้งล่อง แต่
ในฐานะผู้หญิงที่มีความรักต่อผู้หญิงด้วยกันไม่แตกต่างกันเลยกับหญิงสาวทั้งสองคนนี้
ท่านพร้อมไปด้วยความเข้าใจ อีกทั้งนึกรักเอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน
จะทนปล่อยให้สองชีวิตนี้เป็นไปตามยถากรรมอย่างไรได้
เพราะนั่นเท่ากับเป็นการตายทั้งเป็นเลยทีเดียวนะ .. ความรัก ความเข้าใจ
ความห่วงใยและความหวังดีของท่าน
ช่างสวนทางกับความรักของพ่อแม่พี่น้องคนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง !!
“ง่วงก็นอนนะเจ้า”คุณนวลแขบอกเบาๆ
“เจ้าค่ะ” คุณจันทร์ยิ้ม
“เจ้าก็นอนด้วยนะ”คุณคำป้อบอกเบาๆ ทำให้คุณน้านวลแขหัวเราะเบาๆ
“ห่วงรึ?”
“ห่วงกว่าใคร”คุณคำป้อลูบไหล่คนรัก
คุณน้านวลแขเอียงหน้ายิ้มอย่างน่ารักน่ามอง
.. ห่วงกว่าใคร .. ถ้อยคำธรรมดาๆ ในสภาวะแบบนี้ ช่างหวานละไมดีแท้
…
เสียงฝีเท้าม้า .. เสียงล้อรถหมุนวนไปข้างหน้า
เหมือนว่าจะยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด
เบื้องหน้าทุกสิ่งทุกอย่างมืดมิด และเริ่มเหน็บหนาว
แต่หัวใจสี่ดวงของคนในรถม้าคันใหญ่คันนั้นกลับอุ่นละมุนไปด้วยความรักและความเข้าใจ..

แก้วเอนตัวพิงซุกอยู่กับไหล่คุณจันทร์อย่างแนบสนิท
คุณจันทร์บอกกับตัวเองว่า ..นี่เธอกำลังให้ความรักนำทางชีวิต..
ด้วยมิรู้เลยว่า
หากขาดซึ่งผู้หญิงซึ่งบัดนี้อิงซบร่างอยู่แนบชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออก
.. ชีวิตจะว่างเปล่าเดียวดายสักเพียงไหน
ภาพต่างๆ ไหลย้อนเข้ามาในความทรงจำ .. ดอกไม้ร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพื้น
.. ดวงตาดั่งกวางระแวงภัยของแก้ว ที่ช้อนมองมายังผู้เป็นนาย ..
ดวงตาคู่นั้นจุดประกายรักขึ้นในหัวใจ..
คุณจันทร์ยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู .. ข้ารักเจ้านัก แก้วเอ๋ย ..
ภาพแก้วทำงานหยิบจับทุกสิ่งอย่างคล่องแคล่วด้วยสองมือน้อยๆ
ที่ผู้เป็นนายหญิงอยากลูบไล้ประคับประคอง
ภาพนางทาสสาวที่คอยเฝ้าแหนรับใช้ไม่ห่างกาย
และเอียงอายทุกครั้งเมื่อมองสบตา..
และภาพที่ฝังใจจำ.. คือภาพผู้หญิงทรุดโทรมที่นอนตัวงออยู่ในกระท่อมร้าง
เนื้อตัวร้อนดั่งไฟฟอนด้วยพิษไข้ ..
เป็นภาพที่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่อัดแน่นอยู่ในใจของเธอระเบิดออกมา..
“แก้ว”.. เสียงเธอตะโกนเรียกด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
และเสียงหัวใจของเธอตะโกนกึกก้องอยู่ภายในว่า ต่อแต่นี้ไป
ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าพลัดตาจากข้าไปไหนอย่างเด็ดขาด ..
จะเป็นจะตายอย่างไร .. จะอยู่ด้วยกัน!!
..
รุ่งแจ้งฟ้าสางแล้ว เสียงกุบๆ ยังดังอยู่สม่ำเสมอ
ทิวเขาเหยียดยาวสลับซับซ้อนปรากฏอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางหมอกขาวปกคลุมดั่งม่านบางๆ
คลี่แผ่ไปทั่วอาณาบริเวณ..
แก้วลืมตาตื่น.. ถึงแห่งหนไหนแล้วไม่รู้ได้ อากาศหนาวเย็น
จนต้องเบียดตัวขอไออุ่น .. แก้วทอดสายตามองไปเบื้องหน้า
ที่รถม้าวิ่งผ่าน ซึ่งเต็มไปด้วยความเขียวครึ้มของไม้ใหญ่
และรถคันนี้จะไปจอด ณ ที่แห่งใด?
“ถึงไหนแล้ว?” เสียงคุณน้านวลแขเอ่ยถามพึมพำพลางหยีตามองสองข้างทาง
“ถึงไหนแล้วนายมิ่ง?”คุณคำป้อตะโกนถามสารถี
“จะเข้าเขตเจียงดาวแล้วขะรับ
กระผมจะขอพักม้าที่เชียงดาวสักกระเดี๋ยวนะขะรับ”
“ได้สิ ส่งพวกข้าลงกาดเจียงดาวก็แล้วกัน จะได้เดินดูข้าวของกันเพลินๆ”
คุณคำป้อบอก
“ขะรับ”สารถีรับคำอย่างนอบน้อมยิ่งนัก
“แวะแอ่วกาด กินข้าวกินปลากันก่อน”ท่านหันมาบอกทุกคน
ฟ้าเริ่มสว่างมากขึ้น สายหมอกเริ่มสลายตัวลง
เผยให้เห็นทิวเขาสีน้ำเงินขนาดใหญ่ซ้อนสลับลิบๆ
อยู่เบื้องหน้าอย่างสง่างาม แลดูแข็งแรงและมั่นคงยิ่งนัก
คุณจันทร์อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าทิวเขาเทือกดอยเหล่านี้ เป็นกำแพงขวางกั้น
หรือบังตาบิดาเอาไว้ได้ .. ก็จะดี ..
ในความคิดอันเต็มไปด้วยความหวาดระแวงของเธอนั้น
มองเห็นกองทหารบุกเข้ามาพรากเธอจากแก้ว เพื่อคืนกลับไปยังบ้านเก่า!!
คุณจันทร์มองเทือกเขาสีน้ำเงินด้วยสายตาเว้าวอน ..
ช่วยปกป้องลูกด้วยเถิด ..
..
ตลาดเช้าที่เชียงดาว มากมายไปด้วยผู้คนจากที่ต่างๆ
ทั้งคนเมืองและคนต่างถิ่นแดนไกล
เนื่องจากเมืองเชียงดาวเป็นเมืองผ่านที่จะเดินทางไปเมืองอื่นๆ
หลายแห่งได้อย่างสะดวก และมีเขตติดต่อกับพม่า
ดังนั้นที่นี่จึงเป็นเส้นทางการค้าการขายขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของเชียงใหม่
“อีกไกลแค่ไหนจึงจักถึงแม่อายเจ้าคะ” คุณจันทร์เอ่ยถามคุณน้า
“มาได้ครึ่งทางแล้ว”
“ยังเหลืออีกตั้งครึ่ง” คุณคำป้อทำท่ายียวน
คุณนวลแขส่ายหน้าไปมาพลางยิ้มหวานๆ
แล้วก้มลงนั่งหน้าหาบขายถั่วเน่านึ่งของแม่เฒ่าชาวไต(ไทยใหญ่)คนหนึ่ง
“ถั่วเน่าสี่จ๊อก*เจ้า”(*จ๊อก:ห่อ)
“สองคนนี้จะกินได้เร้อ ถั่วเน่า”
จันทร์กับแก้วมองหน้ากัน แล้วเพ่งมองห่อใบตองเล็กๆ
ที่วางเรียงรายอยู่ในกระจาดของแม่เฒ่าท่านนี้
“ถั่วเน่า?”คุณจันทร์ทำท่าฉงนใจ
“เน่าแล้วกินได้หรือเจ้าคะ?”แก้วสงสัย
คุณคำป้อ กับคุณน้าหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“กินได้”คุณคำป้อแกะห่อยื่นส่งให้
คุณจันทร์ยิ้ม แล้วยื่นมือออกไปหยิบมาชิมดู
“แปลกๆ นะเจ้าคะ”
“เหม็นๆ มันๆ” คุณน้าหัวเราะ
“ใครบอกว่าเหม็น..หอมดีออก แม่นก่อแม่อุ๊ย”
คุณคำป้อหันไปพยักหน้ากับแม่เฒ่าๆ หัวเราะชอบใจ
“อี่แม่ทำเองเน้อ” (ตัวแม่ทำเอง) แม่ค้าสูงวัยบอกอย่างภาคภูมิใจ
“ลำแต๊ลำว่า” ว่าแล้วก็หัวเราะชอบใจ
“อร่อยดี” คุณจันทร์บอก
คุณน้าชวนซื้ออาหารหลายอย่าง
ห่อกระทงใบตองมานั่งกินกันใต้ต้นซอมพอ(ต้นหางนกยูง)สูงใหญ่
ฝั่งตรงกันข้ามกับตลาดแห่งนั้นนั่นเอง
ผู้คนที่เข้าออกตลาดอย่างคึกคักนั้น มีทั้งชาวเขาเผ่าต่างๆ
มากมายหลายเผ่า และชาวบ้านคนเมืองพื้นถิ่น
อีกทั้งผู้คนที่เดินทางรอนแรมมาอย่างคณะนี้นี่เอง
“เหนื่อยกันแทบขาดใจล่ะกว่าจะไปถึงโน่น”คุณคำป้อบอกพลางหัวเราะ
“มันต้องไกลแบบนี้ ถึงจะเบาใจได้”คุณน้าว่า
คุณจันทร์และแก้วได้แต่ยิ้มให้กัน ด้วยความรู้สึกปลื้มใจ
แต่กระนั้นความหวาดระแวงภัย ก็ดูจะปรากฏอยู่ในใจของทุกๆ คน
“ไกลแสนไกล อยู่ติดเขตแดนพม่าโน่นเลย.. พวกเจ้าไม่ต้องห่วงนะ
เกิดอะไรขึ้น ข้ามไปอยู่ฝั่งโน้นกันก็ได้” คุณคำป้อบอกเบาๆ
ถึงทางหนีทีไล่
“ชีวิตแบบพวกเรา ไม่รู้ว่าเมื่อใด
ถึงจะหลุดพ้นจากบ่วงกรรมพวกนี้เสียที” ประโยคหลังของคุณคำป้อนั้น
เบาหวิวเหมือนรำพึงรำพันกับตนเองไปตามลม
แล้วปล่อยให้มันเลือนหายไปอย่างไร้ความหมาย
“สักวันหนึ่งเจ้าค่ะ” คุณน้านวลแขจับมือคนรักของตนไว้
ในขณะที่คุณจันทร์สอดแขนโอบรอบลำเอวอันบอบบางของแก้วไว้อย่างอบอุ่น
“สักวันหนึ่ง เราจะอยู่กับผู้เป็นที่รักของเรา โดยไม่ต้องระแวงสิ่งใด”
คุณจันทร์บอกออกมาบ้าง ..
บรรยากาศเต็มไปด้วยความคับแค้นที่สะสมคั่งอยู่ในหัวใจของคนทั้งสี่ ..
ได้ถูกปล่อยระบายผ่านออกมาเป็นถ้อยคำจากริมฝีปาก
โปรยปลิวไปกับสายลมบนดงดอยบ้าง ก็ดูว่า
ทุกสิ่งทุกอย่างจะเบาบางและผ่อนคลายลงไม่น้อย
แก้วจินตนาการคิดไปถึงคุณจันทร์และตน
เดินจูงมือกันไปท่ามกลางผู้คนมากมาย
คุณจันทร์เด็ดดอกไม้แซมผมให้อย่างอ่อนโยน
ดวงตาที่ทอดมองเข้ามาในดวงตาเธอ
เต็มไปด้วยความรักชัดเจนและเปิดเผยโดยไม่ต้องหวั่นเกรงหรือกังวลต่อสายตาและความรู้สึกนึก

คิดของผู้ใดในโลกนี้ทั้งสิ้น
.. และหัวใจสองดวง เต็มไปด้วยความสุขอย่างเต็มเปี่ยม

ตอนที่ 31

2008-04-27T00:55:00.000+07:00

“ต่อไป อยู่ทางโน้น ต้องกินข้าวเหนียว” คุณคำป้อบอกพลางยิ้มพลาง
“กับข้าวกับปลา ผู้คน จะต่างจากที่เจ้าเห็นอยู่นี่นัก”
แก้วลอบมองตากับคนรัก
คุณจันทร์ยิ้มให้อย่างเอ็นดู เมื่ออ่านสายตาของแก้วได้ว่า
เต็มไปด้วยความห่วงกังวลในตัวเธออย่างยิ่ง
แก้วนั้นกลัวว่าคุณของแก้วจะลำบากทุกข์ยาก
คุณจันทร์เลยทำท่าทางเอร็ดอร่อยเหลือเกินกับอาหารเบื้องหน้า
ซึ่งเป็นเพียงข้าวราดแกงเผ็ดจานหนึ่งเท่านั้น
แก้วตักข้าวเข้าปากพลางยิ้มให้กับความน่ารักของคนรักของเธอที่สู้อุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อให้เธอ
เบาใจ
เธอคิดในใจว่า เธอจะทำกับข้าวทุกมื้ออย่างสุดฝีมือ ..
นี่เธอกำลังจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับคุณจันทร์จริงๆ หรือนี่ ..
เมื่ออยู่ด้วยกันกับคุณจันทร์
และคุณน้าสองคนที่เธอมองออกและรับรู้ได้ว่าคนสองคนนี้ไม่ใช่เพื่อนกัน
หากแต่มีความสัมพันธ์ล้ำลึกพอกันกับเธอและคุณจันทร์
นั่นทำให้แก้วรู้สึกได้รับการยอมรับ และรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
“แดนถิ่นไทยงามคงงามอย่างคำเล่าขาน”คุณจันทร์พึมพำ
“เล่าขานกันว่าอย่างไรรึ?” คุณน้าคำป้อเอ่ยถามอย่างสนใจ
“ธรรมชาติอันงดงาม ทั้งห้วยดอยสลับซับซ้อน ผู้คนหน้าตาแจ่มใส
ฉ่ำเย็นเข้าหากัน”
“ข้าจะพาไปดูปางไม้”น้าคำป้อบอกเบาๆ
“เจ้าจะเห็นฝูงช้างมากมาย”
คราวนี้คุณน้านวลแขส่ายหน้าไปมา ทอดสายตามองคนรักอย่างขำๆ
ในขณะที่จิตใจมีความกังวลแทรกซ้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
นี่คือลูกสาวคนเดียว อันเป็นที่รักดั่งแก้วตาดวงใจของบิดาทีเดียวนะ
หล่อนนึกไม่ออกเลยว่า หากวันหนึ่ง บิดาของจันทร์ตามมาพบเจอ..
เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร
คุณจันทร์และแก้วทอดสายตามองทิวทัศน์สองฟากฝั่งอย่างตื่นตาตื่นใจ
แต่ขณะเดียวกันก็มีความวิตกกังวลไม่น้อย
โลกภายนอกที่สองคนก้าวออกมาสัมผัส
แตกต่างจากอาณาจักรภายในบ้านเป็นอย่างยิ่ง และนับแต่นี้ต่อไป
ผู้หญิงสองคนนี้จะต้องดูแลกันและกันให้มากขึ้น แต่ก็ต้องพยายามปกปิด
ไม่ให้ผู้คนทั่วไปได้ล่วงได้รู้ถึงความสัมพันธ์ที่มีต่อกัน
ซึ่งจันทร์ไม่รู้หรอกว่ามันง่ายหรือยากเพียงใด
เพราะเธอไม่รู้ว่าสายตาใครจะมองดูเธอและแก้วด้วยความรู้สึกอย่างไร
แม้นว่าเธอจะเคยพบเจอสายตาสู่รู้ของเหล่าทาสในบ้าน
แต่เธอก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า สายตาคนภายนอกอาจแตกต่างออกไปก็ได้
ด้วยว่าผู้คนที่เธอพบเจอในการเดินทาง ต่างเป็นคนแปลกหน้าแปลกตา
และมุ่งมั่นในธุระการงานของตัวเป็นเรื่องใหญ่
และทุกสิ่งทุกอย่างที่เคลื่อนไหวผ่านเธอไปนั้น ประดุจว่ามันรวดเร็ว
ขะมักเขม้น และจริงจังกว่าบรรยากาศภายในบ้านของเธออย่างมาก
คุณน้านวลแขคุยอยู่กับฝรั่งผมทองสองผัวเมียอย่างสนุกสนาน
ในขณะที่คุณน้าคำป้อเอนอิงสบายๆ อยู่ข้างๆ
และหัวเราะเอิ้กอ้ากไปกับบทสนทนาที่จันทร์และแก้วไม่เข้าใจ
“นอนเสียเถอะแก้ว” คุณจันทร์ก้มลงกระซิบบอกแก้วเบาๆ
“ยังไม่ง่วงเจ้าค่ะ”
“เจ้าค่ะอีกแล้ว”
“อุ๊ย” แก้วยกมือปิดปาก
คุณจันทร์หัวเราะเบาๆ
“ระวังไว้หน่อย”
“เจ้า.. เอ้อ.. จ้า”
“คืนนี้ข้าจะเป็นยามเฝ้าเจ้าเอง”
“โถ..”
“อย่าโถ”
“แก้วไม่ง่วง..”
“อย่าแก้ตัวหรือต่อรองใดๆ”
เสียงที่เข้มขึ้นอีกนิดของคุณจันทร์ทำให้แก้วก้มหัวลงต่ำอีกนิด
“หลับตา” คุณจันทร์ออกคำสั่งพร้อมวางมือบนหัวคนรักเบาๆ
แก้วหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข
สายลมและกลิ่นน้ำจากแม่น้ำเจ้าพระยาอันกว้างใหญ่
ให้ความรู้สึกเย็นฉ่ำหัวใจ
สำหรับแก้วแล้ว .. นับแต่วันที่ดอกไม้หล่นกระจายเกลื่อนพื้น
และเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคุณจันทร์ .. ความรู้สึกของเธอ
ก็สยบยอมด้วยนึกรัก.. และจากนั้นมา
คุณจันทร์ผู้สง่างามก็ได้กลายเป็นโลกทั้งใบของชีวิตเธอ
คุณจันทร์จะให้เธอทำอะไรเธอก็ยอมทั้งสิ้น
เว้นเพียงอย่างเดียวที่เธอไม่สามารถทำได้ นั่นคือ
เลิกรักผู้หญิงคนนี้..
แก้วหลับตา คิดถึงกระท่อมหลังเล็กๆ สักหลัง
ที่เธอและคนรักของเธอจะได้พักอาศัยร่วมกัน เธอจะหุงข้าวเป่าไฟ
ปลูกผักปลูกไม้เลี้ยงไก่เลี้ยงหมูตามประสีประสา
และมีชีวิตที่เป็นสุขเคียงคู่กันตราบชีวิตจะหาไม่..
เสียงเพลงเรือแว่วมาจากท้ายเรือ
เสน่ห์ของการเดินทางระยะไกลก็คือเสียงเพลงของคนเจ้าบทเจ้ากลอน
ที่ร้องและรับกันเป็นทอดๆ เพียงเบาๆ แต่คล้องจองกันน่าฟังยิ่งนัก
เสียงเพลงช่วยให้ความเงียบเหงาแห่งราตรี กลายเป็นความรื่นรมย์
อันแสดงให้เห็นถึงความสุนทรีของผู้คนที่มีมาในทุกยุคทุกสมัย
..
ประกายจันทร์ก้าวพ้นจากอ่างอาบน้ำอย่างเชื่องช้า
เดี๋ยวนี้เธอหลับในอ่างก็ได้ด้วย คิดแล้วอดถอนใจออกมาเบาๆ ไม่ได้
เธอนึกห่วงตัวเองแวบว่าอาการจะหนักขึ้นทุกวัน
แต่เธอก็ห่วงคนในฝันด้วยเช่นกัน คนสองคนในความฝันของเธอจะพบเจออะไรบ้าง
เป็นไปได้หรือที่สองสาวจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างอิสระรอดพ้นเงื้อมือของผู้เป็นพ่อ
แม้นจะได้รับความช่วยเหลือจากคุณน้าทั้งสองที่เอื้อเอ็นดูและเข้าอกเข้าใจในความรักของพวกเธอ

เป็นอย่างดี
แต่กระนั้น ท่านทั้งสองก็เป็นเพียงผู้หญิง .. ท่านกล้าพาหนีก็จริงอยู่
แต่ท่านจะเผชิญหน้ากับบิดาของคุณจันทร์อย่างไร
ประกายจันทร์ออกมาพบพราวนภานอนหลับอยู่บนเตียง โถกุ๊กไก่ ..
รอจนหลับไปเหมือนเด็กไม่มีผิด ประกายจันทร์ก้มลงมองคนรักใกล้ๆ
แล้วยิ้มให้
แล้วเดินไปเปิดประตูกระจกที่ระเบียงออกไปยืนรับอากาศแท้จริงด้านนอก ..
และเธอรู้สึกแปลกใจว่า กลิ่นดอกไม้หอมนั้นยังคงโรยรินอยู่บางเบา
เธอเองรู้จักไม้ดอกที่มีกลิ่นหอมหลากหลายชนิด
แต่ไม่เคยได้กลิ่นหอมแบบนี้มาก่อน ..
กลิ่นเหมือนดอกแก้วผสมดอกสายน้ำผึ้ง
แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นกลิ่นของดอกไม้สองชนิดนี้
เนื่องจากพวกมันเป็นดอกไม้ที่หอมกลางคืนนั่นเอง
“อ้าวจันทร์..” เสียงคนรักร้องทักเบาๆ อย่างงัวเงีย
ประกายจันทร์หันกลับไปมองพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
“รอจนหลับไปเลย”เสียงของเธอที่พูดกับคนรักบ่งบอกความเอ็นดูอย่างเหลือเกิน

“ก็จันทร์อาบน้ำน๊านนาน”พราวนภาบ่นออด
“สงสัยจะหลับคาอ่าง”
คราวนี้ประกายจันทร์หัวเราะออกมา แหม.. เดาได้ถูกเป๋งทีเดียว
“ก็มันสบายๆ”
“แหม แค่อาบน้ำอุ่นธรรมดาๆ ยังเคลิ้มปานนี้ มิน่าเล่า
พวกผู้ชายถึงได้ติดอ่างกันนักหนา”พราวนภาคิดตลกๆ
“หอมกลิ่นดอกอะไรก็ไม่รู้นะกุ๊กไก่” ประกายจันทร์ทำท่าสูดดม
“ที่นี่เค้าปลูกต้นไม้มาก อยากรู้ว่ากลิ่นอะไร
เดี๋ยวลงไปก็ลองถามเค้าดูสิ”พราวนภาแนะนำ
“กุ๊กไก่ว่า.. กุ๊กไก่ก็เคลิ้มๆ ไปเพราะกลิ่นดอกไม้นี้เหมือนกันนะ”
ว่าพลางทำจมูกฟุดฟิด
“ท่าจะเป็นดอกไม้โบราณๆ ที่คนรุ่นเราไม่ค่อยรู้จักนะว่าไหมจันทร์”
“คิดว่าเหมือนกัน..”ประกายจันทร์เห็นด้วย
“กุ๊กไก่ไปอาบน้ำเถอะนะ เดี๋ยวจะได้ออกไปเที่ยวกัน”
“อื๊อ.. ไม่อยากลุกเลย ..”สาวเจ้าอิดออดทำท่ายืดแขนยืดขา
รีรอให้คนเดินมาฉุดลุกจากเตียง แต่อีกฝ่ายก็ได้แต่ยิ้ม
“ไม่อยากลุกก็นอนเถอะ
เรามีเวลาเหลือเฟือ”ประกายจันทร์บอกด้วยท่าทีสบายๆ
แล้วเธอก็หันไปสนใจสวนป่าด้านล่างแทน
“หือ.. ใจร้ายใจดำ ..” พราวนภาบ่น
แต่ประกายจันทร์กลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
เธอนึกอยากเด็ดดอกแก้วทัดหูให้คนบางคน .. คนที่ตัดผมสั้น
แต่ไว้ผมด้านหน้าทรงปีกนก .. แถมยังสวมผ้าคาดอก นุ่งโจงกระเบนเก่าๆ ..
เมื่อได้มาเจอแก้วและคุณจันทร์ เธอจึงรู้ว่า หญิงสาวโบราณนั้น
ที่สวยและอ่อนหวาน อย่างพอเหมาะพอสมนั้น
ช่างมีเสน่ห์ตรึงใจเสียนี่กระไร
พราวนภานอนพลิกตัวไปมาหลายตลบ กว่าจะลุกขึ้นมาจากเตียงได้
“เจ้าหญิงขอไปอาบน้ำก่อนน๊ะ”เธอบอกกล่าวเบาๆ
“จ้า”
“ขี้เกี๊ยจขี้เกียจ..”สาวเจ้าบ่นด้วยสีหน้ายิ้มๆ
“อยากให้มีคนอาบน้ำให้.. นี่ถ้าเค้าเป็นพระนางคลีโอพัตรา
คงมีความสุขเหลือล้น”
“โทรสั่งน้ำนมสักถังดีไหม”
“เอามาทำไมเหรอ”พราวนภาเอ่ยถาม
“อ๊าว!!” ประกายจันทร์หัวเราะ
“ก็เอามาให้พระนางสรงสนานน่ะสิ”
“แหมคิดว่าอะไร”
“คลีโอพัตราจะต้องแช่ตัวในน้ำนม”
“ไม่เอาหรอก กุ๊กไก่กลัวเหม็นคาว”
“พูดซะเสียเลย”ประกายจันทร์ส่ายหน้า
“ก็จริงนี่นา”คนแย้งๆ ออกมาจากประตูห้องน้ำ
แล้วจากนั้นก็ผลุบเข้าไปแล้วปิดประตู
พราวนภาช่างเหมือนนกกระเต็นตัวน้อยๆ ที่เริงร่าน่ารัก
นี่คือผู้หญิงในวันนี้ของเธอ.. ผู้หญิงที่ดูง่าย ตรงไปตรงมา
ไม่มีสิ่งใดสลับซับซ้อนอยู่ในหัวใจแม้นแต่น้อย
ในความจริงประกายจันทร์ไม่ได้รักผู้หญิงคนนี้น้อยลง เพียงแต่..
เธอมีความรักให้แก้วมากกว่าอย่างไม่อาจเทียบกันได้ .. ก็เท่านั้น..
คิดแล้วเธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
ความรู้สึกรัก ทำให้เหมือนมีอะไรหนักๆ มาทับอยู่กลางอกใจอยู่ตลอดเวลา
โดยเฉพาะความรักที่มองไม่เห็นจุดหมายปลายทางด้วยแล้ว
ยิ่งหนักหน่วงราวกับมีภูเขาทั้งลูกเข้ามาโถมทับ .. เท่าที่ผ่านมา
เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตเธอจะต้องพบเจอกับปัญหาเช่นนี้
เธอรู้จักพบเจอกับพราวนภาตั้งแต่เด็ก
ครั้นเมื่อรักกันและวางแผนชีวิตร่วมกัน
ทั้งเธอและคนรักต่างไม่เคยคิดเผื่อใจในความเปลี่ยนแปลงใดๆ
เอาไว้เลยแม้นแต่นิด ..
ประกายจันทร์สลัดหัวไปมา .. วันนี้เธอรู้แจ้งแก่ใจแล้วว่าเธอรักใคร
แต่ความรักของเธอช่างเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดาเสียยิ่งกว่าการที่เธอเป็นหญิงรักหญิง
เพราะเธอรักคนที่ไม่มีตัวตนจริงในปัจจุบันสมัย แต่..
ภาพของคุณพวงแก้วสาวสวยก็ผุดพราวขึ้นมาในห้วงความคิด ..
เธอคิดถึงแผ่นฟิล์มขาวขุ่นที่ซ้อนกันไว้หลายๆ แผ่น ..
ไม่ว่าวันนี้เธอจะเป็นอีกภพชาติของคุณจันทร์
และพวงแก้วจะเป็นอีกภพอีกชาติของนางทาสแก้วคนนั้น แต่..
คนสองคนที่รักกันมาแต่อดีตชาติ และยังมีสัญญากันมาจนถึงชาตินี้

ตอนที่ 30

2008-04-27T00:54:00.002+07:00

“ฮัลโหล”..
ประกายจันทร์รับโทรศัพท์หลังจากเปิดก็อกน้ำลงอ่างล้างหน้าและอ่างอาบน้ำพร้อมกันเสียงดังซู่ซ่า
“สวัสดีค่ะ” เสียงที่น่าชื่นใจดังออกมาจากโทรศัพท์..
ประกายจันทร์บอกตัวเองว่า .. ฉันรักผู้หญิงคนนี้ ..
และผู้หญิงในฝันด้วย .. เพราะผู้หญิงทั้งสองคน เป็นคนๆ เดียวกัน ..
“กำลังจะอาบน้ำหรือคะ?” พวงแก้วถามมา ทำให้รู้สึกเขินๆ
“เอ้อ ..”
“เชียงใหม่เป็นไงบ้างคะ?” สาวสวยชวนคุย
“เชียงใหม่เป็นเมืองท่องเที่ยว.. ที่.. เป็นเมืองท่องเที่ยว..” ตอนตอบ
ประกายจันทร์คิดถึงคนขับรถสองแถวนั่น ..
เมืองท่องเที่ยวมักเป็นอย่างนี้ .. ไม่ว่าที่ไหน..
“แหม..”
“เมื่อคืนคุณฝันอะไรหรือเปล่า?” ฝ่ายนี้ถามเบาๆ ก้มลงนั่งบนขอบอ่าง
“ฝันว่านั่งเรือไปปากน้ำโพ.. ก่อนเดินทาง แก้ว
กับคุณจันทร์เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเก่าๆ ของแก้ว
บรรยากาศในการเดินทางดูน่ากลัวสำหรับผู้หญิง”..
ประกายจันทร์ขมวดคิ้ว.. สิ่งที่คุณพวงแก้วฝัน
ไม่ตรงกับที่เธอฝันเสียเลยทีเดียว แต่เป็นความฝันเรื่องเดียวกัน
คือเรื่องของนางทาสแก้ว กับคุณจันทร์..
“ได้ยินเสียงน้ำ.. คุณอยู่ในห้องน้ำหรือคะ?” พวงแก้วถามด้วยเสียงขันๆ
“กำลังจะอาบน้ำ” ฝ่ายนี้ตอบ
“คุณกลัวคนข้างนอกได้ยินว่าคุยโทรศัพท์อยู่ เลยเปิดน้ำซะแรงเชียว”
สาวสวยแซว
“ก็.. นิดหน่อย”
พวงแก้วเลยหัวเราะเบาๆ
“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน..” ประกายจันทร์พูดแปลกๆ อีกแล้ว
“เอ้อ..”
“ค่ะ” ฝ่ายพวงแก้วได้แต่ยิ้ม เธอยืนคุยอยู่ริมระเบียง
และส่งยิ้มออกไปจากตรงนั้น มีฟากฟ้าสีครามอยู่เบื้องหน้า
ด้านล่างคือน้ำพุขนาดใหญ่ มีถนนที่ปูด้วยอิฐสีส้มสด
และสนามหญ้าสีเขียวโอบรอบ
พวงแก้วอยากบอกเหลือเกินว่า .. บ่าวก็คิดถึงเหลือเกินแล้วเจ้าค่ะ..
เธอคิดถึงทั้งคุณจันทร์ในความฝัน และประกายจันทร์
คนที่มีตัวตนจริงแท้ในโลกปัจจุบัน
ที่กำลังคุยโทรศัพท์กับเธออยู่ในขณะนี้..
“แปลกจริงๆ..” สาวสวยนักเรียนนอกรำพึงรำพันเบาๆ
“ที่ฉันคุ้นเคยกับคุณมากมาย พอๆ
กับที่ฉันรู้สึกผูกพันจริงจังกับคนสองคนในความฝัน”
“.. มันเป็นสัญญาจากปางก่อน..” ประกายจันทร์บอกด้วยเสียงหนักๆ
“ฉันกับคุณคือคุณจันทร์กับนางแก้ว?” พวงแก้วขมวดคิ้ว
“เราเคยรักกัน?”
“เรารักกัน.. ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน”
“มันเป็นไปไม่ได้” พวงแก้วส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องรู้เรื่องราวของคนสองคนผ่านความฝัน
แต่ฉันรู้.. ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เรา..
ที่เราจะรักกัน..”เสียงของพวงแก้วเต็มไปด้วยความรู้สึกหม่นหมอง
“ที่จริง ฉันไม่รู้ว่าฉันโทรหาคุณทำไม.. ขอโทษด้วยนะคะ ต่อไป
ฉันจะไม่โทรหาคุณอีก” บอกออกไปแล้วก็ใจหาย แต่ก็อย่างที่บอกออกไป
เธอไม่รู้ว่าเธอโทรหาคนๆ นี้ทำไม .. คนๆ นี้เป็นทอม
และมีคนรักแล้วเห็นๆ เธอไม่มีสิทธิ์ไปวุ่นวายกับคนรักของคนอื่น ..
“ขอโทษด้วยที่รบกวน”.. บอกออกไปด้วยเสียงที่บอกความหดหู่ใจ
แล้วพวงแก้วก็ตัดสายไป .. ประกายจันทร์จ้องมองโทรศัพท์ในมือ ..
เธอไม่เชื่อสักนิด ว่าเธอจะไม่ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนี้อีก
เธอเชื่อมั่นว่า
สายใยสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพวงแก้วคนนี้เหนียวแน่นและเนิ่นนาน ..
เธอมั่นใจในนาทีนี้เลยว่า ไม่ว่าจะอย่างไร เธอกับแก้ว ก็รักกันได้ ..
เธอวางโทรศัพท์ลงหน้ากระจกเงา แล้วปิดน้ำ ทุกอย่างเงียบสงบลงทันที
น้ำอุ่นๆ ในอ่างที่ก้าวลงไปสัมผัส ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย
ประกายจันทร์ได้กลิ่นหอมเบาบาง เป็นกลิ่นดอกไม้หรืออะไรบางอย่าง
ที่เหมือนถูกลมหอบมาจากที่ใดที่หนึ่ง แต่นี่มันห้องน้ำมิดชิด
ลมที่ไหนจะหอบกลิ่นหอมชอนไชเข้ามาได้ .. เฮ้อ .. มีแต่อะไรแปลกๆ
ดูเหมือนชีวิตไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
นับตั้งแต่เธอสัมผัสกับเหรียญกุหลาบลงยาอันนี้ ..
เธอนึกถึงแปะแก่ที่ทำเหรียญลงยาให้เธอ .. นึกถึงนาทีแรกที่ได้พบพวงแก้ว
และมองเห็นเหรียญอย่างเดียวกันนี้ที่คอของเธอ.. นาทีต่อมา
เธอก็ถูกดึงดูดเข้าไปสู่ภวังค์ฝัน ฝันทั้งยังลืมตาตื่น .. และตอนนี้
เธอเชื่อเต็มร้อย ว่าความฝันเหล่านั้น เป็นความจริง ..
และเรื่องราวของผู้หญิงสองคนในความฝันนั้น
คือเรื่องราวของตัวเธอกับคนรัก ที่รักกันมากมายตั้งแต่ชาติภพก่อน
เธอมีความเชื่อว่า .. ผู้หญิงคนนั้นเป็นของเธอ
ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน ..
ประกายจันทร์หลับตาพริ้ม .. กลิ่นหอมที่โชยมาเบาบาง ช่วยให้รู้สึกสบาย
น้ำอุ่นๆ ที่แช่อยู่
ทำให้นึกถึงอ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมของหญิงคนรัก ..
“ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ” ..
แก้วเขย่าตัวคุณจันทร์เบาๆ พลางกระซิบข้างๆ หู
“ถึงท่าแล้วเจ้าค่ะ”
หญิงสาวโบราณในชุดแต่งกายเก่าๆ
เป็นเสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวผ่าหน้าสีน้ำตาลตุ่นๆ กับโจงกระเบนเทาเข้ม
ไม่มีแก้วแหวนประดับตัวแม้นแต่ชิ้นเดียว ..
คุณจันทร์ลืมตาตื่นอย่างช้าๆ
มองเห็นดวงหน้าของนางทาสแก้วลอยอยู่เบื้องหน้า
และใบหน้านั้นแย้มยิ้มอ่อนหวาน
“แก้ว..”
“ถึงท่าแล้วจ๊ะ” แก้วเหลียวซ้ายเหลียวขวาเล็กน้อย
ท่าทางประหม่าเมื่อเอ่ยคำว่าจ๊ะ .. บัดนี้
คุณจันทร์เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง
คุณจันทร์ยิ้มในความน่ารักของคนรัก
“เจ้าไม่ได้หลับเลยสิท่า”
“ไม่เป็นไรหรอก..จ๊ะ” แก้วยิ้มเขินๆ ช่วยพยุงคุณจันทร์ลุกขึ้น
เพื่อเดินลงเรือไปด้วยกัน ท่าทางที่แก้วดูแลจันทร์นั้น
ถึงอย่างไรก็ดูไม่ธรรมดา
เพราะเธอคอยเป็นห่วงเป็นใยคุณของเธออยู่ตลอดเวลา ด้วยรู้ดีว่า
คุณจันทร์ของเธอนั้นเกิดมาไม่เคยลำบาก
“พบน้าข้าแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องอยู่โยง” คุณจันทร์บอกด้วยเสียงอ่อนโยน
“ข้าทำให้เจ้าลำบากนะนี่”
“ไม่ลำบากหรอกจ๊ะ” แก้วก้าวขึ้นท่าไปก่อน
แล้วยื่นมือรอรับคนรักอย่างอ่อนน้อมนบนอบ
“ท่าทางของเจ้า จะหลอกใครได้ว่าข้าเป็นชาวบ้าน ชาวไร่ชาวสวน”
คุณจันทร์ส่ายหน้าไปมาเมื่อก้าวขึ้นท่ามาแล้ว
แล้วเธอก็เดินอมยิ้มอย่างสบายใจ ปล่อยให้แก้วเดินตามด้วยสีหน้ากังวล
“เจ้าต้องคิดว่าข้าเป็น.. เป็นคนรักของเจ้าเท่านั้น
ห้ามคิดว่าเป็นนาย”.. คุณจันทร์บอกสอน
“เจ้าค่ะ .. เอ๊ย..จ้ะๆ”
“ดูท่าทางเจ้าสิ..”คุณจันทร์หัวเราะอย่างเอ็นดู
“ไม่ต้องหงอนักหรอก”
“ไม่ได้หงอนะ..จ๊ะ” ปากบอกไปอย่างนั้น แต่ค้อมหลังค้อมไหล่
คุณจันทร์ได้แต่ถอนใจ แต่ก็ยิ้มให้
เช้าๆ อย่างนี้อากาศแสนสดชื่น
ความคึกคักที่ท่าเรือในตอนเช้านั้นดูมีชีวิตชีวา ผิดกับตอนอยู่บนเรือ
ผู้หญิงที่เดินทางมาตามลำพังสองคน มีเพียงเธอกับแก้ว นอกนั้น
เป็นผู้โดยสารที่มากันทั้งครัว มีผู้หญิง ผู้ชาย คนแก่ และเด็กเล็ก
พวกที่เดินทางเดี่ยวๆ หรือเป็นคู่ ก็มักจะเป็นผู้ชาย
หรือไม่ก็เป็นคุ่ชายหญิงผัวเมียวัยกลางคน บนเรือตอนกลางคืน
ต้องคอยระแวดระวังทรัพย์สินมีค่าที่นำติดตัวมาให้ดี
เพราะหากเผอเรอหลับไป ข้าวของอาจถูกหยิบฉวยไปได้ง่ายๆ
คุณจันทร์สอดส่ายสายตามองหาน้านวลแข
ท่ามกลางฝูงชนมากมายที่เดินไปเดินมาในบริเวณนั้น
ในขณะเดียวกันกับที่น้าสาวและคู่รักคู่ใจ
ก็กำลังมองหาเธอและแก้วอยู่เช่นกัน
“คนเยอะเหลือเกิน”แก้วบ่นเบาๆ
“ไปไหนมาไหนกันหนักหนา”
คุณจันทร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ
“ขึ้นเหนือล่องใต้ ทำมาค้าขายกันน่ะสิ” เธอบอกยิ้มๆ
“นี่เป็นท่าเรือใหญ่เชียวนะ”
“น้านวลแขก็ขึ้นล่องอยู่เป็นประจำ”
“มีฝรั่งมังฆ้องด้วย”
แก้วเอ่ยเมื่อมองเห็นชาวต่างชาติชายหญิงหลายคนที่ท่าเรือ
ชาวต่างชาติพวกนี้มีสีผิวและสีผมที่ต่างจากคนไทย
จึงเป็นจุดสนใจแก่ทุกสายตาอย่างยิ่ง
คุณจันทร์เอียงหน้ากระซิบถาม
“ถ้าข้าเป็นฝรั่งเจ้าจะรักไหม?”
แก้วมองสบตา
“เป็นอะไรก็รักจ้ะ”
“ชื่นใจข้านัก”
“นั่นไงเจ้าคะ.. เอ้อ.. นั่นไงจ๊ะน้านวลแข”แก้วชี้ไปที่ผู้หญิงสองคน
แล้วสองคนก็คว้ามือกัน พากันเดินไปหา
“สวัสดีเจ้าค่ะ” ยกมือไหว้พลางทักทายด้วยสีหน้าบ่งบอกถึงความดีอกดีใจ
“ไหว้พระเถอะจ๊ะ”น้าสองคนรับไหว้
“เป็นอย่างไรบ้าง? การเดินทางของเจ้าสองคน เรียบร้อยดีรึ?”
คุณน้านวลแขเอ่ยถาม
“เรียบร้อยดีเจ้าค่ะ”คุณจันทร์ตอบ
“มียามมาด้วย” เธอชำเลืองตาหวานๆ ไปยังแก้ว
“ไม่ยอมนอนเลย”
“ทำไมไม่เปลี่ยนเวรกันล่ะแก้ว” คุณน้าคำป้อเอ่ยถาม
“ไม่เป็นไรมิได้เจ้าค่ะ”แก้วค้อมตัวด้วยความเคยชิน
“หาอะไรรองท้องกันเถอะ หิวแล้ว” คุณคำป้อลูบท้อง
“กินแล้วนอนซักงีบก็ยังไหว เรือขึ้นเหนือจะมาถึงหลังเพล”
คุณคำป้อบอกขณะเดินนำไปยังร้านขายข้าวแกง
คุณน้านวลแขมองหลานสาวที่จูงมือกับแก้วตลอดเวลา
ท่านยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน .. อย่างนี้ล่ะที่ต้องช่วย แต่..
จะช่วยได้ตลอดรอดฝั่งแค่ไหน
คงต้องสุดแล้วแต่เวรแต่กรรมที่ต่างคนต่างได้สร้างทำกันมา

ตอนที่ 29

2008-04-27T00:54:00.001+07:00

“ฉันไม่รู้สึกกลัว.. แต่”
“แต่อะไร?”
คราวนี้คนบนรถไฟได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ..
ประกายจันทร์มีความรู้สึกเหมือนคนสองคนนอนคุยกันบนเตียงในตอนเช้ามืด
“แต่ซาบซึ้งใจ..”
ประกายจันทร์โรยยิ้มอย่างอ่อนโยนและอิ่มเอม ดวงหน้าของพวงแก้วลอยเด่น
และเธอยังมองเห็นจี้รูปกุหลาบสีแดงชัดเจน ..
“ฉันรบกวนคุณแต่เช้า รู้สึกเกรงใจจริงๆ” ฝ่ายนั้นว่ามา
“ไม่รบกวนเลย ..”
“มันเป็นเพียงความฝันเท่านั้นแต่..”พวงแก้วรำพึง
“มันหาได้เป็นแค่ความฝันดอกเจ้า”.. ประกายจันทร์พูดจาแปลกๆ อีกแล้ว
เธอตอบตัวเองไม่ได้ว่าเธอพูดประโยคเช่นนี้ออกไปได้อย่างไร
“คุณ..”
ประกายจันทร์คิดถึงประโยคที่ว่าสัญญาจากปางก่อน ..
เธอเคยได้ยินมาจากในหนังในละครประเภทข้ามภพข้ามชาติ
“ข้ารักเจ้านัก”..
“คุณ”.. เสียงพวงแก้วสั่นสะท้าน
แล้วคลื่นเสียงก็ขาดหายไปก่อนหน้าที่ม่านจะถูกเปิดออก
และมีใบหน้าของพราวนภาโผล่พ้นขึ้นมา
“บ่นอะไรน่ะจันทร์ คุยโทรศัพท์กับใครอยู่” เธออยากถามว่ามีกิ๊กเหรอ?
แต่ไม่รู้ทำไม่จึงยั้งไว้ไม่ถามออกมา
“เปล่าคุย” ประกายจันทร์โกหกหน้าตาเฉย
“แล้วทำไมกุ๊กไก่ได้ยินเสียงคุย”
“หูดีเกินไปไหม อะ?” ประกายจันทร์บ่นๆ ก็แหม ..
เสียงรถวิ่งก็ดังอยู่ตลอดเวลา ยังอุตส่าห์ได้ยินเสียงคนคุยโทรศัพท์อีก
ทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้พูดเสียงดังสักหน่อย
เดี๋ยวนี้ดูเหมือนเธอยิ่งถูกมองจ้องจับผิดทุกวินาทีก็ว่าได้
“ขอโทษ” พราวนภาหน้าจ๋อยลงนิด เห็นแล้วอีกฝ่ายก็อดสงสารไม่ได้
“ไม่เป็นไรหรอก” เธอยิ้มให้แล้วลุกขึ้นนั่ง
“เดี๋ยวลงไปนั่งข้างล่างนะ เปิดหน้าต่างดูวิวกัน” ประกายจันทร์บอก
ทำให้คนรักยิ้มออกมาอย่างน่ารัก
“ฮื่อ.. งั้นกุ๊กไก่ไปแปรงฟันก่อนนะ”
ประกายจันทร์พยักหน้า .. แล้วอีกฝ่ายก็ผลุบลงไป ..
วันนี้เธอก็รักพราวนภานะ แต่.. รักเอ็นดูเหมือนน้องเหมือนนุ่ง
หรือที่จริงเธอรักแบบนี้มาแต่ต้น แต่เธอเข้าใจผิดไป
จนกระทั่งมาพบกับกุหลาบสีแดงที่แขวนคอคุณพวงแก้วอยู่
และซวนเซเข้าไปในภวังค์กึ่งฝันในครั้งนั้น .. เธอจึงพบว่า
ความรักที่รัดรึงจิตนั้นเป็นเช่นใด .. ผู้หญิงสูงศักดิ์คนหนึ่ง
อุ้มทาสสาวผู้ทรุดโทรมด้วยป่วยไข้มีบาดแผลและเต็มไปด้วยกลิ่นไม่พึงประสงค์ออกมา

จากกระท่อมร้าง
พร้อมสัญญาที่อื้ออึงอยู่ในหัวใจว่า ข้าจะดูแลเจ้า ข้าจะทะนุถนอมเจ้า
และจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิตของข้าเอง ..
ข้าจะไม่ยอมพรากจากเจ้าชั่วนิรันดร์กาล..
..
พวงแก้วขับรถไปทำงานด้วยความรู้สึกหงอยเหงา
เป็นความเหงาที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แม้นแต่ในสมัยที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศใหม่ๆ ก็ยังไม่เหงาเท่า
เพราะในตอนนั้น เธอรู้ว่าเธอต้องอดทนเพื่ออนาคต แต่ตอนนี้เล่า
เธอไม่รู้เลยว่า เธอต้องอดทนเพื่ออะไร
และอะไรกันแน่ที่เป็นปลายทางของสิ่งที่เกิดเป็นความฝันปรากฏให้เธอได้เห็น
..
มันเป็นเรื่องราวของคนสองคน
ที่ความรู้สึกบอกได้ว่าเป็นตัวเธอและประกายจันทร์ ในชาติก่อน ..
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนการปลูกสร้างบ้านหลังที่เธอใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบันนี้
เรื่องราวของลูกสาวคนแรกขุนสา
ปู่ทวดของเธอซึ่งเป็นบุคคลที่ไม่มีใครปรารถนาจะจดจำ
จึงมิได้ถูกเล่าขานสืบต่อมา .. พวงแก้วเชื่อว่า
มันเป็นเรื่องจริงที่เคยเกิดขึ้น มันเป็นความเชื่อโดยไม่มีเหตุผลใดๆ
เหมือนที่ไม่มีเหตุผลใดๆ ที่คนสองคน ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
จะฝันในเรื่องเดียวกันอยู่เสมอ และฝันอยู่เช่นนี้เนิ่นนานหลายเดือน
และในความฝัน
พวกเธอสองคนได้สัมผัสกับความรู้สึกรักที่เต็มไปด้วยเยื่อใยผูกพันมากมาย
และตอนนี้ .. สายใยนั้นโอบรัดเธอแน่นเหนียว
และกีดกันเธอออกจากโลกแห่งปัจจุบันตั้งครึ่งค่อนตัวเสียแล้ว
มีเรื่องราวประหลาดหลายอย่างเกิดขึ้นในโลกใบนี้โดยหาคำตอบแน่ชัดไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร
เช่น เรื่องราวของโรงแรมที่เคยมีเหตุการณ์ฆาตกรรมเกิดขึ้น
แต่โรงแรมนั้นก็ยังดำเนินกิจการต่อไปโดยลูกหลาน และพวกเขา
หรือแม้นแต่แขกที่มาพักบางคน
จะเคยเห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนเกิดเหตุฆาตกรรมนั้น ..
ภาพเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร และทำไมบางคนมองเห็น บางคนมองไม่เห็น
เช่นเดียวกันกับเรื่องความฝันของเธอและประกายจันทร์ ..
ในขณะที่พวงแก้วทำงานทั้งวันดั่งหุ่นยนต์ที่ขับเคลื่อนไปด้วยโปรกแกรมบังคับ
ประกายจันทร์เอง ก็เช่นเดียวกัน เธอเคลื่อนไหวไปด้วยกลไกอัตโนมัติ
และนึกสงสารพราวนภาที่สนุกแกนๆ อยู่เพียงคนเดียว
“คนพวกนั้นเขาพูดว่าอะไร?”
พราวนภาถามเมื่อถูกบรรดาสองแถวกรูเข้ามาถามไถ่
“เขาคงถามว่าจะไปไหน” ประกายจันทร์เดา
และยื่นแผ่นพับโฆษณาโรงแรมให้เขาดูอย่างง่ายๆ
“ไปที่นี่เท่าไหร่?” มีคนสอนว่า จะไปไหนควรถามราคาก่อน
“จะเหมาไป กาว่าจะรอไปพุ่มคนอื่นครับ” คนขับรถถาม
“อะไรนะ? พูดกลางได้ไหม” ประกายจันทร์เอียงหู และเริ่มขำ
ส่วนคนขับรถหัวเราะชอบใจ
“อ๋อ ได้ครับ ผมถามว่าคุณจะเหมารถผมไปกันสองคน
หรือว่าจะรอไปพร้อมกับคนอื่น ถ้าเหมาไป ผมคิด สองร้อย ถ้ารอไปพร้อมๆ
กับคนอื่นๆ ที่จะไปทางเดียวกับคุณ ผมคิดเพียงคนละ ยี่สิบบาท
แต่ถ้าไม่มีคนไปทางเดียวกับคุณ คุณก็คงต้องเหมาไปอยู่ดีนะครับ”
“อ๋อ เอาไงดีคุณนาย” เธอหันมาถามพราวนภาที่ยืนยิ้มอยู่
“สองร้อย? กับสี่สิบ..” พราวนภาทบทวน
“โรงแรมนี้มันอยู่ไกลมากหรือคะ?” เธอเอ่ยถามคนขับรถ
“ปอสมควรครับคุณนาย” เขาบอก และทำให้สองสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ท่าทางเขากะล่อนพอสมควรเลยทีเดียว
“อุ๊ย..”พราวนภาสะกิดคนรักเมื่อเห็นป้ายโรงแรม ที่พนักงานนำมาชูไว้
“เค้ามีรถมารับด้วยล่ะ” เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
แล้วสองคนก็พากันลากกระเป๋าออกมาอย่างไร้เยื่อใยจากหนุ่มสองแถวคนนั้น
“เค้ามารับแขกสำคัญหรือเปล่า?” ประกายจันทร์กังขา
“ไม่รู้สิ แต่ถ้าพักที่เดียวกัน เขาคงให้เราไปด้วยนะจันทร์”
สองคนมุ่งหน้าตรงไปยังพนักงานโรงแรมที่ถือป้ายชูไว้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“สวัสดีค่ะ” พราวนภาทักทาย
“คุณเป็นแขกของโรงแรมหนานหล้าแม่นก่อครับผม”เขาถามไถ่อย่างแสนสุภาพ
“แม่นเจ้า”พราวนภาหัวเราะคิกๆ ประกายจันทร์อดยิ้มไม่ได้
“โรงแรมหนานหล้ามีความยินดีต้อนฮับเข้าสู่เวียงเจียงใหม่ครับผม
เดียวขอเจิญคุณสองคน ไปตี้รถของโรงแรมเฮาเลยเน่อครับผม ..”
เขาเชื้อเชิญ และหันไปบอกพนักงานสาวให้นำแขกไปที่รถ
ซึ่งเป็นรถตู้สีชมพูอ่อนเพ้นท์ภาพทิวทัศน์
และชื่อโรงแรมไว้เด่นตระหง่าน
“ขอบคุณนะคะ” พราวนภาโค้งราวกับสาวญี่ปุ่น
ซึ่งประกายจันทร์มองว่ามันมากไปนิด แต่ก็ช่างเถอะ
ดูท่าทางมีความสุขสนุกสนานยังกะเด็กหญิงเล็กๆ ที่ไม่โตซักที
“ดีจังนะจันทร์ ไม่ต้องเสียสองร้อย”
“รถสองแถวจะเอาสองร้อยเชียวหรือคะ?” พนักงานสาวเอ่ยถาม
“ใช่ค่ะ แพงไปหรือคะ?” พราวนภาซักถาม
“แพงไปมากเชียวค่ะ”
“นั่นไง คิดอยู่แล้วเชียว”
“ที่ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แหล่ะกุ๊กไก่”ประกายจันทร์ปราม
“โชคดีจังที่โรงแรมที่เราจองไว้มีบริการดีๆ แบบนี้”
“ถ้าบริการของเราถูกใจคุณ
ยังไงช่วยกรุณาบอกต่อให้ด้วยจะเป็นพระคุณอย่างยิ่งค่ะ”สาวเจ้าเอื้อนเอ่ยราวกับเป็นลูกเป็นหลาน

ของเจ้าของโรงแรมอย่างนั้นล่ะ
“ยินดีอยู่แล้วค่ะ” พราวนภายิ้มแต้
อะไรๆ ก็ดูดีไปหมด
เมื่อไปถึงโรงแรมแล้วก็พบว่าเป็นโรงแรมที่ตกแต่งแบบล้านนาที่สวยงามถูกใจ
ไม่หรูหราเกินไป แต่น่าอบอุ่นเหมือนบ้านหลังใหญ่ๆ ที่ปลูกสร้างมานาน
รอลูกรอหลานมาเยี่ยมมาเยือน แถมยังมีบริการทัวร์ ให้เลือกหลายระดับ
ทั้งทัวร์ป่า ทัวร์ไหว้พระ ทัวร์หนึ่งวันใกล้เมือง
ทัวร์ครึ่งวันตามสถานช็อปปิ้ง ฯลฯ
“ตกลงเราจะใช้แต่บริการของโรงแรมนี้เหรอ”
ประกายจันทร์ถามเมื่อเข้าห้องพัก
“ทำไมล่ะ?”
“ไม่รู้สิ”
“ก็มันง่ายดีนี่นา” พราวนภาว่า
“โรงแรมหนานหล้า ชื่อเชยๆ แต่โอเคนะว่าไหมจันทร์”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
“อะไรก็ไม่รู้ๆๆๆ มาแต่ตัวไม่ได้เอาหัวสมองมาด้วยหรือไง?” คนว่าๆ
ไปงั้นๆ ว่าแล้วเดินเตร่เข้าไปสำรวจในห้องน้ำ
แล้วกลับออกมาชักชวนให้ลงอ่างด้วยกัน
“ไม่อะ ต่างคนต่างอาบเถอะ”
“ทำไมล่ะ”
“ไม่.. “
“ไม่รู้สิ เช๊อะ..” พราวนภาทำปากยื่น
“อาบน้ำ ลงไปหาข้าวเหนียวกิน แล้วก็ไปไหว้พระ โอ้สวรรค์..”
สาวเจ้าพึมพำอย่างมีความสุข
“เหมือนเอาตุ๊กตามาเป็นเพื่อนตัวนึง” แล้วหันมาค้อนเข้าใส่คนรัก
ประกายจันทร์แค่นหัวเราะแห้งๆ
“ไปอาบน้ำเถอะ”
ระหว่างที่คนหนึ่งอาบน้ำ อีกคนก็รื้อเสื้อผ้าออกมาใส่ตู้ไว้ให้
เสร็จแล้วนั่งรออย่างเหม่อลอย .. การเดินทางในสมัยปัจจุบันแสนสะดวกสบาย
ที่พักแรมคืนมีให้เลือกมากมาย
ต่างกันนักกับการเดินทางของผู้หญิงสองคนในยุคสมัยก่อน .. คืนนี้
เธอจะฝันอีกไหมนะ?
ประกายจันทร์วางโทรศัพท์ และกระเป๋าเงินไว้บนโต๊ะเล็กหัวเตียง
ก่อนจะผลัดผ้า นุ่งผ้าขนหนูเตรียมจะอาบน้ำ แต่แล้ว
เธอก็เปลี่ยนมาสวมยูกะตะ(เสื้อคลุมแบบกิโมโน)
แล้วเอาโทรศัพท์มือถือซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ..
ต้องทำตนเป็นคนมีความลับซุกซ่อน เพราะเธอกลัวว่า
หากคุณพวงแก้วโทรเข้ามาหาเธอ คนรักของเธอคงงอนไปตลอดงานแน่ๆ
ดังนั้นรอบคอบหน่อยก็ดี
“สดชื่นจังเลยจันทร์” พราวนภาเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ
“ครีมอาบน้ำกลิ่นพลับพลึงล่ะ” เธออวด
“เค้าเพิ่งรู้ว่าดอกพลับพลึงกลิ่นหอมแบบนี้เอง”
ประกายจันทร์ได้แต่ยิ้ม เธอได้กลิ่นจากตัวของพราวนภาเช่นกัน
เป็นกลิ่นหอมของดอกไม้ชนิดหนึ่ง
ที่เหมือนเคยได้กลิ่นจากไหนเมื่อนานมาแล้ว
“ถ้าติดใจ เราจะไปหาซื้อได้ที่ไหนนะนี่
เดี๋ยวลงไปกุ๊กไก่จะลองถามที่เคาว์เตอร์ดูนะ” พูดเองเออเองอย่างสบายใจ
จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนกลางเตียง
ประกายจันทร์เดินถือผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำที่กรุ่นด้วยกลิ่นหอมของดอกพลับพลึง
.. มีขวดครีมอาบน้ำ แชมพู ครีมนวดผม ในขวดใสเล็กๆ
และยาสีฟันสมุนไพรบรรจุในกระปุกใสขนาดเล็ก
ทั้งหมดใส่ไว้ในจานแก้วทรงกลม ที่เพ้นท์ขอบจานด้วยรูปกุหลาบสีแดงสองดอก
.. ประกายจันทร์รู้สึกขนลุกซู่ .. มันเหมือนกับว่า
ดอกกุหลาบสีแดงสองดอกนี้จะบ่งบอกอะไรบางอย่างแก่เธอ..
และโทรศัพท์ในถุงที่แขนเสื้อยูกะตะของเธอก็สั่นขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย..

ตอนที่ 28

2008-04-27T00:53:00.001+07:00

จันทร์วางผ้าสีน้ำตาลเก่าๆ ลงบนพื้นห้อง เลือกเสื้อและโจงกระเบนเก่าๆ
สองชุดวางทับลงไปกลางผ้าผืนนั้น
และวางห่อทองทับลงไปอีกทีอย่างเชื่องช้า .. นี่คือสมบัติส่วนตัวของเธอ
ที่จะนำติดตัวไปด้วย เพื่อชีวิตใหม่
ที่คาดเดาไม่ได้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป
“เอาเสื้อผ้าไปแค่นี้หรือเจ้าคะ?” แก้วเอ่ยถามอย่างสงสัย
จันทร์และเธอจะเดินทางไกลไปถึงหัวเมืองเชียงใหม่
คนรักของเธอเตรียมเสื้อผ้าไปเพียงสองชุด?
“แค่นี้ .. เดี๋ยวเจ้าเลือกเสื้อกับโจงของเจ้ามาสองชุดด้วย
ห่อรวมกันเพียงห่อเดียวก็พอ” คุณจันทร์ว่า
“ค่อยไปหาเอาข้างหน้า”เธออธิบายเมื่อมองเห็นสีหน้าแปลกใจของคนรัก
“เจ้ากลัวหรือไม่?” มืออุ่นๆ ของเธอเอื้อมมาวางบนมือของแก้ว
ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปถึงหัวใจ นี่จริงหรือ
ที่คุณจันทร์ยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่กับเธอ
ยอมละทิ้งบ้านที่ให้ความสุขสบายมาตั้งแต่เกิด ยอมทิ้งบิดา..
ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเธอ
แก้วผวาเข้ากอดซุกอยู่ในอ้อมแขนของคุณจันทร์ไว้ด้วยความซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก

“นับแต่นี้ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” คุณจันทร์บอกเบาๆ
แต่กอดร่างนั้นไว้แนบแน่น
ความรู้สึกเมื่อถูกพรากจากกันยังตามมาหลอนอยู่ไม่วาย
และภาพคนรักในกระท่อมหลังนั้นก็ยังติดตา ..
รุ่งแจ้งฟ้าสางแล้ว
.. ห่อผ้าเก่าๆ ที่ถูกวางไว้ข้างเตียง ถูกแก้วนำมาสะพายไว้ที่ไหล่
ทั้งตัวจันทร์และแก้วต่างแต่งตัวตามปรกติเหมือนทุกวัน
ซึ่งเป็นชุดเครื่องแต่งกายที่ดีกว่าที่อยู่ในห่อผ้ามากทีเดียว ..
ระหว่างทางจะพบเจออะไรบ้างหารู้ไม่
จันทร์ไม่เคยเดินทางไกลโดยไม่มีข้าทาสห้อมล้อม
เธอเลือกที่จะใช้เสื้อผ้าเก่าๆ และดูเป็นชาวบ้านที่สุด
เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาใครๆ ที่พบเห็น
เมื่อแก้วเปิดประตู แล้วก้าวข้ามธรณีประตูออกมา โดยมีจันทร์ก้าวตาม
สองคนรู้สึกเยือกเย็นสงบนิ่งอย่างประหลาด
จันทร์เหลือบแลดูบ้านช่องห้องหับที่เคยกินเคยนอน เคยวิ่งเล่น
รู้สึกอาลัย และรู้สึกผิดที่ต้องจากไป แต่
ผู้หญิงข้างหน้าเธอนี้คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ ..
การจะอยู่โดยมีแก้ว มีหนทางนี้หนทางเดียวเท่านั้น ..
แม่จ๋า แม่อย่าโกรธลูกนะเจ้าคะ .. จันทร์อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้จริงๆ
.. คุณจันทร์แอบสะอื้นในอก
“จะไปกันแล้วหรือเจ้าคะ?” นางน้อมกุลีกุจอเข้ามาถามไถ่
“ดูแลบ้านให้ดี” จันทร์สั่งตามปรกติ
“แล้วจะซื้อขนมมาฝาก”
นางน้อมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”
จันทร์บอกต้นห้องของบิดาไว้แต่เย็นวาน
ว่าจะไปเยี่ยมเพื่อนท้องแก่ที่บางกอกน้อย คงพักแรมสักคืน
จึงต้องห่อเสื้อผ้าไปเพียงน้อยอย่างที่เห็น หาไม่จะเป็นการผิดสังเกต
ทาสหนุ่ม
ถูกนางน้อมเรียกใช้ให้ไปตามรถเจ๊กให้มารับเจ้านายไปลงเรือที่ท่าน้ำ
“ตามมาคันเดียวก็พอ”
แม้นนั่งรถลาก จันทร์ก็ยังกลัวที่จะนั่งตามสบายคนละคันกับแก้ว
ผู้หญิงสองคนตัวไม่โตนัก นั่งเบียดๆ กันสองคนออกจะแน่นสักหน่อย
แต่ก็ดีกว่าแยกกันคนละคัน เพราะเธอกลัวว่า หากนั่งกันคนละคัน
เจ๊กจะวิ่งพาเธอไปด้านหนึ่ง พาแก้วพรากไปอีกด้านหนึ่ง .. โอ
ประสบการณ์อันเลวร้ายนั้น สร้างบาดแผลทิ้งไว้ในจิตใจถึงเพียงนี้
“ขอรับ”ทาสหนุ่มก้มหัวรับคำสั่ง
ก่อนหันหลังวิ่งแจ้นออกไปจากประตูบ้านอย่างแข็งขัน
“หากพ่อข้ากลับมา”จันทร์เอ่ยเบาๆ พลางยิ้มให้นางน้อม ต้นห้องสาวใหญ่ ..
“หากเจ้าอยากปรนนิบัติพัดวี ..” จันทร์มองสบตานางอย่างมีความหมายสำคัญ
ทำให้นางน้อมประหลาดใจ แต่ก็อดจะขวยเขินไม่ได้
ปรนนิบัติพ่อข้าด้วย .. ดูแลผู้ชายคนนี้แทนข้าด้วย
จันทร์บอกในใจ หากปากกลับพูดออกมาว่า
“พ่อข้าเดินทางไกลคงเหนื่อย .. ข้าไม่อยู่ ฝากเจ้าดูแลท่านด้วย..”
“.. เอ้อ ..” นางน้อมหน้าแดง เป็นสาวมาจนปูนนี้ คนที่นางมีใจให้
มีเพียงคนเดียว คือนายท่านเท่านั้น .. หากท่านจะเหลียวมองสักนิด
นางเองคงยอมหมดสิ้น ..มาคราวนี้
คุณจันทร์พูดจาเหมือนเปิดทางให้อย่างไรพิกล ทั้งที่แต่ไหนแต่ไรมา
ก็ไม่เคยพูดแบบนี้กับนางแม้นแต่หนเดียว
“เจ้าค่ะ”..
เจ๊กลากรถ วิ่งปุเลง พารถลากมาจอดนิ่งๆ อยู่ที่หน้าประตู
“ดูแลบ้านช่องด้วย” จันทร์สั่งเป็นคำสุดท้าย
ก่อนเดินตามจันทร์เดินออกจากประตูบ้านไปนั่งรถที่รออยู่
“ขอให้เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ”
นางน้อมส่งเสียงตามท้ายรถไปอย่างนอบน้อมสมชื่อ
จันทร์ได้ยินเสียงฝีเท้าของเจ๊กลากรถวิ่งเป็นจังหวะๆ
แต่ละก้าวที่พาเธอสองคนออกห่างจากบ้านเกิดนั้น
ช่างเป็นย่างก้าวที่เต็มไปด้วยความอาวรณ์ และภาพเก่าๆ
ในวัยเยาก็ฉายย้อนเข้ามาในความทรงจำ ..
เสียงหัวเราะใสแจ๋วก้องกังวานไปทั่วทั้งสวน
เมื่อบิดาอุ้มเธอแกว่งไกวไปมา.. ลูกอยากเป็นนก..
เธอบอกอย่างร่าเริงแจ่มใส พร้อมกับกางปีกออกกว้าง ถ้าคนมีปีก
จะบินได้เหมือนนกไหมเจ้าคะ? .. ลูกอยากเป็นนกจังเลย ..
ลูกจะบินไปให้ไกลสุดขอบฟ้า..
คุณจันทร์กุมมือแก้วด้วยหัวใจอันเหี่ยวเฉา
แก้วพลิกมือมาจับมือเย็นเฉียบนั้นไว้
ด้วยความรู้สึกปรารถนาจะปลอบประโลม คุณจันทร์ไม่ได้พูดอะไร
แต่หันหน้ามายิ้มให้อย่างอ่อนโยน
..
เสียงล้อเหล็กของรถไฟเบรกดังเอี๊ยด และตู้รถไฟก็โยกไปข้างหน้าอย่างแรง
ก่อนจะโยกกลับมาข้างหลังอย่างแรงอีกเช่นกัน แล้วก็หยุดกึก
ทำให้ประกายจันทร์ตื่นจากฝันอย่างน่าเสียดายยิ่ง ..
คุณจันทร์และฉัน .. ต่างเดินทางพร้อมกัน ..แต่ต่างยุคต่างสมัย
เธอนึกในใจ .. ทำไมจึงเป็นอย่างนี้? และเธอ
จะยังมีโอกาสนอนหลับสบายโดยไม่ฝันถึงคนเหล่านี้บ้างไหมนะ
หรือความฝันเช่นนี้จะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิต? และหากเป็นเช่นนั้นจริง ..
ดีหรือไม่ดีหนอ?
ถ้าเธอไม่ฝันถึงเรื่องราวเหล่านี้อีก เธอคงเหงาๆ เศร้าๆ .. คงคิดถึง..
คงอาวรณ์ ..
ไม่แตกไม่ต่างจากความรู้สึกของคุณจันทร์ยามนิ่งฟังเสียงอึบๆ เป็นระยะๆ
ของคนลากรถ ที่พาเธอและคนรัก ห่างออกจากบ้านไปเรื่อยๆ
“อูยยย..” เสียงพราวนภาครวญครางเบาๆ อยู่เตียงล่าง เพียงครางเบาๆ
ประกายจันทร์ก็ได้ยิน เธอส่ายหน้าอย่างนึกเอ็นดู
นี่คงไม่ได้เอากระเป๋าวางกันไว้ที่หัวนอนสิท่า
รถเบรกกระทันเมื่อกี้คงกระแทกเข้าให้ หัวจะปูดหรือเปล่าก็ไม่รู้
“เป็นไง?” เธอเปิดม่าน ชะโงกหน้าลงไปถามคนนอนเตียงล่าง
มองผ่านช่องม่านเข้าไป เห็นคนรักนั่งคลำหัวอยู่ป้อยๆ
“เจ็บ” เสียงตอบนั้นอ่อยๆ น่าสงสาร
“บอกแล้ว ให้เอากระเป๋ากันไว้ก็ไม่เชื่อ”
คราวนี้พราวนภาทำหน้าง้ำ เธอกระแทกตัวลงไปนอนใหม่
แล้วก็ร้องโอ๊ยอีกครั้งเพราะหัวกระเทือน
“ไม่ต้องมาสนใจ” เธอกระเง้ากระงอด เรื่องเมื่อคืนยังโกรธไม่หาย
เธออยากนอนสองคนที่เตียงล่าง นอนคุยกันสบายๆ เบียดๆ กันหน่อย
แต่ฝ่ายนั้นกลับบอกว่า .. อึดอัดออก
จ่ายค่าตั๋วสองใบทำไมต้องมานอนเบียดกันด้วย..
พราวนภารู้สึกอยากร้องกรี๊ดๆ
เธอจะถามถึงความโรแมนติกได้จากที่ไหนหรือนี่?
“นอนอีกหน่อยก็แล้วกัน”ประกายจันทร์บอกพลางถอนใจ
แล้วเธอก็พลิกตัวกลับมานอนมองดูเพดานรถไฟอย่างเซ็งๆ
กระสับกระส่ายพลิกตัวไปทางซ้าย ย้ายมาทางขวาพลางฟังเสียงฉึกกะฉักๆ
รู้สึกขุ่นเคืองตัวเองที่คิดถึงคนบางคน ที่เธอไม่สมควรที่จะคิดถึง..
หงึ่งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นกระแทกกับผนังรถไฟ
เนื่องจากเธอวางมันไว้ชิดผนังด้านในของเตียง
และปิดเสียงไว้ด้วยเกรงว่าจะเป็นการรบกวนเวลาพักผ่อนของใครต่อใคร
หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรว่า พวงแก้ว.. โอ
เธอจะเชื่อมั่นได้หรือยังว่าเธอกับผู้หญิงคนนี้มีสายใยต่อกันจริงๆ ..
ลมหายใจของเธอมีแต่นางทาสแก้ว และพวงแก้ว ผู้หญิงที่เธอเชื่อว่าเป็นคนๆ
เดียวกัน
“ฮัลโล”.. ประกายจันทร์รับสายด้วยเสียงเบา
“สวัสดีตอนเช้าค่ะ”
“สวัสดีตอนเช้าค่ะ”
“ยังนอนอยู่หรือเปล่าคะ?”
“ยังนอนอยู่”..
“ฉันฝันอีกแล้ว..” เสียงทางโน้นบอกมา
“ค่ะ..”
“ค่ะ?”
“ค่ะอะไรคะ?” ทางโน้นถามมา
“ฉันก็ฝัน..”
นั่นคือความหมายของคำว่าค่ะของประกายจันทร์
“ฉันฝันว่า กำลังเดินทางขึ้นเหนือ”..พวงแก้วบอก
“นัดกับน้านวลแขไว้”ประกายจันทร์ต่อคำ
สองคนเหมือนกำลังต่อภาพจิกซอว์ร่วมกันอยู่..
“ที่..” พวงแก้วเอ่ยทิ้งไว้
“ปากน้ำโพ”ประกายจันทร์ต่อคำ
“คุณ..”
“คุณกลัวไหม?” ประกายจันทร์ถามด้วยความห่วงใย

ตอนที่ 27

2008-04-27T00:51:00.000+07:00

พวงแก้ววางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะอย่างอ่อนใจ นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ?
คนเขาไปเที่ยวกับคนรัก เธอยังอยากคุยอะไรกับเขาอยู่ได้
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกรำคาญใจตัวเองที่ร้อนรนกระวนกระวายอย่างไร้เหตุผล

เธอเคยดูหนังรักมากมายหลายเรื่อง
อารมณ์แรกรักนั้นล้วนเต็มไปด้วยความลิงโลด
มันพวยพุ่งออกมาทั้งทางสีหน้าและดวงตา ..
นี่เธอกำลังเป็นอะไรที่คล้ายกันอย่างนั้น..? แต่อาจไม่ใช่ ..
เธอแค่เพียงมีอะไรจะคุยกับฝ่ายนั้นเพราะต่างฝ่ายต่างผจญกับสิ่งเดียวกัน
เธอคิดว่าหากเธอมีโอกาสได้พบเจอพูดคุยกับประกายจันทร์ คงพูดได้ยาวนาน
.. ใช่ และสองคนคงต้องหาทางออกร่วมกัน
เธอไม่ต้องการอยู่ระหว่างกึ่งฝันกึ่งจริงเหมือนเป็นคนสองโลกสองมิติเช่นนี้
ที่เธอต้องการคือชีวิตเดิม.. หรือไม่ก็..
พวงแก้วรู้สึกตกใจในความคิดอันขัดแย้ง .. เธอจะอยู่ในโลกอดีตได้หรือ?
อยู่กับคุณจันทร์ในฐานะทาสและคู่รัก โอ..
ชีวิตคู่รักเพศเดียวกันในอดีตนั้นนับเป็นชีวิตคู่ที่ต้องผจญกับการติฉินนินทา
และการประณามหยามเหยียดอย่างโจ่งแจ้ง
ชั้นแต่ข้าทาสบริวารยังไม่เว้นที่จะนินทานายที่มีวิถีชีวิตเช่นนี้
แต่ขณะเดียวกัน
พวงแก้วก็รู้สึกถึงความอบอุ่นและความประทับใจที่ได้รับเมื่อถูกสวมกอดและโอบอุ้ม

ออกมาจากกระท่อมร้างแห่งนั้น
รู้สึกได้ถึงความรักที่มากมาย
ความห่วงใยทะนุถนอมจากผู้ที่อาบน้ำสระผมให้เธอ ป้อนข้าวป้อนยาให้เธอ
และหัวใจของเธอนับแต่นั้นจนบัดนี้ก็ร่ำร้องหาแต่คุณของเธอเรื่อยมา
“ฉันเป็นบ้าไปแล้ว” พวงแก้วถอนใจเฮือกใหญ่
เธอตัดสินใจขับรถออกจากบ้านไปสนามเทนนิส ออกกำลังกายให้หายฟุ้งซ่าน
แต่ในขณะที่หวดลูกเทนนิสอยู่อย่างหนักหน่วงกว่าปรกตินั้น
เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า ป่านนี้ ประกายจันทร์จะถึงไหนแล้ว จะมีความสุขไหม
จะคิดถึงนางทาสแก้วในความฝันหรือเปล่า?
เธอจะปิดโทรศัพท์มือถือสักพักหนึ่งจะดีไหม? เพ้อเจ้อแล้ว..
เธอปิดโทรศัพท์ไม่ได้หรอก ขืนปิดใครต่อใครคงวุ่นวายเป็นห่วงเป็นกังวล
เพราะมันไม่ใช่สิ่งปรกติสำหรับเธอที่จะทำเช่นนั้น แต่ความจริงแล้ว
พักนี้เธอก็ไม่ค่อยปรกติ พวงแก้วรู้สึกถึงความเจ็บป่วยภายในบางอย่าง
ที่เจ็บลึกๆ ร้อนรุ่มกระสับกระส่าย และเหมือนมีอะไรหน่วงๆ
อยู่ข้างในตลอดเวลา
..
“มั่นใจแล้วรึเรื่องสองคนนั่น?”
คำป้อย้ำถามระหว่างทางเรื่องจันทร์กับทาสแก้ว
ที่นวลแขนัดแนะเป็นมั่นเป็นเหมาะ
“สงสาร” คำตอบสั้นๆ แต่มั่นคงยิ่งกว่าอะไรอื่น
“กลัวหรือไร?” นวลแขย้อนถามเบาๆ
“ไม่รู้” คนตอบๆ ไปตามที่รู้สึกจริงๆ
นวลแขนัดหลานและคู่รักให้แอบหนีตามมาภายหลัง
ส่วนตนและคำป้อนั้นจะแวะพักรออยู่ที่ปากน้ำโพ
“เฮ้อ..” คำป้อถอนใจ
คู่ของจันทร์กับแก้ว ขืนรอหน้าบิดากลับจากราชการ คงไม่แคล้วถูกจับแยก
และแก้วคงมีโทษหนักกว่าเดิม เสี่ยงหนีไปเช่นนี้ หากรอดก็รอดไป
แต่หากถูกจับได้ละตนกับนวลแขมีหวังโดนตัดญาติขาดมิตร
เสียผู้เสียคนกันอีคราวนี้
“อย่าห่วงเลยเจ้า”นวลแขวางมือบนหลังมือของคู่รัก
“มีอะไรข้าเจ้าจะรับผิดเอง”
“เฮ้อ.. ก็นั่นละที่ห่วง ..”
“นวลว่าจะให้สองคนนั่นไปอยู่แม่อาย”น้าของจันทร์เปลี่ยนเรื่องคุย
“สวนลิ้นจี่?..”
“อยู่ได้ไหม?”
“แหม ทำไมจะไม่ได้เล่า ก็ดีเหมือนกันนะ ส่งไปเป็นชาวสวนบ้านนอก
น่าจะอยู่ได้ ถ้าแม่จันทร์จะไม่ติดความสบาย เคยมีคนคอยรองมือ”
“ก็แม่แก้วนั้นไง”คุณนวลแขยิ้มละไม
“เขาคงไม่ยอมให้คนรักของเขาลำบากหรอก”
“แรกๆ น้องคงไปอยู่ด้วยกับหลาน” นวลแขบอก
“เอ้า”.. คำป้อเหลือบมองหน้า
“ก็ไปด้วยกัน”
“ต้องไปด้วยกันอยู่แล้วล่ะ .. ห่วง..”
นวลแขหัวเราะเบาๆ
เอนศีรษะลงพิงไหล่คนรักขณะนั่งอยู่ด้วยกันในเรือโดยสารขนาดใหญ่
ที่นำผู้โดยสารและสัมภาระต่างๆ มากมายล่องแม่น้ำไปนครสวรรค์
“เพราะอย่างนี้แหละ ที่ทำให้รัก”
“อะไรนะ?” คำป้อย้อนถามพลางยิ้ม
คนถูกถามหันมายิ้มให้
“เพราะน่ารักอย่างนี้นวลถึงรักพี่นักหนา”
“ฮื้อ” คู่รักของนวลแขยิ้มออกมาอย่างชื่นใจ
“ถ้าไม่ติดว่ามีสายตานับร้อยที่นี่นะ..” คราวนี้คนพูดหัวเราะเบาๆ
คนฟังพลอยหัวเราะตาม
“จะทำไมหรือ?”
“จะ..”
นวลแขหัวเราะขำ
“จะกอด” คำตอบทำให้เสียงหัวเราะยิ่งดังขึ้น
“แค่นั้น?”
“แค่นั้นไม่ได้หรอก ต้องมากกว่านั้นแน่ แต่เฮ้อ..
อย่าพูดถึงเลยนะ”คำป้อบีบมือคู่รักเบาๆ
“หากเราต้องแยกจากกันจะเป็นอย่างไร?” นวลแขตั้งคำถาม
“ไม่มีวัน”คำตอบจากคู่รักนั้นรวดเร็วและชัดเจน
“นั่นล่ะ ที่เราต้องช่วยเด็กสองคนนั่น”
“เข้าใจอยู่”
“จะมีสักวันหนึ่งไหมพี่ป้อ ที่คนที่เป็นแบบเรา
จะมีชีวิตที่ได้รับการยอมรับจากใครต่อใครเขาบ้าง”
“ก็ได้แต่หวังกันล่ะนะ.. ว่าจะมีวันนั้น..”
“วันที่เราจะบอกใครบางคนได้ว่าเรารักกัน”
“อยากบอกจริงรึ?”คำป้อถามยิ้มๆ
“แค่ตอนที่ต้องแนะนำพี่ให้ใครๆ รู้จัก”
“นี่คุณคำป้อผัวข้า..” คำป้อเอ่ยพลางทำหน้าแหย
“ฟังเองยังไม่เข้าท่า”
“บ้า”
“ถ้าคิดอะไรมากไปกว่านี้ สงสัยว่าท่าจะบ้าเข้าจริงๆ ซักวันเป็นแน่”
คำป้อหัวเราะ
“คิดเสียว่าทุกสิ่งทุกอย่างพระพรหมท่านลิขิตมาแล้วก็พอ..”
นวลแขพยักหน้า ทอดสายตาไปตามสายน้ำและทิวทัศน์สองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา
ยินเสียงเพลงเบาๆ
จากผู้โดยสารอารมณ์ดีที่ขับขานเสียงเพลงทำนองเพลงเรือพื้นบ้านออกมาอย่างน่าฟัง

“จะอย่างไรก็ตาม การได้พบเจอกันและรักกันอย่างวันนี้
ก็เป็นเรื่องดีสำหรับนวลนะเจ้า”
“หากอยู่เพียงลำพังสองคน”
คำป้อบอกพลางแหงนหน้ามองดวงจันทร์ดวงเด่นบนฟากฟ้า
“คงต้องจูบเย้ยจันทร์”
นวลแขหัวเราะอย่างมีความสุข
“บอกใครๆ ไม่ได้ ก็บอกให้จันทร์นี่แหละนะเป็นพยาน” คำป้อว่า
“พี่ป้อนี่”
คำป้อรู้ตัวว่าตัวเองไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ เมื่อตอนอายุหกขวบ
ภายหลังจากที่เธอมีเรื่องกับเด็กผู้ชายถึงขั้นชกต่อยกันบาดเจ็บทั้งคู่
คำป้ออยู่กับแม่ที่เป็นหม้าย มีน้องผู้ชายอีกสี่คน
พ่อของเธอทิ้งสมบัติเป็นเรือกสวนไร่นาเอาไว้มากพอที่จะทำให้ครอบครัวอยู่ได้อย่าง

สบาย
ตัวเธอโตขึ้นแบบห้าวๆ
พออายุสิบสี่ก็เริ่มมีความรักครั้งแรกกับสาวสิบแปดซึ่งตอนหลังถูกพ่อแม่สาวแยกลูก

สาวไปออกเรือน
และคู่รักคนต่อมาและต่อๆ มาของคำป้อ ก็ถูกจับแต่งงานไปทั้งสิ้น
ตัวเธอเองหากแม่ยังอยู่คงรบเร้าให้ออกเรือน
แต่ตัวเธอตั้งใจมั่นมาตลอดว่าไม่มีวัน
ชีวิตของคำป้อค่อนข้างสบายกว่าหญิงห้าวคนอื่นๆ ที่มักโดนบังคับ
หรือโดนลงโทษเพื่อให้เลิกทำกิริยาคล้ายชาย
หรือเลิกเกี่ยวข้องติดพันกับผู้หญิง แต่กระนั้น
ในชีวิตที่ผ่านมาของคำป้อก็เสียน้ำตาให้กับการต้องจากพรากกับคนที่ตนรักอยู่เสมอ
เพิ่งจะมาสมหวังเมื่ออายุปาเข้าไปปีที่ 38
ที่ได้พบและรักกับแม่หม้ายสาวลูกติดที่ชื่อนวลแขคนนี้นี่เอง
ชีวิตทอมสมัยใหม่สุขกายสบายใจกว่ากันอย่างมากมายจริงๆ
พวงแก้วขับรถออกจากสนามเทนนิส
พลางมองแสงสีชีวิตยามราตรีของผู้คนชาวกรุงและความมีชีวิตชีวาที่เต้นระริกอยู่ตาม

ถนนหนทาง

ทอมพั้งค์ทำผมทรงขนเม่นเดินโยกตัวไปมาอยู่บนทางเท้าหน้าห้างสรรพสินค้าทันสมัย
นับเป็นบุญนะนี่ ที่ได้เกิดมาในยุคนี้สมัยนี้
ขืนคนสมัยก่อนทำตัวเต็มที่กับชีวิตเช่นนี้บ้าง ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง
..
นี่อย่างไรเล่า วันนั้นของคำป้อ .. วันที่ถ้าอยากบอกใคร
ถ้ากล้าก็สามารถเดินไปบอกได้ โดยไม่ผิด
แต่ไม่ว่าวันนี้หรือวันในอดีตผ่านมานานแค่ไหนแล้วก็ตาม
คู่รักเพศเดียวกันก็ยังคงเป็นความแตกต่างหนึ่งอยู่นั่นเอง ซึ่ง..
ไม่มีพ่อแม่คนไหนอยากเห็นลูกเป็น
พวงแก้วนึกอยากจะหลับให้เต็มอิ่มลึกๆ สักคืนหนึ่ง
เพราะเธอเหนื่อยกับสิ่งต่างๆ และเหนื่อยกับความคิดของตัวเองด้วย
มันเหมือนกับว่าแท้จริงเธอไม่ได้หลับมานานหลายเดือน
แต่แม้นว่าเธออยากจะหลับเต็มอิ่มเพื่อเติมพลังงานให้ตัวเองให้เต็มที่สักคืน
แต่เธอกลับไม่ง่วงสักนิด และกลับคิดถึงแต่ว่าป่านนี้
ประกายจันทร์ไปถึงไหนแล้ว นอนหรือยัง อยากได้ยินเสียงเหลือเกิน ..
คุณเจ้าขา ..
นอกจากการอยากได้ยินเสียงแล้ว
พวงแก้วยังนึกอยากเป็นคนที่นั่งหรือนอนอยู่ข้างตัวประกายจันทร์
คนที่ได้รับไออุ่นจากเนื้อตัวนั้น .. คิดแล้วก็ให้เจ็บร้าวจนน้ำตาเอ่อ
นี่คือความคิดริษยาชัดๆ แต่ไหนแต่ไรมา
เธอมีความภาคภูมิใจในตัวเองอย่างสูง พวงแก้วเป็นผู้หญิงสวย
เธอถูกมองอย่างชื่นชมตลอดมา ชื่นชมในความสวย
ชื่นชมในความสามารถด้านต่างๆ และชื่นชมในความมีเสน่ห์
มีใครต่อใครหมายปองเรื่อยมา พวงแก้วไม่เคยคิดเลยแม้นแต่น้อยว่าวันหนึ่ง
ตัวเธอจะต้องมานั่งคิดถึงใครคนหนึ่ง ซึ่งมีเจ้าของแล้ว ใครคนหนึ่ง ..
ซึ่งผูกพันกันแบบแปลกๆ .. และที่สุดของความปวดร้าวใจก็คือ
ใครคนนั้นไม่ใช่ผู้ชาย!!

ตอนที่ 26

2008-04-27T00:50:00.000+07:00

ประกายจันทร์รู้สึกมึนศีรษะชั่ววูบ
และเมื่อกระพริบตาเธอก็พบว่ามีลมเย็นๆ พัดโบกไปมาข้างๆ ตัว
สถานีหัวลำโพงหายไปกลายเป็นท้องทุ่งนากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ซึ่งบัดนี้เหลือเพียงตอข้าวแห้งๆ และฟางข้าวถูกมัดกองไว้เป็นระยะๆ
"ปีนี้น้ำท่าอุดมสมบูรณ์ขอรับ"ไอ้มีทาสสูงวัยซึ่งมีรูปร่างล่ำสันแข็งแรง
ผิวคล้ำด้วยแดดลมบอกกล่าวนายหญิงด้วยท่าทางนอบน้อมยิ่ง
"ชะรอยข้าวจะล้นฉางเป็นแน่ขอรับ"
จันทร์มองดูลานย่ำข้าวกลางนาด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ .. นึกในใจว่า
ชะรอยว่าหนนี้จะเป็นหนสุดท้ายที่ข้าจะได้มาที่นี่อีก ผืนดินของพ่อข้า
.. เรือกสวนไร่นาอันกว้างใหญ่ไพศาล
จันทร์รู้สึกขมขื่นใจเหลือเกินเมื่อนึกถึงความเป็นบุตรีคนเดียวของตน
ซึ่งจะยังความผิดหวังเสียใจใหญ่หลวงให้แก่บิดา เมื่อต้องสูญเสียลูกไป..
แต่ข้าตัดสินใจแล้ว ..
ลอบชำเลืองแลไปยังแก้ว ซึ่งกำลังพัดวีให้ ..
จันทร์มองนางทาสแก้วด้วยสายตาอบอุ่นอ่อนโยน .. ข้าเลือกเจ้า ..
ยอดรักของข้า
จันทร์จดบัญชีข้าวอย่างเรียบร้อยดั่งเช่นที่เคยปฏิบัติมาทุกปี
ข้าวล้นฉางด้วยน้ำท่าอุดม
เธอมีหน้าที่ตัดสินใจแบ่งปันข้าวที่เหลือส่งไปให้ญาติมิตรตามแต่จะเห็นสมควร
.. เธออดนึกถึงความเห็นแก่ตัวของตนเองเสียมิได้
เพราะที่ผ่านมาด้วยความที่กำพร้าแม่ ชีวิตมีแต่บิดาเพียงผู้เดียว
บิดาของเธอเป็นบุรุษที่เป็นที่ปรารถนาของสาวแก่แม่ม่ายไม่น้อย
ด้วยเพราะท่านมียศมีศักดิ์
และมีทรัพย์สมบัติมากพอที่จะบันดาลความสุขสบายให้แก่ผู้ที่จะเข้ามาเป็นศรีภรรยาได้
แต่เธอก็หวงแหนท่านเหลือเกิน ..
มาบัดนี้ เธอมานึกได้เมื่อสายเกินไป
ว่าถ้าเธอยินยอมพร้อมใจให้บิดาแต่งงานใหม่กับผู้หญิงที่เหมาะสมกับท่าน
.. เมื่อเธอจากท่านไป อย่างน้อยท่านก็ยังมีเพื่อนคอยปลอบประโลมใจ
เมื่อมานึกว่า บิดาได้เสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อเธอตลอดมา
แต่ตัวเธอนั้นเล่าช่างน่าชิงชัง
เนื่องด้วยตัวเธอถือเอาความรักเป็นใหญ่ยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้เสียแล้ว
"เลิกพัดวีให้ข้าเถอะ" จันทร์บอกแก้วเบาๆ
"ทำไมหรือเจ้าคะ?" แก้วถามเบาๆ
แดดกล้าอย่างนี้สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับการตรากตรำกลางแจ้ง
อาจเป็นลมเป็นแล้งไปได้อย่างง่ายๆ
"ข้ากลัวว่า มือน้อยๆ ของเจ้ามันจะหักไปเสียก่อนน่ะสิ "
โถ.. แก้วมองดวงตาของคนรักด้วยความรู้สึกปลื้มใจ
"หากมือบ่าวจะต้องหักเพราะปรนนิบัติทูนหัวของบ่าว
อีแก้วคนนี้ก็ยินยอมเจ้าค่ะ"
"หวานเหลือเกินนะเจ้า" จันทร์ยิ้มเศร้า ..
"อีกหน่อย พอเราไปอยู่หัวเมืองเชียงใหม่กันแล้ว
ตัวข้าคงต้องอยู่กลางนาเยี่ยงนี้
เลี้ยงวัวเลี้ยงควายปลูกข้าวไปตามประสาชาวบ้าน
ข้าคงหาความสุขความสบายให้เจ้ามิได้" คุณจันทร์รำพันออกมาเบาๆ
เมื่อนึกถึงอนาคตของตนและหญิงคนรัก
ผู้ซึ่งเป็นเพียงนางทาสในเรือนคนหนึ่งเท่านั้น
"ความสุขของบ่าวคือการได้อยู่กับทูนหัวของบ่าวไม่ว่าจะอยู่ที่แห่งไหนบ่าวไม่กลัวความลำบากหรอกเจ้าค่ะ"
จันทร์ยิ้มอย่างพึงพอใจในคำพูดของคนรัก .. ข้าก็เช่นกันเจ้าเอ๋ย
ความสุขของข้าคือการได้อยู่กับเจ้า ได้มองเห็นเจ้าทุกเวลาที่ต้องการ
ความสุขของข้าคือการได้ยินเสียงของเจ้า และได้ดูแลเจ้า..
ความรักนั้นน่าแปลกเหลือหลาย เพราะสามารถบันดาลให้คนๆ
หนึ่งยอมละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ เพื่อแลกกับการได้อยู่กับคนๆ
หนึ่ง ซึ่งเป็นดั่งลมหายใจเข้าออก ..
ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนเปรี้ยง
แก้วยืนพัดให้จันทร์อย่างแข็งขันจนเป็นที่จับตาของบรรดาทาสที่ติดตามมาด้วยกันในท้องทุ่งนาสีทองแห่งนี้
และนี่คือผู้หญิงบัดสีสองคนในความรู้สึกของใครต่อใคร ..
ผู้หญิงเล่นเพื่อน .. นัยความหมายคือ ผู้หญิงเป็นผัวเป็นเมียกัน..
แม้นว่านายหญิงและนางทาสแก้ว
จะมิใช่ผู้หญิงคู่แรกที่พิศวาสกันในเชิงนี้ แต่ไม่ว่าคู่นี้หรือคู่ไหน
ก็เป็นที่น่าจับตามองยิ่งนัก .. ว่ารักกันได้อย่างไร ..
"ข้าล่ะขัดตา.." อีแม้นเมียไอ้ตุ่น ออกสีหน้าขุ่นข้องขัดเคือง
"คุณจันทร์ไม่น่าเป็นแบบนี้ได้เลยจริงๆ"
"ข้าสังหรณ์ว่ากลับจากราชการครานี้
นายท่านจักจับคุณจันทร์ออกเรือนให้พ้นกันจากอีแก้ว"
ไอ้ตุ่นออกความคิดเห็นจริงจัง
"แต่ข้ามองตาคุณจันทร์แล้ว คุณจันทร์นั้นกล้าแข็งนัก
หากเป็นดั่งแกคิดจริงข้าหวั่นใจเหลือเกิน"..
"หวั่นใจอะไรกัน?"
สองผัวเมียคุยกันเบาๆ ไปตลอดทางที่เดินลัดเลาะไปตามคันนา
การนินทานายนั้นมีมาตั้งแต่สมัยโบร่ำโบราณจริงๆ ทีเดียว
ยิ่งเฉพาะเจ้านายที่มีอะไรแตกต่างออกไปจากชาวบ้านชาวช่องเขาด้วยแล้ว
ยิ่งน่าเอ่ยถึงและเพิ่มเสริมเติมสี..
"จำอีพุดกับอีส้มลิ้มทาสเรือนท่านขุนจำรูญได้ไหมล่ะ?"
อีแม้นเอ่ยถามเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำผู้เป็นผัว
ซึ่งทำให้ฝ่ายนั้นถึงแก่อึ้งไป..
เนื่องด้วยอีพุดกับอีส้มลิ้มถูกนายหญิงจับได้ว่าทำบัดสีเล่นเป็นผัวเป็นเมียกัน
ถูกประณามหยามหยันเยาะเย้ยไยไพและถูกมองด้วยสายตาอันเต็มไปด้วยความสมเพท
เวทนา .. และที่สุด สองสาวก็ตัดสินใจฆ่าตัวตายคาเรือน !!
..
สองสาวก้าวขึ้นบันไดรถไฟ เดินหาดูที่นั่งจนพบ
แล้วจัดแจงเก็บสัมภาระเข้าที่เข้าทาง ..
พราวนภาหัวเราะคิกคักเมื่อคิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา
ประกายจันทร์มองคนรักอย่างแปลกใจกลับถูกฝ่ายนั้นเบียดกระแซะ
"เป็นอะไร" ประกายจันทร์หัวเราะ
"เปล่า".. พราวนภาก้มหน้าเล็กน้อย สีหน้าเธอแดงระเรื่อน่ามอง
"เปล่าอะไร"
"ก็เปล่าซะหน่อย" พราวนภารู้สึกเขิน
"เปล่าก็เปล่า"ประกายจันทร์เออออตาม
"กุ๊กไก่แค่.."
ประกายจันทร์นิ่งฟัง
"แค่.."
"แค่อะไร" ประกายจันทร์ยิ้ม
"แค่คิดว่า.. คืนนี้นอนเบียดกันในตู้นอน .."
ประกายจันทร์หัวเราะขำ
"คิดอะไรน่ะกุ๊กไก่"
"ขำนักหรือไง?" พราวนภาเลยพาลอารมณ์เสีย
"ผู้หญิงคิดแบบนี้ไม่ได้หรือไง?"เธอถามอย่างหงุดหงิด
แต่ประกายจันทร์ยังขำไม่เลิก
"คิดได้.." คนรักของเธอบอก
"แต่ไม่ควรพูดออกมา"
"ทำไมล่ะ กุ๊กไก่ไม่ได้พูดกับใครที่ไหนนี่" ท่าทางนั้นกระฟัดกระเฟียด
"ไม่รู้สิ" ประกายจันทร์ตัดไฟแต่ต้นลม
ขืนพูดกันต่อไปอาจมีการทะเลาะกันก็เป็นได้ แต่.. ไม่รู้สิ ไม่รู้สินะ
ถึงอย่างไร เธอก็รู้สึกไม่อยากให้ผู้หญิงน่ารักๆ พูดอะไรทำนองนี้ออกมา
แต่ถ้าอยากพูดต่อ ก็.. ตามใจ
แต่พราวนภาก็หยุดไปเสียแล้ว สีหน้ายิ้มแย้มกลายเป็นบูดบึ้ง ..
เธอเข้าใจความหมายในเสียงหัวเราะของประกายจันทร์ว่าเป็นเสียงดูถูกดูหมิ่นชนิดหนึ่งซึ่งมันทำให้เธอเซ็งและนึกค่อนในใจว่า
.. คนอะไร โบราณชะมัด..
หมู่นี้จันทร์ของเธอแปลกไป
เหมือนความใกล้ชิดแต่เดิมมานั้นขยับออกไปหน่อยหนึ่ง หรือเป็นเพราะว่า
แต่เดิมมานั้นเธอไม่เคยรู้ว่าคนรักของเธอถือสาเรื่องแบบนี้
ตอนนี้มาทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่พูดจาไม่คิด
และพูดอะไรไม่น่ารัก และคิดอะไรแผลงๆ ทั้งๆ ที่เธอคิดว่าใครๆ
ในโลกก็มีสิทธิ์จะคิดแบบนี้ ใครๆ ในโลกที่เป็นคู่รักกัน
ก็ต้องอยากนั่งเบียดกันชมวิวทิวทัศน์ และคงมีหลายคู่ที่เอ้อ ..
ที่นอนเบียดกันในตู้นอน
แต่เธอกลับถูกคนรักทำให้รู้สึกว่าเธอคิดอะไรน่าเกลียด ..
ความรักความสัมพันธ์กลายเป็นความน่าเกลียดไปเสียแล้วหรือนี่?
ทั้งๆ
ที่ฝ่ายที่ควรคิดว่าไม่ควรแสดงออกอย่างประเจิดประเจ้อนั้นควรเป็นฝ่ายหญิงอย่างตัวเธอเสียมากกว่า

คิดแล้วความหงุดหงิดน้อยใจก็พลุ่งพล่านอยู่ภายในจนอยากร้องไห้ออกมา
"มันน่าเกลียดมากนักเหรอ?" เธอถามเบาๆ
"อะไรอีก?" ประกายจันทร์ถามอย่างงงๆ
เธอกำลังทอดสายตามองข้างทางที่รถไฟเคลื่อนผ่าน
"ก็.."
เมื่อเหลือบดูท่าทางคนรักมิได้ใส่ใจในเรื่องที่เพิ่งพูดกัน
พราวนภาก็ได้แต่ถอนใจ
"ช่างมันเถอะ"
ประกายจันทร์รู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร
แต่เธอไม่อยากจะต่อความยาวกับเรื่องไร้สาระเล็กๆ น้อยๆ
เธอรู้ตัวเหมือนกันว่าเธอสนใจพราวนภาน้อยลง
แต่เธอก็เหนื่อยที่จะต้องพยายามปรับคลื่นให้ตรงกับความพอใจของฝ่ายนั้น
เมื่ออยู่ด้วยกัน บางคราอย่างเวลานี้
เธอต้องการความนิ่งสงบเพื่อใคร่ครวญบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายใน

และมีบางสิ่งบางอย่างผ่านเข้ามาในโสตประสาทของเธอเพื่อให้เธอได้รับรู้
.. เธอต้องปรับตัวกับสภาพการสลับไปมาระหว่างโลกแห่งความเป็นจริง
กับภาพในอีกมิติหนึ่งกึ่งฝันกึ่งจริง ที่ดึงเธอไปเป็นอีกคนหนึ่ง
เดี๋ยวนี้เธอไม่ต้องนอนหลับ
เธอก็เข้าไปในมิตินั้นได้เพียงวูบเดียวที่เกิดอาการวิงเวียน
เพียงกระพริบตาอีกครั้ง เธอก็มองเห็นท้องทุ่งนากว้างใหญ่
ใต้ท้องฟ้าสีฟ้าสว่างกระจ่างตา ท่ามกลางบรรดาทาสชายหญิงทั้งที่ติดตามมา
และที่ตีข้าว ผูกฟางทำงานอยู่กลางนา
สัมผัสถึงกลิ่นไอดินและละอองฟางที่ลอยอยู่ในบรรยากาศ
อีกทั้งความรู้สึกอาลัยอาวรณ์
และความรู้สึกผิดก็ฟาดตีอยู่ในสำนึกของความเป็นบุตรีคนเดียวผู้ซึ่งกำลังคิดอ่านจะทอดทิ้งบิดาไปอยู่กับคนรัก

"คุณจะยกเลิกการไปเชียงใหม่เสียก็ได้เจ้าค่ะ"
เสียงทาสแก้วยอดรักยอดขวัญเอ่ยเอื้อนยังติดหู .. เสียงนั้นสั่นปร่า
คุณจันทร์หันไปมองหน้าพลางยิ้มเย็น
"เราจะอยู่ด้วยกัน"
รอยยิ้มแห่งความมั่นใจค่อยๆ
คลี่เกลื่อนใบหน้าที่มีเม็ดเหงื่อพราวอยู่ที่ไรผมของทาสสาว
"ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน.."
เสียงเพลงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเบาๆ
ฉุดให้ประกายจันทร์หายจากอาการใจลอย
แต่เธอก็รู้สึกประหลาดใจที่เสียงเรียกเข้านั้นเป็นเสียงเพลงที่ตั้งไว้สำหรับสายเข้าของพวงแก้ว
..
เธอกับแก้วมีสายใยซึ่งกันและกัน..อยากเชื่อเช่นนั้น
เราจะอยู่ด้วยกัน
ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน ..
ประกายจันทร์นิ่งคิดขณะที่ปล่อยให้เสียงเพลงนั้นดังต่อไปเช่นนั้น ..
แก้ว .. ชาตินี้ มันสายเกินไปไหม? หัวใจของเธอครวญคราง ..
พราวนภามองหน้าเธอพลางขมวดคิ้ว
"ทำไมไม่รับสาย" คราวนี้ถามทั้งปากและดวงตาทีเดียว
"เอ้อ" ประกายจันทร์ขยับตัวอย่างอึดอัด
"คงไม่มีอะไรหรอก"
"งั้นเหรอ?"
"ฮื่อ.."
ท่าทางมีพิรุธขนาดนี้ .. พราวนภารู้สึกวิตก
เธออยากโวยวายไต่ถามเอาความจริงให้กระจ่างใจ
เพราะเธอรู้สึกเหมือนกับว่าคนรักของเธอกำลังซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง
แต่เมื่อมองดูรอบๆ ตัวแล้ว ก็รู้สึกว่า
ที่นี่ไม่กว้างพอที่จะให้เธอโวยวาย
และเมื่อต้องถกเถียงกันเธอก็ต้องการที่ๆ เป็นส่วนตัวมากกว่านี้
เธอจึงได้แต่สะกดใจไว้
ในนาทีนี้ ความตื่นเต้นดีใจที่ได้เดินทางท่องเที่ยวไปกับคนรัก
มันหดหายไปหมดแล้ว คงไว้แต่ความขุ่นข้องขัดใจในทุกสิ่งทุกอย่าง
เสียงเรียกเข้าหยุดลงไปแล้ว ..
ประกายจันทร์ไม่แม้นแต่จะเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูว่าเป็นผู้ใดที่โทรเข้ามา
ดวงตามองตรงไปข้างหน้าและเหม่อลอยไร้จุดหมาย
พราวนภารู้สึกเหมือนนั่งอยู่กับคนแปลกหน้าที่เพิ่งขึ้นมาพบกันบนรถไฟขบวนนี้
..
ส่วนประกายจันทร์คิดถึงผู้ที่กดโทรศัพท์เรียกเธอ .. คิดถึงข้าหรือไร?
..
เราจะอยู่ด้วยกัน
ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน
แต่เราจะอยู่อย่างไร .. ประกายจันทร์ลอบถอนหายใจ
และรู้สึกถูกคุกคามจากอิทธิพลของมิติประหลาดซึ่งเข้ามามีบทบาทในจิตใจของเธอมากขึ้นทุกวัน

ความจริงในปัจจุบันสมัยก็คือ เธอคือประกายจันทร์
เป็นทอมคนหนึ่งที่เกิดในยุคสมัยที่ไม่มีทาสอีกต่อไป
และเธอก็มีคนรักแล้ว คนรักที่รักกันมาเนิ่นนานวัน
และมีความหวังว่าจะรักกันเช่นนี้ไปตลอดชีวิตเช่นกัน

ตอนที่ 25

2008-04-27T00:49:00.000+07:00

เธอไม่รู้สึกตื่นเต้นกับเรื่องนี้สักนิด
แล้วเลยอดคิดไม่ได้ว่ามีเรื่องไหนบ้างที่เธอตื่นเต้น ..
มีไม่กี่เรื่องในชีวิตที่ตื่นเต้น
แต่หนึ่งในนั้นคือการได้พบสบตากับผู้หญิงที่เหมือนเดินออกมาจากความฝันคนนั้น..
และแถมยังมีเหรียญทองลงยารูปดอกกุหลาบสีแดงแขวนอยู่ที่คอ ..
นั่นละเรื่องตื่นเต้นเหลือเกินในชีวิตจริงของเธอ
ส่วนเรื่องตื่นเต้นในความฝัน.. เฮ้อ .. ประกายจันทร์สลัดหัวไปมา
เฮ้อๆ.. แยกให้ออกเสียทีระหว่างความฝันกับความจริงเจ้าจันทร์เอ๊ย
หาไม่อาจเป็นเหมือนคนบ้าที่เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้างทาง
คนบ้าควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้จึงปล่อยตามสบาย
และหลุดพ้นจากบ่วงแห่งกฎเกณฑ์ทุกสิ่ง
บางทีเมื่อมองคนบ้าเธอยังอดคิดไม่ได้ว่า เขาดูมีความสุข ดูสบายใจ
เพราะมีอิสระอย่างแท้จริง แม้นเนื้อตัวร่างกายจะมอมแมม
แม้นว่าเดินไปทางไหนผู้คนจะมองเขาอย่างหวาดระแวง เด็กๆ
พากันร้องไห้กระจองอแงเพราะกลัวถูกทำร้าย
คิดแล้วประกายจันทร์ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้
"ยิ้มอะไร?" พราวนภาถาม
"เปล่า"
"ที่แท้ตื่นเต้นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ"พราวนภาแซว
ประกายจันทร์ได้แต่หัวเราะเบาๆ
เธอมองดูความสุขในดวงตาของคนรักแล้วรู้สึกสงสาร
หากคนเราสามารถอ่านความนึกคิดของกันและกันได้
บางทีอาจทำให้ความสุขที่ร่ายระบำอยู่สูญสลายไปได้
"ถ้ากุ๊กไก่เป็นเศรษฐีนะ กุ๊กไก่จะปลูกบ้านไว้ทุกจังหวัดที่กุ๊กไก่ชอบ"
ประกายจันทร์เลิกคิ้ว
"มันฟังดูเท่ห์มากเลยนะ มีบ้านพักตากอากาศที่เชียงใหม่ ภูเก็ต
เมืองกาญจน์ "
"ทำไมไม่มีให้ครบสี่ภาคซะเลย" ประกายจันทร์ท้วงติงยิ้มๆ
พราวนภาหัวเราะเบิกบานใจ
"นั่นสินะ มีให้ครบทั้งสี่ภาคก็ดีเหมือนกัน"
"ให้จันทร์อยู่ด้วยไหม?" ประกายจันทร์ทำเสียงหยอกเย้าจึงโดนทุบเข้าให้
"บ้า"
"เอ้า"
"ก็ทำเสียงอย่างงั้นทำไมเล่า"
"แหม"
"เสียอารมณ์เลย จันทร์นี่เป็นนักทำลายบรรยากาศจริงๆ"
"ขนาดนั้นเชียว"
"บางทีคนเราก็มีความสุขกับความฝันหวานๆ
แต่คนบางคนอาจมีความสุขในการทำลายความฝันของคนอื่น" พราวนภาเง้างอน
"แหม"
"ไม่ต้องมาแหม"
"ขอโทษ" ประกายจันทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เธอรู้สึกเหนื่อยกับการเป็นคนรักของพราวนภา
และคิดถึงความรู้สึกในการเป็นคนรักของทาสแก้ว
ซึ่งก็เหนื่อยแต่เป็นความเหนื่อยที่ต่างกัน
หรือที่แท้การมีความรักนั้นคือความเหน็ดเหนื่อย
เหนื่อยที่จะต้องดิ้นรณที่จะได้อยู่ด้วยกัน
และเหนื่อยที่จะต้องประคับประคองความรัก
ดูแลความรู้สึกกันและกันอย่างละเอียดละออทุกขณะจิต
พราวนภาคล้องแขนเข้ากับแขนของเธออย่างน่ารัก
"กุ๊กไก่ไม่ได้โกรธจริงจังอะไรหรอก"
ประกายจันทร์ยิ้มให้ เธอมองเห็นพราวนภาเป็นสาวใสๆ
ที่ในหัวใจปริ่มไปด้วยความรักที่มีต่อเธออย่างตรงไปตรงมา
เป็นความรักความผูกพันที่งดงามอย่างยิ่ง และเมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว
ความรู้สึกของเธอที่มีต่อผู้หญิงคนนี้
ในวันนี้มันเปลี่ยนไปแล้วจากเดิมเพราะในใจของเธอนั้นโหยหาคนอื่นทดแทนเสียแล้ว
เธออยู่ตรงนี้ที่เดิมที่เคยอยู่ แต่.. เธออยู่แต่เพียงกายเท่านั้นแล้ว
*
สถานีรถไฟหัวลำโพงตอนค่ำคึกคักไปด้วยผู้คนทั้งที่มาจากต่างจังหวัด
และที่กำลังหิ้วกระเป๋าแบกข้าวของมุ่งหน้าจะเดินทางออกจากเมืองกรุง
"คนเยอะจัง" พราวนภายิ้มแต้ หากประกายจันทร์กลับคิดบ่นในใจว่าสับสนจัง
ที่นี่มีคนเข้าออกเนืองแน่นตลอดเวลาทั้งที่ไม่ใช่วันหยุดตามเทศกาล
หรือวันหยุดยาว เธอจำได้ว่าตอนยังเด็ก
การได้เดินทางด้วยรถไฟนั้นสนุกตื่นเต้นนัก
แม้นว่าจะเป็นเพียงการเดินทางระยะสั้นๆ แค่จากกรุงเทพฯ
ไปอยุธยาเท่านั้นก็ตามที
"กุ๊กไก่ไม่ได้ขึ้นรถไฟตั้งนานแล้ว" พราวนภายิ้มระรื่น
ดวงตาพราวด้วยความตื่นเต้น เห็นอย่างนี้แล้วประกายจันทร์อดยิ้มไม่ได้
สองคนเดินหาชานชาลาตามหมายเลขในตั๋วรถไฟ
แล้วพบว่ารถที่จอดอยู่ยังไม่ใช่ขบวนที่จะขึ้นจึงต้องรอที่ม้านั่งไม้ที่เหลือที่นั่งสำหรับคนเดียว
ประกายจันทร์พยักให้ให้คนรักนั่ง
ส่วนเธอเดินเตร็ดเตร่อยู่แถวนั้นท่ามกลางอากาศร้อนอ้าว
เสียงเพลงเรียกเข้าที่ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ
หยุดฝีเท้าของเธอให้ชะงักนิ่ง ความตื่นเต้นแผ่ซ่านอยู่ในใจ.. นี่ไงเล่า
ความตื่นเต้นของเธอ .. เสียงเพลงเรียกเข้า ดั่งเสียงเรียกจากอดีตกาล ..
ดั่งเสียงคร่ำครวญหาของใครคนหนึ่งที่ร่ำร้องหาเธออยู่เสมอ
"สวัสดีค่ะ"
ประกายจันทร์กดปุ่มรับสายหลังจากเดินหลีกพ้นจากรัศมีที่สายตาของพราวนภาจะมองเห็น
"สวัสดีค่ะคุณจันทร์" เสียงของพวงแก้วอ่อนหวานและอ่อนโยนมาตามสาย
"ไม่ทราบว่ารบกวนหรือเปล่าคะ?"
"เปล่าค่ะ"
"คุณอยู่ที่ไหนคะนั่น"
"หัวลำโพงค่ะ"
"กำลังจะเดินทางหรือคะ?"
"ค่ะ กำลังจะไปเชียงใหม่"
"เชียงใหม่.."
"ค่ะ"
"คุณฝัน.. เอ้อ คุณฝันเกี่ยวกับเชียงใหม่หรือเปล่าคะ
คุณจะไปเชียงใหม่ทำไมคะ?" เสียงพวงแก้วมีความกังวล
และประกายจันทร์เองก็อดใจหายไม่ได้ ..
นี่แปลว่าพวงแก้วกับเธอฝันเรื่องเดียวกันอีกแล้วใช่ไหม?
"ใช่ .. ค่ะ..ฉันฝันเกี่ยวกับเชียงใหม่
แต่ที่จะไปนี่ไม่เกี่ยวกับความฝัน กุ๊กไก่เค้าอยากไปเที่ยวน่ะค่ะ"
".. ฉันแค่อยากรู้ว่า ฉันกับคุณยังฝันเรื่องเดียวกันอยู่หรือเปล่า
ฉันฝันว่าคุณจันทร์กำลังคิดจะพาแก้วหนีไปกับคุณน้า"
"คุณน้านวลแข?" ประกายจันทร์เอ่ยชื่อเพื่อทดสอบ
พวงแก้วเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะพึมพำออกมาว่า
"เราฝันเรื่องเดียวกันจริงๆ"
ประกายจันทร์เองก็อดจะขนลุกไม่ได้ ใช่แล้ว เราฝันเรื่องเดียวกันจริงๆ
"ไม่เป็นไรนะคะ" ประกายจันทร์ปลอบ เพราะเธอเชื่อว่าพวงแก้วค่อนข้างตกใจ
ตัวเธอเองก็ตกใจ.. แต่เธอห่วงพวงแก้วมากกว่า
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เป็นไร คุณเที่ยวให้สนุกนะคะ"
"คงไม่สนุกนักหรอกคุณ" ประกายจันทร์บอกไปตามตรง
เพราะเธอรู้สึกห่วงหน้าพะวงหลังพิกล
"มันก็แค่ความฝัน"พวงแก้วบอกมา
"ฉันว่าเป็นเพราะฉันจริงจังกับมันมากเกินไป คุณอย่ากังวลเลยค่ะ"
"เอ้อ ถ้าคุณมีอะไร หรืออยากคุยก็โทรมานะคะ"
ประกายจันทร์บอกด้วยความห่วงใย
"คุณสะดวกคุยกับฉันทุกเมื่อหรือคะ?" พวงแก้วอดย้อนถามไม่ได้
"คุยได้" ประกายจันทร์บอกด้วยเสียงเข้มงวด
"ห่วงคุณ"และจริงใจ
พวงแก้วนิ่งไปอีกพักก่อนจะบอกออกมาว่า
"ขอบคุณนะคะ"
ประกายจันทร์แอบคิดต่อท้ายคำขอบคุณของพวงแก้วว่า .. ทูลหัวของแก้ว ..
"เท่านี้ก่อนนะคะ" สองคนเอ่ยออกมาพร้อมกันแล้วรู้สึกเขินๆ
"เอ้อ.. "
"เดินทางปลอดภัยนะคะคุณจันทร์"
"ขอบคุณ"
"รักษาตัวด้วยนะคะ.."
พวงแก้วตัดสายไปแล้ว ประกายจันทร์ยืนนิ่งทบทวนทุกถ้อยคำที่พูดจาพาทีกัน
แท้จริงเธอและพวงแก้วต่างเป็นเพื่อนร่วมชะตาที่ต้องหันหน้าเข้าหากันทำอะไรสักอย่างซึ่งตอนนี้เธอเองและตัวพวงแก้ว
ต่างยังไม่รู้ว่าอะไรสักอย่างนั้นคืออะไร .. สำหรับตัวเธอเองรู้แต่ว่า
อะไรก็ได้ที่จะทำให้เลิกฝัน
หรืออะไรก็ได้ที่จะทำให้ความฝันนั้นหมดอิทธิพลต่อชีวิตเธอและผู้หญิงคนนี้
แต่เธอกลับรู้สึกว่า เนื่องจากความฝัน
ทำให้วันนี้จิตใจของเธอเปลี่ยนแปลงอย่างมากมาย .. และเนื่องจากความฝัน
ทำให้เธอหลงรักผู้หญิงอื่นที่มิใช่คนรัก และทำให้เธอเป็นทุกข์..
"หายไปไหนตั้งนาน" พราวนภาขมวดคิ้วถามเมื่อคนรักเดินกลับมาหาที่ม้านั่ง
"ก็เดินไปเรื่อยๆ"
"ห้ามไปไหนอีกนะ"พราวนภาจับมือเธอเอาไว้
"ไม่ไปแล้วล่ะเดี๋ยวรถก็เข้าแล้ว"
"ร้อนจังเลยอยากอาบน้ำ"
คราวนี้ประกายจันทร์หัวเราะ
"สงสารจัง เหมือนพากุ๊กไก่มาลำบาก"
พราวนภาหัวเราะบ้าง แก้มใสๆ ตาใสๆ ทำให้ประกายจันทร์นึกสงสารจับใจจริงๆ
"ไม่ลำบากหรอก แค่ร้อนอยากอาบน้ำ.. กุ๊กไก่ดูน่าสงสารมากหรือจันทร์"
ประกายจันทร์ลูบหัวคนรักไปมา
"มาก"
"งั้นก็สงสารกุ๊กไก่ให้มากๆ หาอะไรมาพัดวีให้หน่อยน๊า"
คราวนี้หัวเราะคิกๆ
"กลายเป็นนางสนมไปเลยเรา" ประกายจันทร์ยิ้ม
แต่เธอก็เปิดกระเป๋าค้นหาหนังสือออกมาได้เล่มหนึ่ง เอามาพัดให้
"น่ารักจังเลย"

ตอนที่ 24

2008-04-27T00:45:00.001+07:00

คุณจันทร์ก้มลงกราบน้านวลแข
ญาติข้างแม่ผู้ซึ่งเดินทางเข้ามาทำกิจธุระในเมืองหลวง
แวะเยี่ยมเยือนพักแรมที่เรือนนี้เป็นประจำตั้งแต่คุณจันทร์จำความได้
น้านวลแขเป็นญาติห่างๆ ที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่
เป็นชาวสวนชาวไร่อยู่ไกลถึงเมืองเชียงใหม่
"กราบพระเถอะหลานสาว" น้านวลแขรับไหว้ด้วยกิริยาแช่มช้อย
ท่านมีเพื่อนมาด้วยคนหนึ่ง นั่งยิ้มกริ่มอยู่ใกล้ๆ
ท่าทางแลดูกระฉับกระเฉงทะมัดทะแมง
ทำให้อดคิดไม่ได้ว่านี่คือเพื่อนธรรมดาคนหนึ่ง
หรือเป็นเพื่อนแบบที่เธอเป็นกับแก้วกันแน่
ตัวน้านวลแขนั้นออกเรือนแล้วไปปักหลักอยู่เมืองเหนือมีลูกมีเต้าหลายคน
แต่แล้วก็เลิกร้างกับสามี ครองตนเป็นหม้ายมาหลายปีดีดัก
"สุขสบายดีหรือไม่?" ท่านพูดช้าๆ หากน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเมตตา
"สุขสบายดีเจ้าค่ะคุณน้า คุณน้าละเจ้าคะ" จันทร์เอ่ยถาม
และอดชำเลืองมองเพื่อนหญิงของท่านไม่ได้
"น้าก็สุขสบายดีตามสมควร เสียดายที่มาไม่ได้กราบบิดาเจ้า
เห็นบ่าวไพร่มันบอกว่า ท่านไปราชการเมืองสองแควรึ?"
"เจ้าค่ะคุณน้า"
"น้ามาซื้อหาข้าวของเครื่องใช้ .. แม่เพ็ญ
ลูกสาวคนโตของน้าเขากำลังจะออกเรือน"
"จริงหรือเจ้าคะ?"
จันทร์รู้สึกตื่นเต้นไปด้วยเมื่อคิดถึงลูกสาวคนโตของน้านวลแข
ที่เธอเคยเห็นตอนเด็กๆ
บัดนี้วันเวลาผ่านไปรวดเร็วจนกระทั่งเด็กขี้แยผอมกะหร่องคนนั้นจะมีเหย้ามีเรือนแล้วหรือนี่

"หนุ่มเชียงใหม่หรือเจ้าคะ?"
คราวนี้คุณน้าหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี
"ไม่ใช่หรอก"
"อ้าว.."
"หนุ่มฝรั่งน่ะ"
จันทร์รู้สึกตื่นใจกับคำตอบที่ได้รับ
"ตายจริง ลืมแนะนำให้รู้จักกับเพื่อนของน้า
นี่น้าคำป้อเพื่อนรักเพื่อนสนิทของน้า"
น้านวลแขแตะมือลงบนหลังมือผู้ที่ท่านแนะนำว่าเป็นเพื่อนสนิท
คุณจันทร์จึงยกมือไหว้อีกครั้งหนึ่ง
"ไหว้พระเถิดเจ้า" น้าคำป้อรับไหว้อย่างแจ่มใส
ท่าทางนั้นไม่นิ่มนวลดั่งน้านวลแข
แต่ไม่ถึงกับแลดูคล้ายชายดั่งพวกเล่นเพื่อนที่เธอเคยพบเห็น
"เมื่อกี้เล่าถึงว่าที่ลูกเขยฝรั่ง" น้านวลจันทร์โบกมือ
"เจ้าค่ะ" จันทร์ยิ้มกริ่ม และมองท่านด้วยความรู้สึกทึ่งในตัวตน
คุณน้าคนนี้เป็นญาติผู้ใหญ่ผู้หญิงคนเดียวที่ระหกระเหิน ไปอยู่แดนไกล
แถมมีสามีเป็นชาวสวนชาวไร่ แม้นว่าจะมีฐานะอยู่ในระดับเหลือกินเหลือใช้
แต่กระนั้น ก็ยังน้อยหน้าพี่น้องอื่นๆ อยู่ดี ครั้นเมื่อตกพุ่มหม้าย
ท่านก็ไม่ย้อนกลับคืนเมืองหลวง แถมตอนนี้ยังจะมีลูกเขยเป็นฝรั่งอีก
ญาติพี่น้องทางนี้ทราบเข้าคงร้องกันอึงมี่
"แล้ว แม่เพ็ญต้องเข้ารีตไหมเจ้าคะ?"
"โอ๊ยไม่หรอก" ท่านหัวเราะเบิกบาน
"อ้าว"
"หรือว่ายังไม่เข้าตอนนี้ก็ไม่รู้ได้ แต่น้าก็ตามใจเขา"
จันทร์อดคิดไม่ได้ว่าครอบครัวคุณน้านั้นล้ำหน้าเหลือเกิน
"เราเลี้ยงเขาได้แต่ตัว.."
และตอนนี้ จันทร์อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเธอเป็นลูกของคุณน้าคงจะดีไม่น้อย
"ว่าแต่ตัวเจ้า? มีใครเมียงมองกันไว้หรือยัง? อายุอานามก็สมควรแล้ว"
คำตอบของจันทร์คือรอยยิ้มจางๆ เจื่อนๆ ทั้งที่เธออยากบอกเหลือเกินว่า
เธอไม่มีสิทธิ์มองใครอีกแล้ว เธอมีคนรักที่เป็นหญิง
อย่างที่คุณน้ามีเพื่อนสนิทที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่ข้างๆ
เธอค่อนข้างแน่ใจว่าคุณน้าทั้งสองคนเป็นเหมือนเธอกับแก้ว
เนื่องด้วยดวงตาวิบวับแวววาวที่ท่านทั้งสองมองกัน
และพลังความสุขที่แผ่ออกมาจากคนทั้งสอง เป็นพลังที่เธอสัมผัสรับรู้ได้
"น้าคงถามเจ้าตรงไปตรงมาไปสักหน่อย"ท่านหัวเราะ
"เอ้านี่ของฝากจากเมืองเหนือ" ท่านหันไปหยิบห่อผ้าใหญ่ๆ สองสามห่อ
ยื่นส่งให้จันทร์ โดยมีเพื่อนหญิงของท่านคอยช่วยอย่างกุลีกุจอ
"ผ้าโสร่งไหมสันกำแพง กับเสื้อผ้าป่านของบิดาเจ้า แล้วก็นี่ของเจ้า
ผ้าลูกไม้จากเมืองฝรั่ง กับผ้าซิ่นตีนจก และพวกของกินพื้นบ้าน"
"ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณน้า มาทีไรต้องมีของฝากทุกที"
"ไม่เป็นไรดอกเจ้า ของฝากจากแดนไกล
เขามีไว้เชื่อมสัมพันธ์ให้ยั่งยืนไม่ขาดตอน"
จันทร์อดคิดถึงภาพไร่สวนของคุณน้าที่เชียงใหม่ไม่ได้
เธอเดาไม่ถูกดอกว่าสภาพจะเป็นอย่างไร
เธอเพียงแต่ได้ยินเสียงเล่าลือกันว่า อากาศที่นั่นเย็นสบายตลอดทั้งปี
และหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นดอกไม้ ผู้คนก็อ่อนหวานเยือกเย็นนักหนา
"อยากไปเที่ยวบ้านคุณน้าเหลือเกิน"
คุณน้าหัวเราะชอบใจ
"เจ้าจะพูดอย่างนี้ทุกครั้งที่พบเจอกันหรืออย่างไร?"
"ได้ไปสมใจจึงจะเลิกพูดเจ้าค่ะ"
คุณน้าทั้งสองหัวเราะเฮฮา
แต่มีประกายความคิดบางอย่างถูกจุดวาบในหัวสมองของจันทร์
จนเมื่อจันทร์พบหน้าแก้วจึงเอ่ยขึ้นว่า
"เจ้าอยากไปเชียงใหม่ไหม?"
แก้วเอียงหน้าครุ่นคิด เชียงใหม่เป็นดินแดนที่แสนไกลในยุคนั้น
และจริงสิ .. หากสองคนเดินทางไปเชียงใหม่
และทิ้งความหลังทุกสิ่งไว้ที่นี่..
"คุณน้าชักชวนหรือไรเจ้าคะ?"
"ยังไม่ชักชวน"
แก้วยิ้มละไม พลางคิดต่อในใจว่า แต่คุณของเธออยากไปแล้ว
ดูเหมือนบานประตูบานหนึ่งกำลังค่อยๆ แย้มออก
เพื่อเปิดทางให้เธอสองคนได้ก้าวเดินออกไปด้วยกัน
"บ่าวอยู่ที่ไหนก็ได้เจ้าค่ะ"
"เจ้าไม่ใช่บ่าวของข้า" คุณจันทร์ลูบหัวคนรัก
"แต่เป็นคนที่ข้ารัก"
แก้วได้แต่ยิ้มและยิ้ม หัวใจอบอุ่นและรู้สึกแข็งแรง
เธอเริ่มมองเห็นบ้านที่มีเธอสองคนอยู่ร่วมชายคา เป็นบ้านหลังเล็กๆ
ห่างไกลสายตาผู้คนที่คุ้นเคย
ซึ่งคนรักของเธอคงไม่คุ้นกับวิถีชีวิตเรียบง่ายเช่นนั้น
แต่เธอจะดูแลคุณจันทร์ให้สุขสบายได้ไม่ยากนัก
เพราะเธอเป็นงานเกือบทุกอย่างไม่ว่าจะหนักหรือเบา
เธอจะตักน้ำหาบฟืนทำนาทำไร่ เลี้ยงวัวควาย และทำอาหารให้คุณจันทร์กิน
และบ้านหลังน้อยของเธอจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
"ข้าจะขอไปกับน้านวลแข".. คุณจันทร์บอกกล่าว
"น้องเพ็ญกำลังจะออกเรือน.. " ดวงตาคุณจันทร์มีประกายแวววับ ..
แต่กระนั้นก็อดใจหายไม่ได้
สายตาผิดหวังของบิดายังอยู่ในความทรงจำมิลืมเลย ..
ลูกขอโทษที่ทำให้ผิดหวังเสียใจ แต่ลูกคงอยู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ..
*
น้าละอองชอบอกชอบใจกับของฝากจากเมืองเหนือ
และซักถามถึงว่าที่ลูกเขยของญาติผู้พี่อย่างเพลิดเพลิน
"อิฉันก็ว่าพี่แขออกเรือนไปไกลแล้ว นี่ลูกสาวยังจะไปไกลกว่าเสียอีก"
"ไปถึงเมืองฝรั่งมังค่า" น้าคำป้อหัวเราะชอบใจ
"แต่เขาจะกลับมาอยู่บ้านเรา" น้านวลแขบอก
"เขาแค่พากันไปไหว้ญาติพี่น้อง แล้วก็ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์"..
น้าคำป้อว่า
"อะไรนะเจ้าค่ะ" น้าละอองทำหน้าแปลกใจในศัพท์สำนวน
"ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์" คนบอกหัวเราะชอบใจ
"หมายถึงไปท่องเที่ยวหลังการแต่งงานน่ะแม่ละออง" น้าคำป้ออธิบาย
"ภาษาฝรั่งเขาเรียกว่าฮันนีมูน ฮันนี่แปลว่าน้ำผึ้ง
มูนแปลว่าพระจันทร์"น้านวลแขบอก
น้าละอองพยักหน้าหงึกๆ
"ช่างเรียกแท้.. ฮันนีมูน น้ำผึ้งพระจันทร์
แล้วแม่เพ็ญต้องเข้ารีตไหมล่ะเจ้าคะ?"
น้านวลแขหัวเราะชอบใจในคำถามที่ถามกันบ่อยด้วยความสนใจใคร่รู้
"เขาว่าเขาไม่เปลี่ยนนี่ ฝ่ายโน้นเขาก็ไม่ได้บังคับ "
"นับว่ามีบุญแท้ ว่ากันตามจริงนะคะคุณพี่
เรื่องแบบนี้อิฉันเองก็เห็นด้วยว่าไม่ควรบังคับใจกันดอกเจ้าค่ะ"
"แล้วแม่จันทร์ล่ะ มีคู่หมายบ้างหรือยัง?"
"มีที่พึงใจคุณพี่อยู่คนหนึ่งเจ้าค่ะ เลือดดีตระกูลดี
เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยกก็ไม่ปาน"
"งั้นรึ? .. อืม สมแล้วที่เป็นลูกสาวขุนน้ำขุนนาง
ซ้ำยังเป็นลูกสาวคนเดียว หัวแก้วหัวแหวนเสียด้วยสิ"
"แต่แม่จันทร์อิดออดเกี่ยงงอนเหลือกำลัง" น้าละอองส่ายหน้า
"ไม่ชอบรึ?"
คราวนี้ฝ่ายถูกถามถอนหายใจ
"คงต้องใช้การบังคับ"
"เขาเรียกคลุมถุงชน" น้าคำป้อบอก
"น่าสงสาร"
"ฝ่ายชายน่าเอ็นดู" น้าละอองบอก
"นอบน้อมถ่อมตน ใจบุญสุญทาน มองแล้วไม่มีอะไรด่างพร้อยแม้นน้อยนิด"
"กระนั้นเชียว?" ญาติผู้พี่ทำท่าตื่นใจ
"กระนั้นเชียวเจ้าค่ะ"
"แล้วไยหลานสาวเราจึงอิดเอื้อน"
น้าละอองถอนหายใจอีก พลางอ้อมแอ้มตอบไม่เต็มเสียงว่า
"ท่าทางจะไม่ชอบผู้ชาย"..
"อืม.." น้านวลแขพยักหน้ารับทราบ
และแล้วเรื่องราวของหลานสาวกับนางทาสแก้วก็พรั่งพรูออกมา
ผู้มาเยือนจากแดนไกลทั้งสองลอบมองตากันอย่างหนักใจ
"อิฉันละหนักใจเหลือเกินเจ้าค่ะคุณพี่"
"คนที่หนักใจยิ่งกว่าเจ้า คงเป็นแม่จันทร์กับแม่แก้ว"
"เฮ้อ.."
"คงต้องรวบรัด" น้าละอองคาดการณ์
"เจ้าตัวเขาจะยอมรื๊อ?"
"นั่นละเจ้าค่ะที่หนักใจ"
"เขายอมตายขึ้นมา เจ้ากับเจ้าคุณพี่จะรับไหวไหม?"
น้านวลแขออกสุ้มเสียงห่วงใยเต็มที่
"เรื่องแบบนี้..ข้าเห็นมากับตา"
"อย่าพูดสิเจ้าคะ" น้าละอองคิดไปกระเจิดกระเจิง
ประกายจันทร์นอนยิ้มอย่างมีความสุข .. เธอลืมตาตื่นมาในตอนเช้า
มองเห็นตั๋วรถไฟวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ตอนนี้เธอคิดว่า
แผนการท่องเที่ยวของพราวนภาเหนี่ยวนำให้เธอฝันไปเป็นเรื่องเป็นราวหรือไม่
..
แต่กระนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดโปร่งสบายเหมือนคนที่อยู่ในที่มืดและคับแคบ
พลันแลเห็นลำแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามา เพื่อให้เธอมองตามลำแสงนั้นไป
พบทางออกเล็กๆ
"เย็นนี้เราก็จะโบยบินกันแล้ว"
พราวนภากางมือทั้งสองข้างอย่างร่าเริงเมื่อเดินออกจากซอยด้วยกันในเช้าวันนั้น
ประกายจันทร์นึกขัน
"ซื้อตั๋วรถไฟหรือตั๋วเครื่องบินกันแน่"
"โหยยยย อย่าเบรกสิ"
ประกายจันทร์หัวเราะ
"โบยบินของกุ๊กไก่หมายถึง.. หมายถึงการควงคู่กันท่องเที่ยวสองต่อสอง"
หญิงสาวทำท่าทางประกอบด้วยการเกี่ยวแขนคนรักเอาไว้
วูบหนึ่งในความรู้สึกของประกายจันทร์อดไม่ได้ที่จะน้อยใจแทนคุณจันทร์และทาสแก้ว
สองคนที่อยู่ในยุคสมัยที่ไม่สามารถแสดงออกอย่างอิสระเช่นนี้ได้
"เราจะไปเชียงใหม่ ไปขี่ช้าง ไปกินข้าวขันโตกดูฟ้อนเล็บรำเทียน"
พราวนภาพร่ำเพ้ออย่างมีความสุข
หากด้านประกายจันทร์นั้นคิดไปอีกอย่างหนึ่ง เธอคิดว่า
สมัยก่อนเขาเดินทางกันอย่างไรนะ? จากเชียงใหม่เข้าเมืองกรุง
จากเมืองกรุงไปเชียงใหม่ จะรอนแรมกันกี่วันกี่คืนหนอ?
"จันทร์ไม่ตื่นเต้นเลยเหรอ" พราวนภาหันมาจับสังเกต
ประกายจันทร์เลิกคิ้ว

ตอนที่ 23

2008-04-27T00:44:00.000+07:00

พราวนภานอนคว่ำหน้ากับหมอนน้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยใจ
เธอรู้สึกได้ว่าประกายจันทร์กำลังเบื่อเธอ .. เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อน ..
เมื่อก่อนเธอเคยเป็นแบบนี้ไหมนะ ไม่เคยนี่ แต่ยังไงก็ช่างเถอะ
เธอเคยงอนนู่นงอนนี่ งอนนิดหน่อยประกายจันทร์ก็จะกุลีกุจอปลอบโอ๋เธอ
บอกให้รู้ว่าใส่ใจทุกความรู้สึกของเธอจริงๆ แต่เดี๋ยวนี้
ขนาดเธอร้องไห้ขนาดนี้ ยังมีแก่ใจจะอาบน้ำอีก
ถึงแม้นว่าประกายจันทร์ไม่บ่นแต่ก็ถอนหายใจ..
เสียงถอนหายใจของคนรักยังดังรบกวนอยู่ในความรู้สึก
และยิ่งทำให้น้ำตาของเธอหลั่งหลาก
"อ้าว.." ประกายจันทร์ออกจากห้องน้ำแล้วร้องทัก
"เป็นอะไรไป?"
พราวนภาหันไปมองด้วยใบหน้าที่ชุ่มด้วยน้ำตา
เท่านั้นคนรักของเธอก็ตรงเข้ามากอดไว้เต็มอ้อมแขน
"เป็นอะไรเหรอ?"
พราวนภาส่ายหน้าอยู่ในอ้อมกอดนั้นแล้วยิ่งสะอื้นหนักกว่าเดิม
"ไม่จริงหรอก บอกจันทร์เถอะจันทร์เดาอะไรไม่เก่ง"
"เปล่าเป็น"พราวนภาตอบเสียงสั่น
"ไม่เชื่อหรอก เปล่าทำไมร้องไห้แบบนี้ล่ะกุ๊กไก่ๆ มีอะไรในใจหรือเปล่า"
"เปล่า"
เธอกอดประกายจันทร์แน่น
สะอื้นเหมือนเด็กอนุบาลที่ผู้ปกครองมารับสายจนรู้สึกเหมือนถูกทิ้ง
"บอกจันทร์เถอะนะ จันทร์ไม่สบายใจเลยที่เห็นกุ๊กไก่เป็นแบบนี้"
ประกายจันทร์ให้รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจกับสิ่งที่คนรักกำลังเป็นอยู่ตอนนี้
"กุ๊กไก่ก็แค่.. แค่กลัว.."
"กลัวอะไร?"
"กลัว.. ช่างเถอะ"
"อ้าว"
"กุ๊กไก่ไม่เป็นไรหรอก รู้สึกดีขึ้นเยอะแล้ว"
ประกายจันทร์ลูบหัวผู้หญิงขี้แยด้วยความรู้สึกเอ็นดูเหมือนน้องน้อย ..
เธอว่า.. เธอรักพราวนภาเหมือนรักน้องเล็กๆ มากกว่า
ความรักอย่างพิศวาทนั้นอยู่ที่นางทาสแก้วต่างหาก
"จะไม่บอกจันทร์จริงๆ เหรอ?"เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย
แต่ไหนแต่ไรมาพราวนภาไม่เคยเก็บงำอะไรได้
"ว่ากุ๊กไก่กลัวอะไร?"
มันเป็นกฎข้อหนึ่ง.. อย่าบอกเขาว่ากลัวถูกทิ้ง ..
เพราะจะยิ่งทำให้ตัวเองไร้ค่า
พราวนภาเริ่มรู้สึกว่าการประคับประคองความรักนั้นยากกว่าการสร้างรักก็คราวนี้
เธอหลับตาลง มีมืออุ่นๆ ของคนรักลูบไปมาอยู่ที่หัว .. จันทร์ ..
กุ๊กไก่กลัวจันทร์รักกุ๊กไก่น้อยลง กุ๊กไก่กลัวถูกทิ้ง
กุ๊กไก่ต้องทำอย่างไรหรือจันทร์? พราวนภาจับมือประกายจันทร์มาแนบแก้ม
..
"กุ๊กไก่รักจันทร์นะ.. รักมากด้วย"
"จันทร์รู้.. จันทร์ก็รักกุ๊กไก่จ๊ะ"
พราวนภาอย่างถามว่าจริงหรือ? แต่เธอก็ได้แต่นิ่ง
เพราะกฎอีกข้อหนึ่งบอกว่าไม่ควรถามว่ารักจริงหรือ
จะกลายเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองไป เฮ้อปวดหัว..
**
เสียงไก่ขันเริ่มขึ้นเมื่อแสงทองจับฟ้ารำไรตอนรุ่งแจ้ง แก้วลืมตาตื่น
ขยับตัวเบียดชิดเนื้อตัวของคุณจันทร์อย่างมีความสุข
ความสุขจะอยู่กับเธออีกกี่วันกี่เวลาหารู้ไม่
เมื่อใดก็ตามที่บิดาของคุณจันทร์ของเธอกลับเรือน
เมื่อนั้นชะตากรรมจะเป็นเช่นไรสุดจะเดา เธอรู้แต่วันนี้
เวลานี้เธอสามารถกอดคุณจันทร์ยอดรักของเธอได้เต็มที่ ..
และเธอก็อยากกอดเก็บกักตุนไว้ในวันหน้า.. ยามที่ต้องพรากจากกัน
คุณจันทร์ขยับตัวตะแคงตัวเข้าหาอย่างเคยชินพร้อมกับส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ
สองคนกอดซุกกันอย่างอบอุ่นบนเตียงใหญ่
วันเวลาที่ผ่านไปแต่ละครั้งที่ลมหายใจผ่านเข้าออก
ช่างเป็นเวลาที่มีค่ายิ่งนักสำหรับคนแก้ว
แก้วจับต้องลูบไล้เรือนกายของผู้เป็นที่รักอย่างทะนุถนอม
"ข้ารักเจ้านัก" คุณจันทร์งึมงำ
รู้สึกสบายและอบอุ่นท่ามกลางอากาศเย็นในยามเช้าที่สายลมโชยพัดเบาๆ
ผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องพร้อมกลิ่นดอกมะลิชื่นใจ
ความรักนั้นแสนหวานชื่นและงดงามอยู่ในความรู้สึกของผู้ครองรัก
แม้นว่าจะสร้างความฉงนสงสัยและความอิหลักอิเหลื่อใจแก่ใครต่อใครภายในบ้านก็ตามที
เวลานี้แก้ว
คู่ของแก้วและคุณจันทร์เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ซุบซิบกันทั่วไปทั้งในบรรดาญาติพี่น้องและข้าทาสบริวารทั่วทุกตัวคน
"รักกันเข้าไปได้ยังไง?"
ป้าแพ้วนั่งชันเข่าอยู่บนแคร่ในเรือนครัวพลางตั้งคำถามด้วยท่าทางประหลาดใจ
"ผู้หญิงกับผู้หญิงด้วยกันแท้ๆ"
ว่าพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีแดงที่กระเบนเหน็บออกมาเช็ดปากเนื่องจากน้ำหมากล้นออกจากมุมปาก
บรรดาทาสหนุ่มสาวพากันหัวเราะคิกๆ
ด้วยความขันในกริยาท่าทีอันใส่อารมณ์มากของป้าแก
"ฉันเองก็เคยได้ยินแต่ข่าวลือว่าคนนั้นคนนี้เป็น
เพิ่งมาเห็นกะตาก็คู่นี้ละป้า" นังเขียนต่อความยาวกับแกด้วย
"แกเห็นกะตาเลยรึ?" เจ้าจ้อน
ทาสหนุ่มวัยรุ่นร่างบึกบึนท่าทางทะเล้นร้องถาม
ทำให้หลายคนตาโตด้วยความสนใจ
"ห้องหับหรือก็ออกจะมิดชิด"
"ไอ้ที่เห็นกะตานั่น ข้าหมายถึง เห็นกะตา
แน่กะใจว่าคุณจันทร์กับอีแก้วมีจิตใจต่อกันอย่างหนุ่มสาว
หรือพวกเอ็งไม่เห็นวะ
วันที่คุณจันทร์อุ้มนังแก้วมาจากกระท่อมท้ายสวนนู่นน่ะ"
"ตั้งกะนั้นมาคุณจันทร์ก็ปรนนิบัติอีแก้วทุกสิ่งทุกอย่าง"
"เอ็งอยากเป็นอย่างอีแก้วบ้างหรือไรอีเขียน?"
นังไข่ร้องถามพลางยิ้มเย้ย
"โอ๊ย.."นังเขียนร้องเสียงดัง
"ข้าขอมีผัวดีกว่า"
เสียงหัวเราะเฮฮาดังไปทั่วเรือนครัว
เรื่องราวของทาสและนายสาวกลายเป็นเรื่องครื้นเครงสนุกปากไปเสียแล้ว
"ทำหัวเราะดีไป ข้าละหวั่นใจเหลือเกินว่า
หากคุณท่านกลับมาจากสองแควเมื่อใด อีแก้วจะโดนลงทัณฑ์สถานใด?"
"นั่นน่ะสิป้า ข้าก็ห่วงเหมือนกัน"
พวงแก้วลืมตาตื่นเมื่อฟ้าสว่างรำไร
แต่เธอยังนอนนิ่งอยู่เช่นนั้นด้วยความรู้สึกหวั่นใจเช่นกัน ..
เธอเชื่อว่าเรื่องที่เธอฝัน
เป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจริงเมื่อนานมาแล้ว
ความเชื่อของเธอไม่มีเหตุผลใดมารองรับ
เหมือนกับที่ไม่มีเหตุผลใดที่ทำให้เธอต้องฝันในเรื่องเดียวกันต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน
.. ตอนนี้หากเธอจะครุ่นคิดจริงจังกับเรื่องที่ฝัน
มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่นา
จะเกิดอะไรขึ้น หากคุณปู่ทวดของเธอ หรือขุนสากลับจากราชการที่พิษณุโลก
เธอรู้ว่าเธอจะต้องฝันต่อไปอีกแน่นอน แต่เธอรู้สึกปวดร้าวใจ
เมื่อคิดว่าเธอจะได้พบได้เห็นอะไรอีก ซึ่งสิ่งที่จะได้พบนั้น
จะทำให้เธอมองภาพบรรพบุรุษของเธอด้วยความรู้สึกอย่างไร ..
คุณปู่ทวดเจ้าขา .. เมตตาบ้างเถอะนะเจ้าคะ ..
..
"มายืนอยู่นี่เองลูกสาวคนสวยของพ่อ"
บิดาทักทายเมื่อเห็นพวงแก้วหยุดยืนมองภาพขนาดใหญ่เท่าตัวจริงที่แขวนเด่นเป็นสง่าของบ้าน
"ขอพรอะไรคุณปู่หรือไง?" ท่านถามอย่างอารมณ์ดี แล้วคิดไปถึงวัยเด็ก
ตอนที่ท่านเข้าเรียนวันแรก บิดาให้มายืนตรงนี้และบอกกล่าวด้วยความเคารพ
ครั้นเมื่อท่านมีลูก ท่านก็ให้ลูกทำเช่นเดียวกันบ้าง ลูกๆ
ของท่านต่างรักเคารพคุณปู่ทวดต้นตระกูลดั่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในครอบครัว
ทุกครั้งเมื่อมีการสอบต้องมีการมากราบไหว้ขอพรให้สอบผ่านอย่างราบรื่น
พวงแก้วหันมายิ้มให้พ่อ
"เปล่าค่ะคุณพ่อ"
"จริงหรือ? แต่วันนี้เหมือนคุณปู่ให้พรอย่างหนึ่งนะ
.."ท่านว่าแล้วหัวเราะ
"อะไรคะ?" พวงแก้วยิ้ม
"ไม่มีอะไรหรอก พ่อพูดเล่นไปงั้นเอง แต่.."
คราวนี้ลูกสาวหัวเราะขัน
"แต่มีชายหนุ่มคนหนึ่งมาขอทานข้าวกับเรา"
พวงแก้วหัวเราะอีก เธอเดินควงแขนไปกับท่านอย่างอารมณ์ดี
"ข้าวที่บ้านไม่มีทานหรือไง" ท่านยังอารมณ์ดีไม่เลิก
"เดี๋ยวส่งลูกสาวไปทำให้ทานซะนี่"
"ฟังแล้วเสียราคาพิกลนะคะคุณพ่อ"พวงแก้วแย้ง
"จริงหรือลูก เอ้างั้นเอาใหม่ก็ได้
เดี๋ยวพ่อส่งลูกสาวไปแย่งข้าวบ้านเขากินมั่ง" ว่าแล้วท่านก็หัวเราะร่วน
พวงแก้วแอบถอนใจเล็กน้อย แต่เธอก็ยังยิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่นั่นเอง
"อรุณสวัสดิ์ครับคุณแก้ว" ชายหนุ่มเอ่ยทักทายด้วยสีหน้าแจ่มใส
"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหน่า" พวงแก้วยิ้มให้เขา
เธอมองเข้าแล้วรู้สึกถึงความสะอาดสะอ้านหมดจด
เท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะสะอาดและหมดจดได้
เธอนึกสงสัยว่าเขาเคยเที่ยวแบบผู้ชายอื่นบ้างไหมนะ
เคยชกต่อยกับใครบ้างไหม
เขาช่างเป็นแบบอย่างของชายหนุ่มชาติดีตระกูลดีและมั่งมีศรีสุขจนน่าหมั่นไส้
แถมดวงตาเขาก็ใสแจ๋ว เปล่งประกายวาววับ บอกรักเธออยู่ตลอดเวลา
"ไปวัดมาหรือคะ?"
เธอเอ่ยถามพลางนั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาขยับให้อย่างให้เกียรติ์ยิ่ง
เขาเป็นเช่นนี้เสมอไม่ว่ากับใคร
เขาพยักหน้าแทนคำตอบ
"คุณแม่ให้เอาของไปถวาย"
พวงแก้วดีใจและปลื้มใจเสมอ เมื่อได้ยินแบบนี้
ความรู้สึกของเธอที่มีต่อมารดาของคุณหน่า
เป็นความรู้สึกเคารพรักในอุปนิสัยใจคอ
และเธอไม่เคยรู้สึกว่าท่านเป็นชาวต่างชาติเลยแม้นแต่น้อย
"แบ่งบุญค่ะ" เธอแบมือ
"วัดวาไม่เข้า มาคอยเบียดเบียนคนเข้าวัดอยู่ได้" พี่ชายแซว
"เหมือนๆ วันนี้ใครทำน้ำตาลหกในชามข้าวต้มนะ".. น้องสาวก็แซวบ้าง
"งั้นไม่กินดีกว่ามั้ง กลัวอ้วน" พวงแก้วเล่นด้วย
"โหยยยยย กินเถอะๆ " พี่ชายยอมจำนน
โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แต่พวงแก้วยังมีความกังวล
เธอเหลือบตามองภาพคุณปู่และคุณย่าทวดครั้งใด
ใจเธอต้องคอยเว้าวอนอยู่เสมอว่า เมตตาเถอะนะเจ้าคะ .. หากแต่ เหมือนว่า
ดวงตาคู่นั้นของคุณปู่ทวดของเธอจะทอดมองเธออย่างแข็งกร้าว
คุณหน่ามาส่งเธอที่รถพลางทำตาปรอย
"ดูทำหน้าสิคะ"
"ผมอยากแต่งงาน" คำพูดจากใจของเขาฟังดูน่าสงสารและน่าเอ็นดู
เขามีภาพฝันว่า เมื่อแต่งงานแล้ว เมื่อมายืนตรงนี้ เขาจะจุมพิศ
เธอก่อนแยกย้ายกันไปทำงานตามปรกติของสามีภรรยาทั่วไป
พวงแก้วชะงักนิดหนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ
"พูดเหมือนอยากได้ดินสอปากกา.. ไปทำงานนะคะ"
"ขับรถดีๆ.."
"ขอบคุณค่ะ .. คุณก็เหมือนกัน"
แม้นแน่ใจในเวลานี้แล้วว่า ไม่ได้รักเขาฉันท์คู่รัก แต่เธอก็รักเขานะ
รักอีกแบบหนึ่ง รักในตัวตนสะอาดสะอ้านหมดจดงดงามของเขา
พวงแก้วถอนหายใจอยู่หลังพวงมาลัย
และคิดต่อไปว่าเมื่อรู้ตัวว่าไม่ได้รักเช่นคู่รัก
เธอไม่ควรเห็นแก่ตัวยึดเขาไว้เช่นนี้ มีผู้หญิงดีๆ
อีกมากมายที่ควรคู่กับเขา ส่วนตัวเธอ..
พวงแก้วไม่รู้เหมือนกันว่าจุดหมายปลายทางของเธอคืออะไร
ถ้าเธอเป็นทาสแก้วจริง ชาตินี้คุณจันทร์ของเธอก็มีคู่รักเสียแล้ว
ทั้งที่พร่ำพรอดเป็นหนักหนาว่าจะรักมั่นเป็นนิรันดร์กาล..
พวงแก้วรู้สึกปลาบแปลบในใจ ความไม่สมรักนั้นมันช่างร้อนรุ่มเช่นนี้เอง
แต่เธอมองไม่เห็นหนทางว่าเธอจะสมรักได้อย่างไร เฮ้อ.. ใครๆ
ที่เขียนถึงความน่าอิจฉาของตัวเธอเอาไว้ในข่าวสังคมชั้นสูงต่างๆ
หากมารู้ความจริงอันแสนสับสนซับซ้อนในใจเธอขณะนี้คงต้องเปลี่ยนถ้อยคำจากคำว่าน่าอิจฉา
มาเป็นน่าเวทนาแน่ๆ

ตอนที่ 22

2008-04-27T00:40:00.001+07:00

และนั่นทำให้พราวนภานอนไม่หลับเพราะเฝ้าแต่ครุ่นคิดหาที่มาที่ไป
ความคิดของเธอมุ่งไปที่พวงแก้วสาวสวยผู้พรั่งพร้อมคนนั้น ซึ่งใครๆ
ก็คงครวญหาเธอแบบนี้กันหมดสิท่า เพราะแม้นแต่ทอมอย่างคนรักของเธอ
ที่ไม่เคยรู้จักมักจี่จริงจัง เพียงพบกันผาดเผินเท่านั้น
ยังละเมอเพ้อหา ถ้าเปรียบเทียบกันระหว่างตัวเธอกับพวงแก้ว
น่าจะเรียกได้ว่าไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ห่างกันไกลชนิดที่ไม่เห็นแม้นแต่ผงฝุ่นเชียวแหละ
ทั้งรูปร่างหน้าตา ทั้งชาติตระกูล การศึกษา กริยาท่าทาง
คนอะไรจะเกิดมาสมบูรณ์แบบขนาดนั้น
เธอหันมาทางคนรักด้วยความน้อยใจ เช๊อะ นี่ก็คนอะไร หน้าตาซื่อๆ
ท่าทางซื่อกว่าหน้าอีก บังอาจปันใจใฝ่ปองดอกฟ้าหรือไง
คิดแล้วพราวนภาก็น้ำตาเรื้อ ก็ไหนว่ารักเธอคนเดียว
เธอยังจำได้แม่นยำในท่าทางน่าขันของคนรักเมื่อเธอเซ้าซี้ตอแย
"เราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม?"
ตอนนั้นพราวนภานั่งอยู่บนเตียงมีผ้าห่มคลุมตัวกันโป๊อยู่ผืนหนึ่ง
ประกายจันทร์หยีตามองพลางอมยิ้มกริ่มๆ
"มั้ง"
"โหยยยยย" พราวนภาเขย่มเตียง
"ไม่เอาแบบนี้ นี่เค้าจริงจังนะจะบอกให้ ตัวเองทำอะไรเค้าแล้ว
แล้วเราจะทำไงกันต่อไป"
ประกายจันทร์ได้แต่ยิ้มอ่อนหวานน่ารักน่ามอง
ยิ้มในความไร้เดียงสาของสาวน้อยคนหนึ่ง
"เค้าเป็นของตัวเองแล้วนะ" พราวนภาหยุดโวยวาย
แต่ก้มลงนอนหนุนแขนคนรักแทน
"ฮื่อ"
"ตัวเองก็เป็นของเค้าด้วย"
"ฮื่อ"
"ห้ามทิ้งกันนะ"
"ไม่ทิ้ง" ประกายจันทร์ลูบหัวสาวน้อยด้วยความรักและเอ็นดู
แล้วพราวนภาก็ร้องไห้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ที่พรั่งพรูเข้ามา
เช่นความรู้สึกจริงจัง ความรู้สึกที่ว่าต่อจากนี้ไป
ชีวิตเธอจะเป็นของเธอและของคนรัก
และอนาคตของเธอและประกายจันทร์จะเป็นอย่างไรบ้างบนเส้นทางสายนี้
ถ้าพ่อแม่พี่น้องของเธอรู้ ยังพ่อแม่พี่น้องของประกายจันทร์อีกเล่า
"รักเค้าไหม?"พราวนภาเงยหน้าถามทั้งน้ำตาและกิริยาสะอึกสะอื้น
"รักสิ" ประกายจันทร์สวมกอดเธอแนบอก
"น่ารักอย่างนี้"..
"น่ารักจริงเหรอ"
"น่ารักมาก"
พราวนภาเต็มไปด้วยความสุข เธอรู้สึกว่าเธอรักคนนี้ และคนๆ นี้ก็รักเธอ
เธอรู้สึกว่าพวกเธอสองคนจะรักกันอย่างนี้ตลอดชีวิตโดยไม่รักใครอีก
เธอรู้สึกว่าเธอและคนรักจะไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว หากวันใดวันหนึ่ง
ใครคนใดคนหนึ่งตายจากไป อีกคนหนึ่งก็จะไม่มีใครอีกเลยตลอดชีวิต
เธอรู้สึกว่าความรักนั้นสูงส่งเกินกว่าจะอธิบายได้
แต่เธอนึกถึงชีวิตคู่ของหงส์ ที่จะอยู่ครองคู่กันจนตายจาก
และเมื่อตัวใดตัวหนึ่งตายจากไป
ตัวที่ยังอยู่ก็จะครองตัวอยู่เช่นนั้นจนสิ้นลมเช่นกัน
"น่ารักมากก็รักมากๆ นะ "พราวนภายิ้มแฉ่งทั้งน้ำตายังเปียกแก้ม
แต่คืนนี้ น้ำตาเธอเปียกแก้มเช่นกัน แต่เธอยิ้มไม่ออก
เธอคิดอยากเขย่าตัวคนรักปลุกให้ตื่นขึ้นมาพูดคุยกันให้รู้เรื่อง
เธออยากรู้ว่าประกายจันทร์ซุกซ่อนความรู้สึกอะไรไว้กับคุณพวงแก้ว
เธออยากรู้ว่าคิดอย่างไร
รู้สึกอย่างไรจึงต้องละเมอเพ้อพกออกมาได้เพียงนั้น
เธอรู้สึกว่าประกายจันทร์ไม่มีสิทธิ์คิดอะไรอย่างไร
กับใครที่ไหนทั้งนั้น เพราะประกายจันทร์มีเธออยู่แล้ว
"จำไว้นะ" เธอพูดกับคนรัก
ทั้งที่อีกฝ่ายนอนหลับอยู่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วย
แต่แล้วเธอก็ได้แต่ถอนหายใจ และสะบัดหน้าพรืด
แล้วจากนั้นเธอก็มีคำถามสำหรับตัวเองว่า ถ้า.. ไม่เอาๆ เธอไม่กล้าถาม
ไม่กล้าคิดคำตอบ เธอกลัว แต่.. แต่ถ้าไม่คิดเผื่อเอาไว้บ้าง
มันจะเป็นอย่างไร? ขนาดเขาสร้างตึก ยังคิดเผื่อแผ่นดินไหว
เผื่อน้ำท่วมนาน เผื่อปลวกกิน
เผื่อนู่นเผื่อนี่มากมายเพื่อความมั่นคงแข็งแรงของตึกที่จะสร้าง แต่..
อนิจจา ในด้านความรัก ที่เธอมีต่อประกายจันทร์
เธอไม่เคยคิดเผื่อเรื่องการนอกใจไว้เลย ไม่เคยเลยจริงๆ ด้วย
จันทร์คนซื่อ จันทร์ที่ให้เธอทุกอย่างจริงๆ ให้ทุกบาททุกสตางค์
ให้ความสำคัญทุกเรื่อง แล้วเธอจะเผื่ออะไรตรงไหนอีก
เธอไม่เคยคิดหรอกว่า ถ้าชีวิตเธอไม่มีประกายจันทร์ ..
ถ้าคนรักของเธอเดินจากไป มีคนใหม่
"ฮือ.." พราวนภาร้องไห้สะอึกสะอื้น เพราะเธอทนไม่ไหวที่จะคิดตรงนั้น
"อย่านะจันทร์" เธอกอดประกายจันทร์แน่น
"ห้ามนะ" คราวนี้เขย่าตัวด้วย
"หือ".. คนนอนอยู่ครางในลำคอ
"ไม่ได้นะ"
"หือ"..
"ฮืออออ"
พราวนภาร้องไห้อยู่ข้างหู
แถมยังกอดประกายจันทร์เอาไว้แน่นราวกับกลัวหาย
"กุ๊กไก่.." ประกายจันทร์ลืมตาตื่น
"เป็นไรเหรอ" เธอถามงัวเงีย
"ฮือ.."
"เป็นไร?" คนถามๆ เสียงยานคาง
"กุ๊กไก่ร้องไห้ไม่เห็นเหรอ" พราวนภากระเง้ากระงอด
"ก็ร้องทำไม"
"อยากร้อง"
"อ้าว"
"มีอะไรหรือเปล่า?"
"กุ๊กไก่ไม่มี จันทร์นั่นแหละที่มี"
ประกายจันทร์เริ่มเหนื่อยใจจึงเฉยเสีย
"จันทร์มีอะไรในใจ" พราวนภาพึมพำ แล้วน้ำตาก็ไหลหลั่งออกมาไม่ขาดสาย
คำถามในหัวใจดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจ .. ถ้าประกายจันทร์ไม่รักเธอแล้ว ..
เธอจะต้องทำอย่างไร?
"ไม่เข้าใจคำถาม" ประกายจันทร์บอก
"ก็.."พราวนภาขยับจะโวยวาย แต่แล้วก็ชะงักไป
"ช่างมันเถอะ นอนเถอะ .. กุ๊กไก่ขอโทษละกัน"
"นอนไม่หลับแล้วล่ะ" ประกายจันทร์บ่นงึมงำ ก็จะนอนอะไรหลับ
เล่นตื่นขึ้นมาพบอารมณ์ที่จับทางไม่ถูกว่าจะตั้งรับแบบไหนอย่างนี้
"ขอโทษ.. นอนๆ ไปก็แล้วกัน เดี๋ยวก็หลับเอง" พราวนภาประชดประชัน
ประกายจันทร์ได้แต่ถอนใจ และคิดในใจว่า ผีเข้าผีออกแต่ยังมืด
เหนื่อยนะนี่ .. เหนื่อยจัง เหนื่อยจริงๆ นะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว
ลุกขึ้นอาบน้ำดีกว่า
"จะไปไหน?" พราวนภาถามเมื่อเห็นขยับลุกขึ้นนั่ง
"ไปอาบน้ำ"
"ยังไม่เช้า"
"ช่างเถอะ นอนต่อก็ไม่หลับแล้ว"
"รำคาญกุ๊กไก่เหรอ กุ๊กไก่กลับบ้านก็ได้นะ"
"เฮ้อ" ประกายจันทร์ครางเสียงดัง
พราวนภาเงยหน้าขึ้นมองอย่างจ้องเอาเรื่อง
"ใช่สิ .. เดี๋ยวนี้ในใจของจันทร์มีคนอื่นที่ไม่ใช่กุ๊กไก่แล้วนี่"
เสียงและสีหน้าของเธอใส่อารมณ์เต็มที่เต็มทาง
ประกายจันทร์ขมวดคิ้ว เธอรู้สึกใจหายวาบเหมือนถูกเหล็กแหลมๆ
เสียบแทงทะลุใจ
"กุ๊กไก่.."
"ตัวเองฝันถึงคนอื่น ละเมอถึงคนอื่น ตัวเองเอาเค้าไปไว้ไหน
เค้านอนกับตัวเองแต่เค้ากลายเป็นคนที่ไม่มีความหมายไปแล้ว"
"กุ๊ก.." ประกายจันทร์รู้สึกเหมือนจะเป็นลม ปากเธอแห้งผาก อกใจหวิวโหวง

"เห็นไหม" พราวนภาพยักหน้า
"ไม่เถียงซักคำ"ว่าแล้วน้ำตาก็หยดติ๋งลงมาพร้อมกับคำถามที่ดังขึ้นในใจอีกแล้วว่า
เธอจะทำอย่างไร
ประกายจันทร์รวบร่างเล็กๆ ของคนรักมากอดไว้
ด้วยรู้สึกถึงความเสียขวัญอย่างมากของเธอ
"ไม่เป็นไรนะ".. และปลอบโอ๋เธออย่างที่เคยทำแล้วสำเร็จ
"ฝันร้ายใช่ไหม?"
พราวนภาร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างยาวนาน
เธอคิดเถียงในใจว่าจันทร์นั่นละฝัน แต่คงไม่ใช่ฝันร้ายหรอก
ลงได้ละเมอเพ้อหาขนาดนั้น มันคงจะเป็นฝันดีซะมากกว่า ฝันถึงเนื้อถึงตัว
เหมือนจริงอย่างยิ่งละกระมัง
ประกายจันทร์กอดร่างนั้นไว้ รับรู้ถึงความสั่นไหว สะทกสะท้าน
ด้วยความรู้สึกกระทบกระเทือนไปด้วย
โดยที่เธอก็ไม่รู้ว่าพราวนภาเป็นอะไร หรือรู้อะไรมา
ความจริงไม่น่าจะมีอะไรที่พราวนภารู้
เพราะทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นในความฝัน และถูกเก็บไว้ในใจเธอเท่านั้น
ส่วนเรื่องอื่นๆ
ก็มองไม่เห็นว่าจะมีเรื่องอะไรที่จะทำให้คนรักของเธอมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้

"จันทร์"
พราวนภาเรียกด้วยเสียงสั่นสะท้านภายหลังจากที่เธอร้องไห้สะอื้นเป็นเวลานานอยู่กับอกคนรัก
"อยู่นี่.." ประกายจันทร์ตอบคำพลางลูบหัวเธอไปมา
"ความรู้สึกตอนนี้ กับวันแรกที่เรามีอะไรกัน..
มันต่างกันไหม?"พราวนภาตั้งคำถามด้วยเสียงอ่อนๆ
"กุ๊กไก่.. " ประกายจันทร์เรียกเธออย่างอ่อนโยนยิ่ง
"จากวันนั้นถึงวันนี้เราสองคนโตขึ้นมาก
ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมอยู่ตลอดเวลาหรอกนะ
แต่ถ้ากุ๊กไก่จะถามว่ายังรักกุ๊กไก่ไหม จันทร์ตอบได้ว่ายังรัก
จันทร์รักกุ๊กไก่แบบคนที่โตขึ้น แล้วก็จะรักไปตลอด อีกหน่อยพอแก่
จันทร์ก็จะรักกุ๊กไก่แบบคนที่แก่ลง"
"บอกกุ๊กไก่หน่อย"
"ว่า.."
"ว่าจันทร์จะรักคนอื่นได้อีกไหม นอกจากกุ๊กไก่?" คนถาม
ถามแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตานิ่งฟังคำตอบท่ามกลางความสงัดแห่งราตรี
ประกายจันทร์เหมือนถูกรุกเร้าให้จนแต้มด้วยขบวนทหารขบวนใหญ่
จนเธอไม่รู้ว่าเธอจะเล็ดรอดไปทางไหนอีกแล้ว
คำตอบอย่างตรงไปตรงมาดังอยู่ในหัวใจว่า ได้ ..
"ว่าไงล่ะ?" ทหารขบวนใหญ่รุกเร้าโรมรัน
ประกายจันทร์ได้แต่ถอนหายใจเฮือก.. เฮ้อ เหนื่อยจริงหนอ
นี่ขนาดเธอยังไม่เคยเกี่ยวดองกับใครจริงๆ เธอยังเหนื่อยเพียงนี้
หากเธอมีแฟนสองคนจริงๆ ไม่ได้มีแต่เพียงในฝันแบบนี้
เธอจะเหนื่อยกว่านี้สักปานไหน
"ตอบไม่ได้.." พราวนภาประชดประชัน
"ไม่หรอก.." ประกายจันทร์แก้เกี้ยวไป
"ตอบได้"
พราวนภานิ่งไปอีก เธอตั้งใจฟังอีกหนด้วยประสาทขมึงเครียด
ก่อนที่ได้รับฟังคำตอบ
เธอได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างทั้งเหนื่อยล้าและเบื่อหน่าย
"เฮ้อ.."
ประกายจันทร์ถอนหายใจกี่ครั้งกันแล้วนี่ เธอผิดไหมที่ทำให้เบื่อ
เธอรู้ตัวว่าเธอทำให้เบื่อ และเธอก็รู้กฏแบบนี้ดี
เพราะชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ประเภทข้อห้ามต่างๆ
และข้อปฏิบัติต่างๆ ที่ควรทำ แต่มันดูยากที่จะทำ
และยากที่จะเว้นจากข้อห้าม เฮ้อ..
"จันทร์ไม่รู้ .." ประกายจันทร์ตอบ
"ไม่ใช่เรื่องที่จันทร์เคยคิดมาก่อน.. จันทร์ไปอาบน้ำนะ"
หลบหลีกออกมาได้ให้รู้สึกเบาลงบ้าง
แต่เธอก็ร้อนรุ่มด้วยความรู้สึกหลากหลายที่แห่โหมมาประดังประเด
อีกทั้งความรู้สึกที่ว่า พราวนภารู้ทุกอย่าง .. อาจไม่รู้ในข้อมูล
แต่รู้ด้วยความรู้สึกของคนที่มีความรักให้กันมากมาย
อาบน้ำพลางเธอก็สงสัยว่า
พราวนภาอาจกดดูข้อมูลการโทรศัพท์จากโทรศัพท์มือถือของเธอ
ซึ่งจะพบการโทรเข้า และการโทรออกของเธอต่อไปยังเบอร์ของพวงแก้ว ..
ผู้หญิงที่ซึ่งเมื่อคิดถึง
เธอจะคิดถึงนางทาสที่เธออุ้มออกมาจากกระท่อมโกโรโกโสหลังนั้น ..
คนที่เธอในฐานะนายหญิง กลับต้องนั่งสระผมอาบน้ำให้
ภาพเหล่านั้นเป็นจริงเป็นจัง
เป็นสัมผัสแตะต้องที่มีทั้งภาพทั้งสีและกลิ่น ที่สำคัญ
มันไม่ใช่สิ่งที่เธอนึกฝันสร้างจินตนาการเอาเองแน่ๆ
เพราะเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนสมัยนั้นอาบน้ำสระผมกันอย่างไร ..
อ่างไม้ใส่น้ำมะกรูดหอมกรุ่น ถูกผสมด้วยน้ำซาวข้าว
ถูกยกมาวางพร้อมผ้าดิบห่อขมิ้นตำสดๆ ห้องอาบน้ำเป็นห้องกว้าง
ปูด้วยกระดานไม้ มีหลังคาเพียงครึ่งเดียว
เพื่อให้แสงสว่างสาดส่องเข้ามาได้ในตอนกลางวัน ..
เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนโบราณมีวิถีชีวิตอยู่กันอย่างนี้ ..
เธอเห็นจากความฝัน.. และเธอจินตนาการต่อจากความฝันอยู่ในขณะนี้ว่า
เธออยากอยู่อย่างนั้น .. กลิ่นขมิ้นชัน และมะกรูดสดๆ
ที่ส่งผ่านจากเนื้อตัวและเส้นผมของแก้ว ยังติดอยู่ที่ปลายจมูก
"เจ้ารู้ไหม ข้าไม่เคยทำอะไรให้ใครแบบนี้มาก่อนเลย"
ประกายจันทร์นึกถึงถ้อยคำประโยคนี้ที่จันทร์เอ่ยแก่แก้วแล้วอดอมยิ้มไม่ได้

"บ่าวรู้เจ้าค่ะ" คนตอบๆ ด้วยเสียงสั่นเครือ
แล้วโน้มร่างลงก้มกราบที่แทบเท้า
"พอเถอะ"
คุณจันทร์ประคองร่างบอบบางที่แสนจะอ่อนแอนั้นอย่างทะนุถนอมยิ่งนัก
"เจ้าจะกราบกรานข้าไปไยนัก ข้าทำเพราะข้ารัก
หาได้ต้องการการกราบกรานเยี่ยงนี้ไม่.. เจ้ากับข้า เสมอกันด้วยหัวใจรัก
ไร้ความเป็นนายบ่าว เจ้าย่อมรู้ดี"
ร่างบอบบางในกระโจมอกเปียกชุ่มร่างหนึ่ง
ซุกซบอยู่กับร่างสูงใหญ่กว่าในกระโจมอกเปียกชุ่มเช่นกัน
ต่างกอดกันท่ามกลางความเย็นฉ่ำที่ชื่นใจในบรรยากาศที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นสมุนไพรพื้นบ้าน

ประกายจันทร์สระผมไปด้วย ผมของเธอซอยสั้น
สะดวกสบายสามารถสระได้ทุกเช้าเย็น
ตั้งแต่เธอฝันเห็นการอาบน้ำสระผมของจันทร์และแก้ว เธอก็รู้สึกเสมอว่า
ที่จริงสระผมด้วยมะกรูดก็ได้
การสระผมของคนยุคนี้คือการเอาสิ่งที่เรียกว่าแชมพูมายีให้เป็นฟองบนหัว
จะมีคุณมีโทษอย่างไรไม่รู้
รู้แต่ว่ามีกลิ่นหอมจัดและให้ความรู้สึกสะอาด
แต่มะกรูดและน้ำซาวข้าวนั้นไม่มีโทษแน่นอน
หากแต่หมดความนิยมไปเพราะความไม่สะดวกในการใช้
ในวิถีชีวิตที่เร่งรีบของผู้คนที่ต้องตื่นแต่เช้ารีบอาบน้ำไปทำงาน
ไม่มีบ่าวมีไพร่ที่ไหนไปหาสมุนไพรมาเตรียมประเคนไว้ให้
แม้นแต่ตัวเธอเอง เมื่อนึกอยากสระผมด้วยมะกรูด
บอกแม่ให้ช่วยซื้อมะกรูดมาไว้ให้
แต่แล้วเมื่อเวลาจะสระผมทีไรก็คว้าขวดแชมพูเทใส่หัวทุกทีด้วยความเคยชิน

ชีวิตของเธอภายหลังจากการฝันเห็นเรื่องราวต่างๆ
ของจันทร์กับแก้วในสมัยโบราณ
เหมือนเป็นชีวิตที่ถูกซ้อนด้วยแผ่นข้อมูลใสๆ เป็นข้อมูลของปัจจุบันสมัย
กับข้อมูลของวันเวลาที่ผ่านมาเมื่อนานแสนนานมาแล้ว
ซึ่งบางทีมันทำให้เธอสับสน ก็เธอเป็นเพียงคนธรรมดาๆ นี่นา
ถึงแม้นว่าเธอจะเป็นทอมก็เถอะ แต่เธอไม่ใช่นักประวัติศาสตร์
นักโบราณคดี หรือนักค้นนักคว้า
ไม่ใช่คนมีเชื้อมีสายเก่าแก่แต่ปางก่อนจากไหน ตระกูลของเธอก็ปนเป
พ่อเป็นชาวปราจีน มีปู่เป็นลูกครึ่งเขมร แม่เป็นลูกครึ่งจีนไทย
พื้นเพเป็นลูกชาวบ้านๆ มาจากสุโขทัย จะว่าไป
หากนับจากการสืบเชื้อสืบสาย
เธอเองก็ไม่มีเชื้อไหนสายใดเกี่ยวข้องกับตระกูลเก่าแก่ของพวงแก้วเลยแม้นแต่น้อย
หรือว่า.. เธอจะเกี่ยวข้องกับสายทาสของแก้ว โดยลักษณะไขว้ โอ๊ย
ยิ่งคิดยิ่งงง แต่พอเผลอทีไร เธอก็ต้องคิดถึงเรื่องเหล่านี้ทุกที
ทั้งที่ตอนนี้เธอควรจะคิดถึงเรื่องพราวนภาต่างหาก
ที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรจึงลุกมางอนเกินงามดึกๆ ดื่นๆ

ตอนที่ 21

2008-04-27T00:38:00.000+07:00

"เอ้อ..ฉัน.. ฉันเองฝันอะไรแปลกๆ บ่อยๆ แต่ฉันไม่แน่ใจ..
เรียกว่าไม่รู้ดีกว่าค่ะ ฉันไม่รู้ว่าควรเชื่อหรือไม่ควร
แต่มันมีเค้าหลายอย่างที่ทำให้รู้สึกว่า..ควรเชื่อ"

พวงแก้วพยายามอธิบายด้วยความรู้สึกลำบากยากเย็นอย่างยิ่ง
"คุณฝันถึงเรื่องราวโบราณหรือเปล่า?" ประกายจันทร์ถาม
เป็นถ้อยคำที่บอกความเป็นตัวเองในปัจจุบัน ไม่ใช่ถ้อยคำอย่างคุณจันทร์
ยอดรักของแก้ว
"ค่ะ" พวงแก้วตอบ
"คุณเองก็.."
"ฉันก็ฝัน.." ทางโน้นบอกมา
น่าแปลกที่พวงแก้วรู้สึกขนลุกทั้งที่เธอเองก็คาดเดาว่าเธอและประกายจันทร์น่าจะฝันแปลกๆ
เหมือนกัน แต่เธอก็ขนลุกเมื่อได้รับคำตอบที่ชัดเจนเช่นนี้
"ฝันถึงนางทาสกับ.."
"นายหญิง" พวงแก้วต่อคำ
"ค่ะ.."
สองคนเข้าใจกันดี แม้นได้คุยกันเพียงไม่กี่ประโยคเหล่านี้
"คุณ.. คุณรู้สึกอย่างไรคะ?" พวงแก้วเอ่ยถามด้วยความสนใจ
"คุณล่ะคะ?" ประกายจันทร์ถามบ้าง เสียงของเธอแสนอ่อนโยนเป็นที่สุด
เป็นความอ่อนโยนที่บอกได้ว่า เธอห่วงใยความรู้สึกของพวงแก้วยิ่งนัก
พวงแก้วหวนคิดถึงความรู้สึกในขณะที่อยู่ในอ้อมแขนของคนรักในความฝัน
ถูกโอบอุ้มในขณะที่เธออ่อนระโหยโรยแรง
และทรุดโทรมราวเศษสวะที่น่ารังเกียจ
"ขอบคุณนะคะ" เธอบอกประกายจันทร์
"ขอบคุณ?"
พวงแก้วโรยยิ้มอ่อนๆ
"ขอบคุณที่คุณห่วงใยฉัน"
"อ๋อ.. ค่ะ"
"ฉันฝันถึงผู้หญิงที่มีหน้าตาเหมือนฉันกับคุณ ..
เธอชื่อแก้วกับคุณจันทร์" พวงแก้วบอก
"..ฉันก็ฝัน.. ถึงสองคนนี้"
ประกายจันทร์บอกด้วยเสียงแหบเบาเหมือนลำคอตีบตันกระทันหัน
"แล้วคุณรู้ไหมคะ ว่าทาสแก้วและคุณจันทร์มีตัวตนจริงๆ"พวงแก้วบอกเล่า
"คุณจันทร์เป็นบรรพบุรุษของฉัน..
และตัวฉันเองมีหน้าตาเหมือนทาสแก้วคนนั้น"
"คุณ.."
"คุณปู่ทวดของฉันเป็นคุณพ่อของคุณจันทร์" พวงแก้วเริ่มถ่ายเทสิ่งต่างๆ
ที่รู้มาแล้วต้องเก็บงำไว้ตามลำพัง ซึ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
"ตัวฉันไม่เคยเชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิด แต่เดี๋ยวนี้ฉันเริ่มลังเล"
เธอบอก.. แต่บอกไม่หมด ที่จริงเธออยากบอกอีกว่า
รวมทั้งไม่เคยเข้าใจความรักของเพศที่สามมาก่อน ไม่เคยเข้าใจ
ไม่เคยคิดว่าจะต้องทำความเข้าใจ
เพราะไม่คิดว่าจะต้องเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องเหล่านี้ แต่เดี๋ยวนี้..
เธอเข้าใจดี .. ดีมากเสียด้วยสิ
"ฉันเข้าใจ"
อา.. คำสามคำนี้ของประกายจันทร์ช่วยทำให้ความรู้สึกต่างๆ
ที่ประดังประเดจนไม่รู้จะจับตรงไหนออกมาบรรยายนั้นคลี่คลายสงบราบลงอย่างประหลาด

..
"ขอบคุณนะคะ" สองคนเอ่ยออกมาพร้อมกัน
หลังจากที่ต่างเงียบกันไปหลายวินาที
"เอ้อ.. บางที เราอาจต้องแก้ปัญหาร่วมกันนะ คุณว่าไหม?"
ประกายจันทร์เอ่ย
".. ค่ะ .." พวงแก้วยิ้มอ่อนๆ
"ขอบคุณนะคะคุณจันทร์.. ฉันดีใจมากเลยที่ได้คุยกับคุณวันนี้"
"ฉันก็ดีใจค่ะ ที่กล้าโทรหาคุณ"
"เราจะคุยกันอีกนะคะ"
"เอ้อ..ค่ะ"
"ขอบคุณค่ะ"
"ฉันเอ้อ.. งั้นไม่รบกวนเวลาคุณแล้วนะคะ" ฝ่ายโน้นเริ่มประหม่า
"คุณโทรหาฉันได้ตลอดเวลาค่ะ ห้ามคิดว่ารบกวน"
"ขอบคุณ"
"ฉันต่างหากคะที่ต้องขอบคุณคุณ ที่ทำให้ความอึดอัดของฉันน้อยลง"
"ฉันต้องทำงานแล้วล่ะค่ะ" ประกายจันทร์บอก
"ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"
.. วางสายไปแล้ว .. ขอบคุณนะคะคุณจันทร์ .. ทั้งๆ
ที่ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องแก้ปัญหานี้อย่างไร
แต่ก็รู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่เข้ามาแบ่งเบาความรู้สึกเช่นนี้
..
คุณจันทร์ก้าวข้ามผ่านธรณีประตู เห็นแก้วยืนนิ่งอยู่ที่หน้าต่าง
แม้นได้ยินเสียงฝีเท้าแล้ว แก้วก็ยังไม่ยอมหันมามอง
"แก้ว.." แม้นเอ่ยเรียก คนรักก็ยังไม่ขานตอบ
"เจ้าเคืองข้ารึ?" คุณจันทร์เดินเข้าไปโอบรอบลำเอวบอบบางของคนรักเอาไว้

"เจ้าก็รู้ว่าข้าเลี่ยงไม่ได้"
ความเงียบทำให้อึดอัดนัก และอาการนิ่งเหมือนหุ่นของแก้ว
ก็ทำให้หงุดหงิด
"ข้าต้องทำอย่างไรเล่า เจ้าจึ่งพอใจ" คุณจันทร์เริ่มเสียงดัง
"ถ้าข้าทำตามอำเภอใจได้ทุกสิ่ง ข้าจักไม่ยอมแม้นแต่จะพบหน้าใครก็ตาม
ที่จะทำให้เจ้าต้องปั้นปึ่งใส่ข้าเช่นนี้"
คราวนี้ปล่อยมือจากลำเอวคนรัก
แล้วหันกลับไปทรุดนั่งลงที่เตียงอย่างคนเจ้าอารมย์
"บ่าวไม่มีสิทธิ์จะโกรธเคืองดอกเจ้าค่ะ" แก้วเอ่ยเบาๆ ช้าๆ
โดยมิได้หันกลับมามอง
"บ่าวเป็นเพียงทาสเท่านั้น"
"หยุดนะ!" คุณจันทร์ออกคำสั่งเฉียบขาด
"อย่าประชดประชันข้า"
คราวนี้ เนื้อตัวแก้วสั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้น
แก้วได้แต่ถกเถียงอยู่ในใจ ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ใดๆ แม้นแต่น้อยนิด
เธอเป็นทาส เป็นทาส .. ตัวก็เป็นทาส
ซ้ำหัวใจก็ตกเป็นทาสรักแด่ผู้เป็นนาย
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพรุ่งนี้ชีวิตของเธอจะเป็นเช่นไร
"ข้าเหนื่อยมากพอแล้ว ยังต้องเหนื่อยหนักเพราะเจ้าอีกหรือไร?"
คุณจันทร์ล้มตัวลงนอนหันหลังให้
"ข้ารักเจ้านะแก้ว .. มานอนเถอะ เดี๋ยวจะทรุดลงไปอีก"
แก้วทำตามอย่างว่าง่าย
ไม่มีท่าทางประชดประชัน..แต่สองคนก็หันหลังให้กัน
และแก้วเช็ดน้ำตาที่ไหลรินออกมาเรื่อยๆ จนชายผ้าแถบเปียกชุ่ม
"รักข้า ต้องมั่นใจในความรักของข้า
หาไม่ทั้งเจ้าและข้าจะหาความสุขไม่ได้" ..
คุณจันทร์พึมพำอย่างเหนื่อยล้า
"อย่าหวงข้านัก ข้ารู้จักหวงตัวข้าเอง เพราะข้ารู้ว่าข้ารักใคร"
"คุณเจ้าขา".. แก้วพลิกตัวกอดคนรักไว้แน่นพลางสะอึกสะอื้น
คุณจันทร์กุมมือแก้วไว้และลูบมือนั้นไปมาเบาๆ
"แก้ว.." นายสาวพลิกตัวกลับ
แล้วเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนก่อนรวบร่างบอบบางนั้นเข้ามากอด
"ให้เจ้าแข็งแรงอีกสักนิด เราจะไปอยู่ที่อื่นกัน"
"อยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ?"
"ที่ๆ ไม่มีใครรู้จักเรา"
แก้วกอดคนรักไว้แน่น ความอบอุ่นแผ่คลุมหัวใจ
"บ้านนอกคอกนาที่ไหนสักแห่ง.."
แก้วคิดตามถ้อยคำของคนรัก จินตนาการเห็นบ้านเล็กๆ
ท่ามกลางความเขียวขจีของต้นหมากรากไม้ เช่นบ้านชาวบ้านธรรมดา
ตามหัวไร่ปลายนาทั้งหลายแหล่
"เจ้าค่ะ"
"ไปเป็นชาวไร่ชาวนา".. คุณจันทร์ลูบไล้แก้มคนรักไปมาแผ่วเบา
"คุณเป็นได้รึเจ้าคะ?" นางทาสสาวเริ่มยิ้ม
"เป็นได้" คุณจันทร์ยิ้มบ้าง
"ให้ข้าเป็นอะไรก็ได้ ถ้าได้อยู่กับเจ้า.."
"โถ.. แก้วทำเองก็ได้เจ้าค่ะ"
คุณจันทร์ยื่นหน้ามาจูบปากเบาๆ
"เจ้ารู้ไหม? ถ้าเจ้าไม่เจ้าแง่แสนงอน เจ้าช่างน่ารักเป็นที่สุด"
"แหม.." แก้วหลบตา
"ต่อไปอย่างอนข้านัก ข้าง้อไม่เป็น"
"ก็รักนี่เจ้าคะ" แก้วกระซิบบอก
"ทั้งรักทั้งหวง"
"ทั้งหึง" คุณจันทร์ต่อคำ
แล้วจูบอีกทีที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มที่เผยอรอรับดั่งกลีบดอกไม้แย้มรับหยาดน้ำค้าง

"อย่าหึงอย่าหวงเลยแก้วเอ๋ย เจ้ารู้ดีแก่ใจ
ว่าข้ารักและปรารถนาแต่เจ้าเท่านั้น" ว่าแล้วจูบเบาๆ
อีกทีที่ริมฝีปากบอบบางน่ารักของแก้ว
และจูบแล้วจูบเล่าอย่างอ่อนหวานเบาบาง
"คุณเจ้าขา"..
"ยอดรัก.."
"รักเหลือเกินเจ้าค่ะ"
แก้วโอบรอบลำคอคนรักไว้พลางพร่ำเพ้ออย่างมีความสุข
ด้วยต่างตกอยู่ในภวังค์อันเคลิบเคลิ้ม..และผ้าแถบนิ่มๆ
ของแก้วก็ถูกปลดออกจากอกอย่างช้าๆ ..
ลีลารักดำเนินไปอย่างเนิบช้าแผ่วเบา และอ่อนหวาน ..
หวานจนคุณจันทร์อยากลิ้มรสเช่นนี้ไม่สิ้นสุด
และแก้วเองก็ปรารถนาที่จะครวญครางสั่นหวิวไม่สุดสิ้น
ประกายจันทร์ป่ายแขนควานหาร่างเล็กบางข้างตัว พลางกอดรัดซุกไซร้
"อื้อ.." พราวนภาครางในลำคอ
"รักเหลือเกิน".. ประกายจันทร์พึมพำ
"อื้อ..จันทร์นี่" คนรักบ่นด้วยความรำคาญใจที่ถูกกวนกลางดึกกลางดื่น
"ข้ารักเจ้า.."
"รักจ้ารัก..กุ๊กไก่ก็รักจันทร์"พราวนภาขานตอบคำส่งๆ ไป
ด้วยเสียงงึมงำงัวเงียพอๆ กัน
"แก้วจ๋า.."
"หือ.." คราวนี้คนงัวเงียเริ่มสะดุดและเงี่ยหูฟังซ้ำใหม่
แต่ไม่ได้ยินอะไรเพิ่มอีก จึงได้แต่คิดว่าคนละเมอๆ อะไรไม่ได้ศัพท์
ส่วนตัวเองก็ได้ยินอะไรแว่วๆ จับไม่ได้ชัดเจนว่าอะไรแก้วๆ แง่วๆ
หรือแมวหรืออะไรสักอย่างก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าไม่ใช่ชื่อของเธอ โอ๊ยคนอะไร
ทำเหมือนผู้ชายไปเที่ยวซุกซนที่ไหนมา
แล้วมานอนละเมอเรียกชื่อผิดยังไงก็อย่างงั้นเลย
แต่นี่แฟนของเธอไม่ใช่ผู้ชาย และไม่ใช่ทอมที่ตะรอนๆ เที่ยวเตร่อีกด้วย

ตอนที่ 20

2008-04-27T00:37:00.000+07:00

พวงแก้วเฝ้าพะวงอยู่กับโทรศัพท์มือถืออยู่เกือบตลอดเวลา
เธอรอเสียงเพลงนิรันดร์กาล ..
และเธอต่อสู้กับความต้องการในใจกับความควรหรือไม่ควร
ควรหรือไม่ควรที่เธอจะโทรหาคนที่โทรหา"นางทาสแก้ว"ในตอนเช้า ..
เมื่อครุ่นคิดดูให้ดี เธอคิดว่า เธอและประกายจันทร์น่าจะได้คุยกันนานๆ
สักครั้งหนึ่ง เกี่ยวกับความฝัน
ซึ่งเธอคิดว่าประกายจันทร์กับเธอน่าจะพูดกันได้ในเรื่องแปลกๆ
เหล่านี้ที่เกิดขึ้นกับชีวิตเธอ
เพราะดูเหมือนว่ามันเกิดขึ้นกับชีวิตของฝ่ายนั้นด้วยเช่นกัน หาไม่
เธอจะได้ยินคำพูดอย่างเช่นเมื่อเช้านี้หรือไร? ..
หัวใจของข้าเป็นของเจ้า .. โอ .. คุณเจ้าขา แท้จริง
หัวใจของเราเป็นของกันเจ้าค่ะ .. เมื่อคิดถึงถ้อยคำที่ได้ยิน
พวงแก้วก็ต่อถ้อยต่อคำในใจอย่างสุดจะห้ามไว้ได้ เธอรู้แล้ว
ว่าความรักที่แท้นั้นเป็นอย่างไร ..
มันเป็นอย่างที่เธอเป็นอยู่นี่อย่างไรเล่า
ความรักนั้นไร้เหตุผล และเอาแต่ใจตนอย่างยิ่ง อยู่ดีๆ
อยากเกิดขึ้นกับเธอก็เกิด หนำซ้ำ ยังเป็นรักระหว่างคนเพศเดียวกัน
และเป็นความรักกึ่งฝันกึ่งจริง กึ่งอดีตกึ่งปัจจุบันเสียอีกด้วย ..
เขาว่าอุปสรรคในความรักทำให้คนอ่อนแอบางคนรู้จักคำว่าสู้เพื่อรัก
แต่ตัวเธอล่ะ จะสู้อย่างไรจึงจะสมรัก เนื่องจากคนที่เธอรักนั้น
จะเรียกว่าไม่มีตัวมีตน ก็สามารถจะเรียกได้ เธอต้องทำอย่างไร
จึงจะได้พบปะ แตะต้องคนที่เธอรักได้ด้วยตัวตนจริงๆ ของกันและกัน
การที่เธอจะได้พบปะกับคุณจันทร์ คนรักของเธอนั้น มีอยู่หนทางเดียว
คือการเดินทางด้วยความฝัน โอ.. เธอจะไขว่คว้าอะไรไว้ได้บ้างนี่?
มันช่างเป็นความว่างเปล่าเดียวดายอย่างแท้จริง ยิ่งกว่าความจริงแท้ใดๆ
มือเรียวบางของพวงแก้วเอื้อมมือไปจับโทรศัพท์มือถือเครื่องน้อยอีกหน
และความลังเลก็เข้ามาครอบงำอีกหน เธออยากโทรหาคุณจันทร์
นายหญิงของเธอซึ่งอยู่ที่เรือนไม้หลังใหญ่ในอดีต .. ทั้งนายหญิง
และนางทาสสาวต่างล้วนเคยมีอยู่จริงในอดีต แต่เหมือนกับว่า
พวกเธอยังไม่ตาย หากยังคงเคลื่อนไหวและมีชีวิตอยู่ในโลกแห่งอดีต..
หรือแท้จริง ความรักของพวกเธอไม่เคยตาย
..และไม่มีวันตายจากกันตราบชั่วนิรันดร์
เสียงเพลงเรียกเข้าดังขึ้นในขณะนั้น
ขณะที่พวงแก้วลังเลและเหม่อลอยอยู่นั้น ทำให้เธอสะดุ้งตกใจ
และเมื่อมองเห็นชื่อคุณหน่าปรากฏอยู่ที่หน้าจอ ยิ่งทำให้รู้สึกผิดหวัง
ทั้งที่เธอเองก็รู้ดีอยู่ก่อนแล้วว่าไม่ใช่การเรียกเข้าของประกายจันทร์
แต่เธอก็ผิดหวังอยู่นั่นเอง .. ผิดหวังว่าไม่ใช่คนที่เธอรอคอย..
และนำมาซึ่งความหงุดหงิดใจ
พวงแก้วยกมือปิดหน้าดั่งจะหลีกหนีทุกสิ่งทุกอย่าง ..
แต่เพราะ ในความจริงเธอไม่อาจหลีกหนีได้
เธอจึงกดปุ่มรับโทรศัพท์จากชายหนุ่ม
"สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับคนสวย"
พวงแก้วหายใจลึก เธออยากหายตัวได้จัง
เธอไม่อยากได้ยินถ้อยคำสนิทชิดเชื้ออย่างนี้จากเขาอีกต่อไป
ถ้อยคำอย่างนี้ทำให้เธอเหนื่อยล้าและมีปัญหามากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
"มีอะไรหรือคะคุณหน่า"
"เป็นอะไรหรือเปล่า เสียงไม่ค่อยดีเลย" เขาถาม คุณหน่าละเอียดกับเธอนัก
สีหน้า หรือสุ้มเสียงของเธอเปลี่ยนเพียงนิดเดียวเขาก็รู้ได้
"เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ ว่าแต่ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
"คุณแม่ให้โทรมาชวนคุณทานข้าวเย็นนี้"
พวงแก้วอึ้งๆ ไป
"มีอะไรพิเศษหรือเปล่าคะ?"
"เห็นว่า..คิดถึง" เขาบอกแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
แต่พวงแก้วเหลือกตามองเพดานพลางสูดลมหายใจลึก ..
ถ้าบ้านนี้พลาดที่จะได้เธอเป็นสะใภ้ จะเป็นอย่างไรหนอ?
และตัวคุณหน่าจะเป็นอย่างไร?
"ตอนนี้คงเริ่มเคี่ยวน้ำซุปแล้วล่ะ" น้ำเสียงของเขาสดใส
แต่คำบอกเล่าของเขาทำให้พวงแก้วรู้สึกถึงการมีอะไรเพิ่มมาที่บ่าของเธอ
ให้เธอแบกรับน้ำหนักมากขึ้น
ซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ร่างทั้งร่างจะทรุดลง เฮ้อ..
"ค่ะ พบกันตอนทุ่มตรง" เธอบอกเขาไปเช่นนั้น
"ผมไปรับนะ"
"ไม่ต้องหรอกค่ะ"
"ผมไม่อยากให้คุณขับรถกลางคืน" เสียงเขาบอกความห่วงใยจริงใจ
"ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะคะคุณหน่า"
คราวนี้เสียงฝ่ายโน้นหัวเราะในความหงุดหงิดของเธอ
"ออกเรือนเมื่อไหร่ถึงจะเลิกห่วง"
"ต้องทำงานแล้วค่ะ" เธอตัดบทเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำมากไปกว่านี้
ประเดี๋ยวจะกลายเป็นว่าเธอเจ้าอารมณ์มากเกินไป
"ครับ"
ครับ แต่ไม่วางสาย
พวงแก้วถอนใจก่อนกดปุ่มตัดสายและวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด
ทำไมคนที่เธอรอถึงไม่โทรมา .. คนที่โทรหาเธอ ไม่ใช่คนที่เธอตั้งตารอ..
ทำไมคนเราจึงไม่สามารถทำทุกอย่างที่อยากทำได้?
เช่นตอนนี้เธอไม่อยากรับสายคุณหน่า ไม่อยากเจอเขา
ไม่อยากต้องไปทานอาหารบ้านเขาเพื่อปั้นหน้าพูดคุยยิ้มแย้มกับคนในครอบครัวของเขา
แต่เธออยากได้ยินเสียงใครบางคน
พูดจากับเธอด้วยภาษาที่แปลกออกไปจากผู้คนสมัยนี้ เธออยากหลับแล้วฝันไป
มีคุณจันทร์ของเธอลืมตามองเธออยู่ แล้วยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ..
แก้วของพี่ .. เจ้าตื่นแล้วรึ?
เธอจดจำเสมอ
ว่าเธอพร่ำพรอดฝากคำมั่นไว้อย่างไรในค่ำคืนที่พร่างไปด้วยดวงดาว
ซึ่งสองคนนอนมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่บนเรือนโบราณหลังนั้น
"เจ้าจงจำคำข้า ข้าจะรักเจ้าจนวันตาย"
เธอมองสบสานสายตาที่วาววับของคุณจันทร์
แล้วซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่น
"ส่วนบ่าว จะขอรักทูลหัวของบ่าวเยี่ยงนี้ทุกชาติทุกภพ"
"แก้ว"..
สองคนสวมกอดกันแนบแน่น
น้ำตาของนางทาสสาวหลั่งไหลสะอึกสะอื้นไปด้วยความตื้นตัน
พวงแก้วเช็ดน้ำตาด้วยกระดาษทิชชู .. รักกันทุกชาติภพ
ช่างเป็นถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความมั่นคงเหลือเกิน แต่.. คำมั่นนี้
ช่างทำให้เธอทุกข์ทรมานเหลือเกินเช่นกัน
*
คุณจันทร์ต้อนรับหลวงสำราญด้วยอาหารหวานคาวเช่นเดียวกับเมื่อบิดาอยู่เรือน
โดยมีน้าละอองเป็นผู้ใหญ่นั่งดูแลอยู่เป็นเพื่อน
เพื่อไม่ให้เป็นที่ครหาแก่ผู้คนทั่วไป
"แม่จันทร์ยังไม่ค่อยสันทัดงานบ้านงานเรือน มัวแต่ฝึกอ่านเขียนหนังสือ"
คุณน้าออกตัวให้หลานสาว ซึ่งนั่งพับเพียบอยู่ด้วยท่วงท่าเฉยเมย
และออกจะหงุดหงิดเล็กน้อย
"ขนาดยังไม่สันทัด" คุณหลวงหนุ่มยิ้มละไม
"ยังอร่อยเพียงนี้" ว่าพลางส่งสายตาหวานๆ มาให้หญิงสาว
"ถ้ากระผมแวะมารับประทานที่นี่ทุกวัน คงอ้วนผิดหูผิดตานะขอรับ"
จันทร์ขมวดคิ้วด้วยเคืองขุ่นในวาจา เฮ้อ
อาหารประดามีที่เรียงรายอยู่นั่น จะฝีมือของเธอหรือก็หาไม่ ความจริง
เธอเองก็ทำอาหารพอใช้ได้ เพราะเมื่อเธอลงมือต้มข้าว ทอดปลาให้แก้วกิน
แก้วก็ชมว่าอร่อย เธอเพิ่งรู้ตัว ว่าเธอทำอะไรก็ได้ ถ้ารักที่จะทำให้
"โอ๊ย อย่างคุณหลวงไม่อ้วนง่ายหรอกเจ้าค่ะ" น้าละอองหัวเราะคิกคัก
ซึ่งเป็นกริยาที่จันทร์ออกความเห็นว่าเกินงาม
พออกพอใจกันเกินงามเสียเหลือเกิน
เธอคอยเหลือบแลไปที่ประตูบ่อยหนด้วยความห่วงกังวลถึงแก้ว
ซึ่งป่านนี้จะนั่งจะยืนในห้องในหับของเธออย่างไรมิรู้ได้
นับตั้งแต่เธอพาแก้วขึ้นเรือน ดูแลจนอาการเริ่มฟื้น
แก้วอยู่บนเรือนของเธออย่างบุคคลปริศนา
เนื่องจากมิมีใครปริปากเอ่ยถามว่ากระไรแม้นแต่คำครึ่งคำ
แม้นแต่ตัวน้าละอองเอง ก็ได้แต่มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงนใจ
แต่มิได้เอ่ยปากซักถามอันใด ซึ่งก็ดีไปอย่าง
เนื่องจากตัวเธอเองก็มิได้เตรียมคำตอบใดๆ เอาไว้เช่นกัน
"ใครจะคิดกันอย่างไรมิรู้ได้".. แก้วเปรยไว้คราวหนึ่ง
เมื่อเธอประคองให้ดื่มยาต้มชามใหญ่
"ข้ารู้ว่าข้าคิดอย่างไรก็พอ"
"คิดอย่างไรหรือเจ้าคะ"
คุณจันทร์ส่งสายตาหวานๆ ให้กับแก้ว
"คิดว่ารักเจ้าอย่างไรเล่า"
..
"ถ้ากระผมจะแวะมาบ่อยๆ คุณน้ากับแม่จันทร์จะว่ากระไรไหมครับ"
คุณหลวงเอ่ยเอื้อนหวานหู
คุณน้าละอองลอบชำเลืองแลหลานสาวพร้อมรอยยิ้มละมุนละไม
"จะว่ากระไรได้ละ"คุณน้าว่าพลางทำท่าชดช้อย
"อย่าเลยเจ้าค่ะ" จันทร์โพล่งออกมาหน้าตาเฉย
"คุณพ่อไม่อยู่เรือนเช่นนี้ เกรงว่าจะดูไม่งาม"
คุณหลวงกับน้าละอองได้แต่มองหน้ากัน
แล้วคุณหลวงก็ยิ้มออกมา นึกพึงพอใจในความรักนวลสงวนตัวของหญิงสาว
"จริงของแม่จันทร์"
"เอ้อ.." น้าละอองได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ
"งั้นกว่าฉันจะได้รับประทานอาหารอร่อยๆ ของแม่จันทร์อีกหน คงอีกนาน"
เสียงของเขาละห้อยน่าสงสาร
"โถ.. คนกันเองจะเป็นกระไร" น้าละอองเอ่ยปาก
แต่เมื่อหันไปมองสบตากับหลานสาวแล้วก็ได้แต่ยิ้มค้าง
ความหงุดหงิดของจันทร์บอกผ่านออกมาทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด
ในใจของเธอนั้นคิดค่อนว่า นี่หากยกเธอใส่พานถวายคุณหลวงคนนี้ได้
น้าละอองคงทำไปแล้ว นี่เธอจะต้องทำอย่างไรกับผู้ชายคนนี้ดี?
เสียงเพลงเรียกเข้าดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของพวงแก้ว
ปลุกให้เธอตื่นภวังค์ฝันกลางวัน
เธอไม่มีเวลาแปลกใจได้นานกับการฝันกลางวันในครั้งนี้
เพราะเสียงเพลงเรียกเข้าในคราวนี้
เป็นเสียงเพลงที่เธอตั้งตารอคอยตลอดมา ..
"สวัสดีค่ะ" เธอกดปุ่มรับสาย
"สวัสดีค่ะ" เสียงประกายจันทร์..
"ค่ะ" พวงแก้วยิ้มทั้งปาก และดวงตาที่พร่างพราว
"สวัสดีค่ะคุณ.. จันทร์"
พวงแก้วอยากเรียกคุณเจ้าขาเหลือเกินเพราะเธอคิดถึงสุดหัวใจ
เธอกำลังคิดว่า
ความคิดถึงอันมากมายนี่เองที่ทำให้เธอฝันแม้นกระทั่งยามกลางวันอย่างนี้

"สวัสดีค่ะคุณ..แก้ว"
"เอ้อ .. ค่ะ " พวงแก้วรู้สึกขวยเขินอย่างประหลาด
"มีอะไรให้รับใช้คะ?" เสียงของเธอนุ่มนวลแสนสุภาพ
"เอ้อ.." ฝ่ายโน้นอึกอัก
"คะ?"
"เอ้อ คุณ.. มันอาจเป็นคำถามที่แปลกสักหน่อย"
"ค่ะ" พวงแก้วตั้งใจฟัง
ดูเหมือนว่า ความตั้งอกตั้งใจของเธอนั้น
ราวกับว่าโลกทั้งโลกกำลังจะหยุดหมุนทีเดียว
ประกายจันทร์กำลังจะถามอะไรเธอ?
และความเงียบในระหว่างนั้นทำให้เธอกระวนกระวายใจ
"ขอโทษนะคะ ฉันกำลังชั่งใจว่าจะถามดีหรือไม่?" ประกายจันทร์บอก
"ค่ะ"
พวงแก้วยกมือกุมอกด้วยความตื่นเต้น
"คุณ.. คุณเชื่อในความฝันไหมคะ?" ประกายจันทร์ป้อนคำถาม

ตอนที่ 19

2008-04-27T00:36:00.000+07:00

และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาตอนเช้า
หญิงสาวก็ตื่นขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความสุขเบิกบาน
รู้สึกถึงความสดชื่นเป็นพิเศษในยามเช้า
สดชื่นจนอยากต่อโทรศัพท์หาใครคนหนึ่ง เพราะเธออยากได้ยินเสียงสักหน่อย
แต่.. เธออาจทำให้ทอมประกายจันทร์มีปัญหาครอบครัว
คิดแล้วพวงแก้วก็อดยิ้มไม่ได้ เธอใช้ความคิดถึงเท่านั้นก็พอแล้ว
คิดถึงแทนความคิดถึงที่มีต่อคนในฝัน คนที่เพิ่งจากกันเมื่อเธอลืมตาตื่น
เฮ้อ นี่มันอะไรกันก็ไม่รู้นะ อะไรต่อมิอะไรมันดูมาโละรวมกันไปหมด
แต่สรุปรวมแล้วในเช้านี้เธอรู้สึกดีก็แล้วกัน
รู้สึกดีจนร้องฮัมเพลงตอนอาบน้ำ
แต่อารมณ์อันดีงามของเธอสะดุดลงและปลิวหายไป
เมื่อเธอลงมาพบใครคนหนึ่งนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณแก้ว” คุณหน่าร้องทักทาย
“สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณหน่า” พวงแก้วฝืนยิ้มให้
แต่เธอนึกบ่นในใจว่า มาทำไม? .. และขณะเดียวกัน
เธอก็นึกถึงความรู้สึกนึกคิดของคุณจันทร์ที่มีต่อคู่หมายของตน ..
ทั้งที่แท้จริงแล้ว เธอรู้อยู่ว่า ความรู้สึกนึกคิดของเธอ
และของคุณจันทร์นั้น ไม่ยุติธรรมสักนิด
“ท่าทางอารมณ์ดีจัง..”
เขามองหน้าคนรักของเขาด้วยสายตาชื่นชมอย่างจริงใจ
“สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณแม่ คุณพ่อ ..
แล้วคุณพี่ชายกับคุณ..น้องสาวล่ะคะ?”
เธอหันไปทักทายและชวนพ่อกับแม่คุยเสีย
“เรียกซะน่ารัก” พ่อของเธอหัวเราะร่า
“สองคนนั่นไปกันแล้วล่ะ คุณพี่รถเสีย เลยต้องเกาะรถคุณน้องไป
บังเอิญคุณน้องเธอมีนัดแต่เช้า เลยต้องเช้าด้วยกันซะงั้น”ท่านอธิบาย
“คุณหน่าก็มาแต่เช้า ไปไหนมาหรือคะ?”
พวงแก้วหันไปคุยด้วยขณะรับถ้วยกาแฟจากเขาที่รินให้อย่างเอาใจตามปรกติ
“ไปส่งคุณแม่ที่วัดค่ะ” เขาบอกอย่างน่าเอ็นดู
พวงแก้วเหลือบมองดูคุณหน่า ถึงอย่างไร เขาก็น่าเอ็นดู
ดวงตาเขามีประกายสดใสและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกรัก
พวงแก้วคิดถึงคุณแม่ของเขาด้วย
เธอรู้สึกดีเสมอที่คุณแม่ของเขาซึ่งเป็นชาวต่างชาติ
หากกลับปฏิบัติตัวงดงามน่าเลื่อมใสเหลือเกิน
เธอรู้สึกต่อครอบครัวของเขาว่าครอบครัวน่ารักและน่าภาคภูมิใจได้หากจะร่วมสกุลเดียวกับเขาในอนาคต
“แบ่งบุญมาฝากหรือเปล่าคะ?” เธอหยอกเขาตามปรกติ
“สำหรับคุณ ย่อมได้ส่วนแบ่งทุกอย่างอยู่แล้ว”เขายิ้มพราว
และทุกคนในโต๊ะต่างอมยิ้มในสำนวนของชายหนุ่ม
แต่พวงแก้วกลับรู้สึกผิดเล็กๆ
มันเหมือนกับว่าในขณะที่เธอรู้สึกชื่นชมผู้ชายคนนี้
มีคนหนึ่งกำลังเป็นทุกข์ด้วยความหวาดระแวงอยู่เบื้องหลังเธอ ..
และเสียงนี้ก็ดังอยู่ในความนึกคิด.. ข้ารักเจ้า แก้วเอ๋ย..
“อยากไปส่งจัง” คุณหน่าเปรยเบาๆ เขาน่ารักเสมอ
และทำให้เธอปลื้มตลอดเวลา แต่ ในตอนนี้พวงแก้วรู้สึกชัดเจนแล้วว่า
เธอไม่ได้รักเขาแบบคู่รัก
“มีธุระตอนบ่ายกับตอนเย็นค่ะ ไม่มีรถไปเองท่าทางจะไม่สะดวก”
เขาเลิกคิ้ว และยิ้มให้
“ตกลง..”
พวงแก้วเริ่มคิด ว่าเธอต้องแต่งงานกับคุณหน่าจริงหรือ?
ตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร
แต่ก่อนหน้านี้เธอไม่คิดอะไร เพราะเธอสนิทสนมคุ้นเคยกับเขาดี
เธอชินที่มีเขาในชีวิตทุกๆ ส่วน แต่ตอนนี้เหมือนว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป
และเธอไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำอย่างไรในความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ชายคนนี้

เธอขับรถออกจากบ้านโดยมีเขาเปิดประตูรถให้ และเฝ้าโบกมืออยู่เบื้องหลัง
.. และทำให้เธอรู้สึกผิด แต่เธอก็โต้แย้งในใจว่า
เธอไม่รู้ว่าอย่างไรจึงจะเรียกว่าถูก
เพราะเธอรู้จักคุณหน่ามาตั้งแต่ยังไม่ฝันถึงนางทาสกับนายสาวคนนั้น ..

ขออภัยด้วยนะเจ้าคะ คุณเจ้าขา .. พวงแก้วร้องครวญอยู่ในใจ
เธอรู้สึกถึงความรัก ความห่วงใย และความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ
ของคุณจันทร์ที่มีต่อทาสแก้ว และเธอรู้สึกซาบซึ้งเหลือเกิน
แต่เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับความผูกพันที่ผู้ชายคนนี้มีต่อเธอ..

เธอยังคงได้กลิ่นตัวสาบสางเหม็นอับสกปรกที่คุณจันทร์มิได้รังเกียจรังงอน
หากยังคงอุ้มกระชับร่างเล็กบางผ่ายผอมไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง
และพร่ำปลอบโยนว่าไม่เป็นไรแล้วนะ
เธอบอกตัวเองได้ว่าเธอมีความสุขที่สุดในชีวิต ด้วยสัมผัสกับความรัก
ความทะนุถนอมมากมายที่หลั่งไหลออกจากใจของคุณจันทร์สู่หัวใจของเธอ

แก้วก็รักคุณค่ะ..
หญิงสาวพึมพำตามลำพังขณะขับรถอยู่บนถนนในเมืองกรุง
ในปีที่บ้านเมืองไม่มีทาสที่ใครสามารถจะจับขังเฆี่ยนตีได้อีกต่อไป

เสียงเพลงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น
เป็นเพลงที่เธอตั้งไว้สำหรับหมายเลขของประกายจันทร์เพียงหมายเลขเดียว
.. นั่นคือเพลงนิรันดร์กาล..

เสียงเพลงเรียกเข้านี้ทำให้เธอตื่นเต้นและแปลกใจ ..
และทำให้เธอทำละเมิดกฏข้อหนึ่งของตัวเองโดยการรับโทรศัพท์ในรถโดยไม่ใช้หูฟัง
เพราะไม่อยากเสียเวลาเสียบสาย

“สวัสดีค่ะ” เธอทักทายไปเช่นนี้ ทั้งที่อยากจะทักทายไปว่า
อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ..
“แก้ว..”เสียงนั้นเหมือนเสียงของคุณจันทร์ผู้เป็นที่รักของเธอ
ดังมาจากความฝัน และทำให้พวงแก้วรู้สึกตื่นใจ และรู้สึกกริ่งเกรง ..
แต่ขณะเดียวกัน ก็รู้สึกเหมือนกับว่า
คนรักของเธอติดตามเธอไปทุกหนทุกแห่ง
และล่วงรู้ทุกอย่างไปพร้อมกับเธอด้วยเช่นกัน ..
“ขา..”พวงแก้วขานคำเหมือนละเมอ
“หัวใจของข้าเป็นของเจ้า” เสียงนั้นบอกกล่าวดั่งหนึ่งออดอ้อนและเว้าวอน

“คุณ..”
“คิดถึงเหลือเกิน” เสียงนั้นเบาหวิว
พวงแก้วถึงกับอึ้งไป เธอร้อนวูบที่เบ้าตา และน้ำตาก็เอ่อออ
คิดถึงเหลือเกินเช่นกันค่ะ คิดถึงที่สุด แต่เราจะพบกันที่ไหนได้
นอกเสียจากในความฝัน แล้วพวงแก้วก็น้อยอกน้อยใจในอะไรก็ไม่รู้ขึ้นมา
ทั้งที่เธอไม่ใช่คนช่างน้อยใจในอะไรต่อมิอะไรง่ายๆ แต่คราวนี้
กับเรื่องนี้ กลับน้อยใจเหลือเกิน

เธอรักคุณจันทร์ คนที่เธอไม่สามารถจะพบปะและแตะต้องได้ในความเป็นจริง
พวงแก้วตัดสายไปอย่างไม่มีเหตุมีผล ..
และเธอปล่อยให้น้ำตาไหลเป็นทางไปเช่นนั้น

..

ประกายจันทร์ยืนมองโทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมืออย่างงงๆ
เธอไม่รู้ว่าพูดจาอะไรแบบนั้นกับคุณพวงแก้วคนสวยได้อย่างไรกัน
และไม่รู้ว่าทำไมจึงคิดถึงมากมายถึงเพียงนี้
แม้นพราวนภาหยุดยืนคุยกับเพื่อนบ้านห่างเพียงไม่กี่ก้าว
เธอยังกล้ากดเบอร์ต่อสายไปถึงพวงแก้ว

เธอคิดถึงอ้อมกอดของเธอที่กอดกระชับร่างผ่ายผอมอ่อนแรงของนางทาสคนนั้น
ซึ่งเธอสัญญากับตัวเองว่า
เธอจะพาแก้วออกจากสถานที่อันเลวร้ายนี้อย่างไม่มีวันย้อนกลับมาอีกเลย
เธอไม่มีวันยอมให้คนที่เธอรักต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้อีก นอกเสียจากว่า
เธอจะตายไปเสียก่อน

“โทรหาใครเหรอ?” พราวนภาช้อนตามองอย่างสงสัย
“หรือใครโทรมา?”
ประกายจันทร์คิดอะไรไม่ออก จึงได้แต่นิ่ง
“ไม่ถามก็ได้” พราวนภาเง้างอน
สองคนเดินไปด้วยกันอีกพักหนึ่ง พราวนภาก็หันมาช้อนตามองอีกหน
“แต่อยากรู้”
คราวนี้ประกายจันทร์อดยิ้มไม่ได้ และเธอนึกออกแล้วว่าจะเลี่ยงอย่างไรดี
“จันทร์ก็อยากรู้”
“อ้าว”
“คนโทรผิดน่ะ”เธอบอกด้วยสีหน้าซื่อๆ
คราวนี้คนรักของเธอหัวเราะคิกๆ
“โทรผิดเป็นเรื่องธรรมชาติ”พราวนภาลากเสียงเล่น

พราวนภาเป็นคนสุขง่ายทุกข์ ดวงตาของเธอขณะนี้แจ่มแจ๋วมีชีวิตชีวา
ซึ่งมันคงเป็นเรื่องน่าเศร้ามาก
หากดวงตาคู่นี้ต้องหมองหม่นและเอ่อไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวัง
มือไม้ของสาวเจ้าที่เกาะเกี่ยวคล้องแขนทอมคนรักของตนอยู่นั้น
เหมือนหนวดไม้เลื้อยบางชนิด ที่มีลีลาการเกี่ยวกระหวัดที่งดงามน่ามอง
ซึ่งทำให้ประกายจันทร์คิดถึงเนื้อเพลงหนึ่งที่เคยได้ยินแม่เปิดฟัง ..
นั่นคือเพลงหลักไม้เลื้อยนั่นเอง ..

เพราะเธอเหมือนหลักไม้ตั้งตรงนั่น..
ไม้เลื้อยอย่างฉันได้พันอาศัย
ขาดเธอเหมือนขาดหลักชีวิตไป
ก้าวเดินทางใด ขาดความมั่นใจแน่นอน..

พราวนภารักเธอเหลือเกิน หากแต่ตัวเธอขณะนี้
อยู่กับผู้หญิงคนนี้ก็แต่เพียงร่างกายเท่านั้นแล้ว..
และเธอยังคงเป็นฝ่ายฟังอีกฝ่ายหนึ่งพูดคุยเรื่องนั้นกระโดดไปเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงที่แจ่มใสและกิริยาที่ร่าเริงเหมือนนกน้อยๆ
ส่งเสียงร้องจุ๊บจิ๊บ แล้วกระโดดโลดเต้นไปมาน่าเอ็นดู
แต่เธอมองเห็นภาพอีกภาพหนึ่งซ้อนเข้ามา เป็นผู้หญิงสวยละมุน
และยังหอมกลิ่นเครื่องร่ำน้ำอบไทยโชยกระจายออกมาจากเนื้อตัวนั้น
..มองเห็นรอยยิ้มเอียงอายที่น่ามองอย่างยิ่ง ..
หัวจิตหัวใจของประกายจันทร์พันผูกอยู่กับผู้หญิงในภาพแห่งความฝันนี้อย่างมากมายจนเธอไม่รู้แล้วว่าเธอจะถอนตัวอย่างไร

รู้ตัวอีกที ประกายจันทร์กับพราวนภาก็ต้องแยกจากกันแล้ว
เพราะรถเมล์สายที่เธอต้องขึ้น
กำลังแล่นตรงมาที่ป้ายรถเมล์ที่พวกเธอยืนรอกันอยู่ พราวนภาโบกมือไหวๆ
และเตือนคนรักว่า
“อย่าลืมทานยานะคะ”
“ไม่ลืมค่ะ” เธอบอกคนรัก ก่อนก้าวเท้าขึ้นรถและหันมายิ้มให้ เธอนึกในใจ
ถึงเธอลืม พราวนภาก็จะโทรมาเตือนอยู่ดีนั่นเอง
ความรักของเธอและพราวนภาก่อนหน้านี้ เป็นความรักที่ใสแจ๋ว
ไม่มีอะไรที่ซับซ้อนหรือซ่อนเงื่อนซ่อนงำแม้นแต่น้อย ..
นี่ถ้าเลือกที่จะย้อนกลับไปได้ใหม่
เธอจะยอมเดินกลับไปยังชีวิตก่อนหน้านี้ไหม? .. ไม่รู้เหมือนกันนะ ..

รถเมล์ยังคงเบียดเสียดยัดเยียดเช่นที่เคยเป็นมาทุกวัน
และประกายจันทร์ก็ยืนโหนรถเมล์ตัวโยนไปมา พร้อมสำนึกว่า
นี่คือชีวิตจริงไม่ใช่ความฝัน
และเธอเป็นทอมในโลกที่เต็มไปด้วยรถรามากมาย
มีชีวิตอยู่กลางความจอแจในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพมหานคร
เมืองที่ทันสมัยและเจริญรุ่งเรือง
และตอนนี้เธอตื่นลืมตาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ..
และเธอคือประกายจันทร์ คนเดินดินธรรมดา
ที่ต้องดิ้นรณทำมาหากินไปตามประสา หาใช่คุณจันทร์
บุตรสาวเจ้าขุนมูลนายที่มีบ่าวไพร่คอยรองมือรองไม้ให้เรียกหาใช้สอย
มีชีวิตที่แสนสุขสบายอยู่ในโลกสมัยโบราณ..
เธอควรต้องแยกความฝันและความเป็นจริงให้ออกจากกันอย่างเด็ดขาด หาไม่
เธออาจสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ และอาจเป็นบ้าไปก็ได้ใครจะรู้..

ตอนที่ 18

2008-04-27T00:35:00.000+07:00

"พ่อจักต้องไปสองแควสักสองสามเดือน.."

เสียงบิดาเอ่ยแก่จันทร์ตอนรับประทานอาหารเย็นกันที่ชานบ้าน
อาหารหลากหลายในชามเบญจรงค์ที่จัดวางบนตั่งไม้สักฝังมุก
เป็นอาหารที่จันทร์คุ้นเคยดีแต่กลับกินไม่ลง
เมื่อคิดถึงสภาพความเป็นอยู่ของคนรักในกระท่อมหลังนั้น
ซึ่งจานสังกะสีเก่าๆ สกปรก มีเศษอาหารบูดเน่าส่งกลิ่นคลุ้ง

"เจ้าอยู่บ้านดูแลบ้านช่องให้ดี และดูแลตัวเองด้วย" เสียงบิดาอ่อนโยน

"พ่อให้น้าละอองมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า"
จันทร์ได้แต่พยักหน้ารับทราบ และก้มหน้านิ่ง
หากในใจกลับซ่อนรอยยิ้มไว้อย่างมิดชิด
เธออยากให้ท่านไปตอนนี้เลยด้วยซ้ำ เธอไม่ห่วงท่านมากนัก
เนื่องจากท่านมิได้ไปออกรบ หากแต่ไปด้วยกิจราชการอื่น
และไปกับบริวารมากพอที่จะให้ท่านเรียกใช้เรียกหาสะดวกสบายพอสมควร
ตอนนี้เธอไม่ห่วงใครไปมากกว่าแก้ว
ผู้ซึ่งถูกจองจำไว้ในกระท่อมร้างหลังนั้น
ตั้งแต่เกิดเรื่องมานั้นจันทร์พูดกับบิดาแทบจะนับคำได้
และสำหรับขุนสาแล้ว จันทร์คนที่ก้มหน้านิ่งอยู่เบื้องหน้าขณะนี้
ไม่ต่างอะไรนักกับคนแปลกหน้าคนหนึ่งซึ่งท่านไม่สนิทสนมคุ้นเคยด้วยแม้นแต่น้อย
มันเหมือนกับว่าจากวันนั้น ลูกสาวของท่านได้สูญหายไป แต่ท่านก็หวังว่า
วันหนึ่งภายหลังการแต่งงาน เมื่อท่านได้เห็นหน้าหลาน
ท่านจะได้เห็นพร้อมๆ กับลูกสาวคนเดิมของท่านคืนกลับมา
สำหรับจันทร์แล้ว การได้รู้ว่าบิดาจะไปต่างถิ่น
ทำให้สมองของเธอทำงานอย่างรวดเร็ว
เพราะสบโอกาสแล้วที่เธอจะทำอะไรเสียที
ทำอะไรสักสิ่งที่จะทำให้คนที่เธอรักหลุดพ้นออกมาจากสภาพที่น่าอนาถใจเช่นนั้น..
ใช่แล้ว เธอจะปลดปล่อยแก้ว และ.. และอาจจะพากันหนีไปอยู่ที่อื่น!!
"พรุ่งนี้ลูกจักเตรียมข้าวของให้เจ้าค่ะ" จันทร์ก้มหน้าเอ่ยกับท่านเบาๆ
เมื่อท่านขยับตัวจะลุกขึ้น ท่านมองเธอชั่วประเดี๋ยว และพยักหน้าช้าๆ ..
และวันคืนแห่งความหลังครั้งเมื่อเธอยังเป็นเด็กก็ย้อนเข้ามาในห้วงความคิดของท่าน
เมื่อคราวที่ท่านจะต้องไปราชการที่หัวเมือง
สาวน้อยคนนี้จะต้องมาออดอ้อน.. อย่าไปนานนะเจ้าคะ ..
ลูกคงคิดถึงคุณพ่อมากมาย ลูกไปด้วยไม่ได้หรือเจ้าคะ
ลูกจะได้ไม่ต้องคิดถึงคุณพ่อทุกวัน.. ส่วนตัวท่านก็จะหัวเราะชอบใจ
อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน และชี้ชวนให้ดูนั่นดูนี่เพื่อให้เธอลืมๆ เลือนๆ
เรื่องที่เธอทุกข์ใจ.. คุณพ่อจะคิดถึงลูกไหมเจ้าคะ?
ผู้เป็นพ่อลุกออกไปเดินชมต้นไม้ดัดที่ปลูกในกระถาง
วางเรียงรายเป็นแนวอยู่ที่ระเบียง หากกลับคิดพ้อว่า
ท่านดัดลูกไม่ดีหรืออย่างไร
ลูกคนเดียวของท่านจึงผิดแผกไปจากผู้คนอื่นถึงเพียงนี้
แม้นว่าจันทร์จะไม่ใช่ผู้หญิงที่มีท่าทีกร่างเยี่ยงชายอย่างที่ท่านเคยเห็นในบรรดาพวกเล่นเพื่อนที่มักแลดูเป็นชายในร่างหญิง
แต่ถึงแม้นเธอจะมิได้มีลักษณะเช่นนั้น
หากก็มีใจรักใคร่เสน่หาในเพศเดียวกัน
ซึ่งเป็นสิ่งที่ท่านไม่เคยคาดคิดมาก่อน ..
การออกเรือนเท่านั้นที่จะช่วยลูกสาวของท่านได้
..
"ระหว่างที่พ่อไม่อยู่บางทีคุณหลวงอาจแวะมาเยี่ยมเยือนเจ้าบ้าง
เจ้าต้อนรับว่าที่สามีของเจ้าให้ดีล่ะ" บิดาบอกลูกสาวก่อนออกเดินทาง
ทำให้จันทร์รู้สึกอึดอัดขัดเคืองใจยิ่งนัก
ด้วยดั่งหนึ่งว่าการไปครั้งนี้
บิดาถือเป็นโอกาสเปิดทางให้ผู้ชายคนนี้เข้ามาใกล้ชิดกับเธอ
ยิ่งคิดยิ่งขุ่นใจในความต้องการของบิดา
ที่มีแต่จะยัดเยียดเธอให้กับผู้ชายคนนี้
แต่เธอก็สู้กล้ำกลืนก้มหน้านิ่ง .. ว่าที่สามีรึ?
ขอจงดำรงตำแหน่งนี้ตลอดไปเถอะ .. ข้าไม่มีวันรักใครอีกแล้ว
นอกจากแก้วเท่านั้น!!
และทันทีที่ขบวนของบิดาพ้นออกไปจากประตู
จันทร์ก็วิ่งไปยังสวนผักอย่างรวดเร็ว
แต่แม้นว่าฝีเท้าของเธอนั้นจะเร็วเพียงไร
แต่ไม่อาจสู้ใจของเธอที่แล่นลิ่วไปก่อนหน้านี้แล้ว โอ..แก้วของพี่
อีกไม่กี่อึดใจแล้วที่จะได้กอดเจ้า
แล้วข้าจะดูแลเจ้าให้สมกับที่คิดถึงด้วยความห่วงใยและเต็มไปด้วยทุกข์ร้อน

"แก้ว".. เธอตะโกนลั่นเมื่อมาถึงหน้ากระท่อม
แก้วนั่งชันเข่าท่าเดิม ข้อเท้ามีแผลเน่าเฟะ
ข้างตัวยังมีจานสังกะสีเก่าสกปรกส่งกลิ่นเหม็นวางอยู่ดั่งเดิม
เธอเอียงหูฟังเสียงที่ดังอยู่ข้างนอก
"แก้ว"เสียงคุณจันทร์ ยอดรักของเธอ..
"คุณขะรับ"และเสียงลุงมั่น
"เปิดประตูเดี๋ยวนี้"เสียงคนรักของเธอออกคำสั่งเฉียบขาด
"แต่คุณท่าน.."
"อย่าขัดข้า พ่อข้าไม่อยู่ข้าย่อมมีสิทธิ์ทุกอย่างเพียงผู้เดียว
เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้หาไม่ข้าจะสั่งโบย"
คุณเจ้าขา.. แก้วขยับตัวอย่างตื่นเต้น
ความปิติยินดีโอบล้อมมาจากทุกทิศทาง
เสียงคนที่เธอรักดั่งเสียงที่ดังมาจากสรวงสวรรค์ก็ไม่ปาน
เธอได้ยินเสียงไขกุญแจ
แล้วประตูก็ถูกเปิดออกให้ลำแสงแห่งความสว่างไสวสาดเข้ามา
และคนที่เธอรักก็ปรากฏกายอยู่ในความสว่างจ้านั้น
"คุณ.." แก้วเอ่ยเรียกด้วยเสียงที่แห้งผาก
"แก้ว.." จันทร์ปราดเข้ามาถึงตัวแล้วสวมกอดแก้วไว้ในอ้อมแขนด้วยแสนรัก
แสนห่วงใย
"ข้ามาช่วยเจ้าแล้วทูนหัว"
แก้วร้องไห้พูดอะไรไม่ออก เนื้อตัว
ผมเผ้าของเธอเหม็นสาบสกปรกเต็มไปด้วยผดผื่นและมีบาดแผลเป็นหนองมีกลิ่นที่น่ารังเกียจ
แต่จันทร์ยินดีที่จะกอดร่างสกปรกนี้ไว้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี
แก้วร่ำไห้น้ำตาอาบแก้ม
และแท้แล้วน้ำตานั้นมันท่วมท้นเจิ่งนองอยู่ในหัวใจ
เธอรู้สึกซาบซึ้งกับความรักที่นายสาวมีต่อเธอมากมาย ทั้งๆ
ที่ชีวิตของเธอเป็นเพียงชีวิตทาสคนหนึ่ง
ชีวิตที่ช่างไร้ค่าไร้ราคาไม่ต่างกับก้อนกรวดก้อนทรายที่ใครจะเหยียบเล่นก็ได้
"ปลดโซ่ตรวนให้แก้วเดี๋ยวนี้" จันทร์เงยหน้าขึ้นสั่งลุงมั่นซึ่งยืนงกๆ
เงิ่นๆ มองผู้หญิงทั้งสองแสดงความรักต่อกันอยู่อย่างลึกซึ้ง
ซึ่งเป็นภาพที่แกเกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน
คุณจันทร์เบือนหน้าหนีเมื่อมองเห็นบาดแผลที่ข้อเท้าซ้ายนั้นถนัดถนี่
แก้วกัดฟันอดทนแม้นเจ็บแสนเจ็บ แต่เมื่อถูกถามว่า
"เจ็บไหมเจ้า?"
แก้วกลับส่ายหน้า .. โถ..เพียงได้เห็นหน้า
เพียงได้จับต้องเนื้อตัวอุ่นๆ
ของคนที่ทุกลมหายใจของเธอบอกกับตัวเองว่ารักและคิดถึงแสนคิดถึง
ความเจ็บปวดของเธอก็กลายเป็นเรื่องเล็กในบัดดล
"ข้าจะพาเจ้าขึ้นเรือน.."
คนรักของแก้วช้อนร่างแบบบางที่อ่อนระทวยด้วยความอ่อนเพลียไว้ในอ้อมแขน
แล้วเดินออกจากกระท่อมมุ่งหน้าสู่เรือนใหญ่โดยไม่แยแสสายตาของผู้ใด
"ข้าจะรักษาเจ้าให้หาย".. คุณจันทร์บอก
"ข้าจะชดเชยทุกสิ่งทุกอย่างให้เจ้า"
แก้วหลับตาลงอย่างมีความสุข หัวใจของเธออิ่มเต็มและไร้กังวล
อ้อมกอดของคนรักที่โอบอุ้มเธอไว้นั้นมั่นคงและแข็งแรงพอที่เธอจะวางใจ
และเธอขอวางชีวิตของเธอไว้แทบเท้าคนผู้นี้ด้วยความภักดี..
ส่วนจันทร์นั้น รู้สึกรักและทะนุถนอมผู้หญิงที่อยู่ในวงแขนของเธอ
ผู้หญิงคนนี้ซึ่งต้องรับเคราะห์กรรมเพราะเธอ เธอสงสารแก้วจับใจ
แก้วในวันนี้ต่างกันลิบลับกับแก้ววันก่อน
เพราะเธอมองหาความสวยของแก้วไม่พบเจอ
สภาพของแก้วนั้นไม่ต่างไปจากหญิงขอทานริมถนน
ที่ผมเผ้าเป็นกระเซิงเหนียวหนับเนื้อตัวก็สกปรกมอมแมม
และมีบาดแผลน่ากลัวน่ารังเกียจ
แต่แก้วกลับยิ้มอย่างมีความสุข .. เธอไม่ต้องการอะไรอีกเลย
นอกจากได้อยู่ในอ้อมกอดนี้ตลอดไป
อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น
อ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยที่เธอโหยหาตลอดเวลาทุกวินาทีนับตั้งแต่ต้องพรากจาก
"ไม่ต้องห่วงนะแก้ว ข้าจะรักษาเจ้าให้หาย
ข้าจะดูแลเจ้าให้สวยเหมือนเดิม"
คุณจันทร์พูดอะไรอีกมากมาย
แต่แก้วได้ยินเลือนลางและม่อยหลับไปด้วยฤทธิ์ไข้ แต่กระนั้น
เธอก็หลับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข..
..
ประกายจันทร์พลิกตัวนอนตะแคง น้ำตาไหลหยดลงบนหมอน
และทันใดนั้นเธอก็รู้ตัวลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด
และมองเห็นพราวนภานอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ..
เธอฝัน..และร้องไห้ โชคดีที่คนรักของเธอไม่ตื่นขึ้นมาเห็นเธอร้องไห้..
เธอคิดถึงคำบอกเล่าของคุณพวงแก้วที่บอกเธอว่าฝันเหมือนกัน
ต่างคนต่างฝัน.. เธอไม่รู้ว่าคุณพวงแก้วฝันอย่างไร
และตอนนี้เธอรู้สึกกลัวๆ
หากเธอและผู้หญิงนักเรียนนอกคนนั้นจะฝันในเรื่องเดียวกัน !
แต่เธอดีใจที่ได้ฝัน เนื่องจากเธอกังวลถึงเรื่องราวของคนที่เธอฝันถึง
เธอรู้สึกผูกพัน และห่วงใยคู่รักคู่นี้ และอยากรู้ว่า ที่สุด
ทุกสิ่งทุกอย่างจะลงเอยอย่างไร ประกายจันทร์ขยับตัวนอนขด
รู้สึกเสียวแปลบที่ข้อเท้าเหมือนมีอะไรบาด
แต่เมื่อลองคลำดูก็ไม่พบว่ามีอะไรบาด
สายสร้อยทองที่คล้องข้อเท้าเป็นทองถักไม่มีปุ่มปมใดๆ
ที่จะทำให้ระคายเคืองได้ .. คุณเจ้าขา..
เธอแว่วเสียงเหมือนดังมาจากความฝัน ..แก้วรักคุณตลอดกาล..
พวงแก้วนอนกอดหมอนข้าง และยิ้มอย่างมีความสุข
เธอฝันว่านอนอยู่บนเตียงของคุณจันทร์ เนื้อตัวสะอาดสะอ้านหอมกรุ่น
คุณจันทร์ต้มน้ำสมุนไพรอาบน้ำและสระผมให้และยังทำแผลให้เธอโดยไม่รังเกียจรังงอนแม้นแต่น้อย

ตอนนี้พวงแก้วมีความรู้สึกว่าตัวเองคือนางทาสอย่างแท้จริง
เป็นแก้วที่นายหญิงกำลังบีบน้ำสมุนไพรในถุงผ้าออกชะล้างแผลที่ข้อเท้าให้เธออยู่
"โอย.."เธอรู้สึกถึงความเจ็บแสบจนขาสั่น
"ทนหน่อยนะ" เสียงนั้นอ่อนโยนน่าฟังเหลือเกิน
"พรุ่งนี้ข้าจะไปเจียดยาต้มมาให้เจ้ากินด้วย"
แก้วมองตามมือสะอาดสะอ้านของคนรักที่ปรนนิบัติเธอแล้วน้ำตาเรื้อ ..
"จะตัดผมให้เจ้าเสียใหม่"..
คราวนี้แก้วร้องไห้..
คุณจันทร์วางถุงยาลงบนถาด แล้วสวมกอดคนรักไว้แสนสงสาร
"ทูนหัวของพี่"เธอพร่ำรำพันด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ
แก้วกอดร่างนั้นไว้แน่น สะอึกสะอื้นจนตัวคลอน
เธอคิดถึงความมืดและหนาวเหน็บในกระท่อม
คิดถึงเสียงกรีดร้องของสัตว์กลางคืนที่ช่างน่ากลัว
และคิดถึงความเวิ้งว้างไร้ค่าน่าน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาของตนเอง
แต่แล้ว เมื่อมือของคุณจันทร์เอื้อมมาถึงเธอ
มือนี้ก็คืนทุกสิ่งทุกอย่างให้เธอจนหมดสิ้น
"เราจะไม่จากกันอีกแล้วใช่ไหมเจ้าคะ"เสียงนั้นสะอึกสะอื้นเหมือนเด็กๆ
ที่กลัวการพลัดพรากจากอกพ่อแม่
คุณจันทร์รัดร่างนั้นไว้แนบอกและพบว่าเนื้อตัวของแก้วนั้นสั่นสะท้านดั่งลูกนกตัวน้อย
"เราจะอยู่ด้วยกัน.." คำพูดนั้นแน่วแน่มั่นคง
"ผู้ใดจะเอาเจ้าไปจากข้า ต้องเอาชีวิตข้าไปด้วย"
"คุณ.."
คุณจันทร์จูบซับน้ำตาอย่างอ่อนโยนทะนุถนอม
"เจ้าเป็นชีวิตและจิตใจของข้า"
"แก้วรักคุณ..แก้วคิดถึงคุณเหลือเกิน" แก้วเผยอริมฝีปากรอจูบอย่างโหยหา

ความรักจุดประกายความปรารถนาให้เร่าร้อนดั่งไฟฟอนด้วยแรงกดดันที่ว่ายิ่งห้ามดั่งเหมือนยิ่งยุ
คุณจันทร์บดริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากอุ่นๆ ของแก้วอย่างกระหายหิว
อีกทั้งลูบไล้คลึงเคล้นเรือนร่างบอบบางที่ตอบสนองสัมผัสของเธอด้วยความรักใคร่ที่ร้อนแรงพอกัน

"แก้วจ๋า"..
"แก้วคิดว่าเราจะไม่มีวันนี้อีกแล้ว"แก้วกอดร่างคุณจันทร์แน่นหายใจแรงด้วยความสะท้านใจ
"เราจะมีแต่วันนี้ เวลานี้ ที่พี่ได้กอด
ได้จูบเจ้าอย่างนี้"จันทร์พรมจูบลงที่กลางอก
ทำให้แก้วร้องครางออกมาเบาๆ
ซึ่งทำให้จันทร์เฝ้าแต่วนเวียนลูบไล้เคล้าคลึงหน้าอกสวยที่อวบอิ่มที่กำลังสะท้านขึ้นลง
"เราจะมีแต่วันนี้.." เสียงของจันทร์แผ่วเบา และเลือนหายไป
เมื่อแก้วรั้งใบหน้าของเธอมาซุกไซร้ที่ยอดอก
และเนื้อตัวของเธอก็เคลื่อนไหวสอดรับดั่งละลอกคลื่นในทะเล
พร้อมทั้งเสียงครางแผ่วพลิ้วที่บ่งบอกถึงอารมณ์แห่งความสุข
และ
ความสุขสุดท้ายคือการหลั่งรินน้ำตาของคนทั้งคู่ ที่กอดรัดกันแนบแน่น
เป็นการบอกกล่าวด้วยภาษากายว่า..ไม่ทิ้งกันนะ.. และ..ข้าขอสาบาญ ..
"หลับนะคนดี" จันทร์ลูบหัวคนรักเบาๆ ด้วยอาการปลอบประโลม
"พี่จะชดเชยทุกอย่างให้เจ้า"
..
"คุณเจ้าขา.."จันทร์ซุกร่างเคล้าคลอราวลูกแมวตัวน้อย
"ได้กอดกันอย่างนี้ทุกวันแก้วก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ"
"เราจะกอดกันทุกวัน.."
แก้วยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ในความมืดของห้อง
เธอเริ่มกลัวว่านี่จะเป็นความฝันภายในกระท่อมร้าง ..
เธอกลัวว่าเมื่อตื่นขึ้นมา
เธอจะพบความจริงว่าเธอมิได้อยู่ในอ้อมกอดของคนรัก
และเธอจะเสียใจจนแทบบ้าอีกครั้ง
"หลับนะคนดี เจ้าไม่สบาย ต้องพักผ่อนให้มากๆรู้ไหม"
แก้วรู้สึกง่วงงุน แต่เธอไม่อยากหลับ เธอได้แต่กอดคนรักไว้
และลูบแขนคนที่เธอรักไปมาเพื่อให้แน่ใจว่า
นี่คือตัวตนของคุณจันทร์ของเธอจริงๆ คุณจันทร์ที่มีเนื้อมีหนัง
มีเลือดอุ่นๆ และจุดชีพจรเต้นตุบๆ อยู่ตลอดเวลา
"พี่จะอยู่กับเจ้า ทั้งยามหลับและยามตื่น" คุณจันทร์เข้าใจความรู้สึก
เนื่องจากความรู้สึกของเธอและแก้วสื่อถึงกันได้โดยไม่ต้องใช้คำพูด
"พี่จะอยู่กับเจ้าตลอดไป ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน"
พวงแก้วโรยยิ้มละมุนอ่อนหวานทั้งที่หลับตาพริ้มบนหมอนซาตินในห้องนอนปรับอากาศ
ที่หอมละมุนอ่อนโยนด้วยกลิ่นดอกมะลิสดซึ่งวางไว้ในจานแก้วคริสตัลบนหัวเตียง

"ขอบคุณค่ะ.." เธอพึมพำละเมอ
เธอกำลังอยู่ในภวังค์รักอันหวานล้ำที่เธอพบพานในความฝัน

ตอนที่ 17

2008-04-27T00:33:00.000+07:00

เดี๋ยว..” พราวนภาประวิงเวลา
“หือ..” ประกายจันทร์เหนื่อยและล้าที่จะเอ่ยถ้อยคำจึงได้แต่ครางในลำคอ
“รักนะ..” เสียงคนรักบอกมาเบาๆ
ทำให้คนทางนี้โรยยิ้มออกมาได้หน่อยหนึ่งเมื่อนึกถึงคนทางโน้น
ที่คงเหลียวซ้ายแลขวา ระวังไม่ให้ใครมาได้ยินคำบอกรัก โถกุ๊กไก่..
“จ้า”
พราวนภาประวิงเวลารอถ้อยคำตอบกลับของประกายจันทร์ แต่ก็เงียบ
“หลับเหรอ?”
..
“หือ?”
คราวนี้คนรักของประกายจันทร์ถอนหายใจ
“เอาล่ะไม่เป็นไร” เธอบอกเสียงอ่อย ไม่เป็นไร ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร
คนไม่สบายตัวจะให้หวานตอบได้อย่างใจหรือไงล่ะ
แต่เธอก็ผิดหวังจนหน้าง้ำหน้าคว่ำ
“อดทนนะ เดี๋ยวก็เลิกงานแล้ว”
“ฮื่อ”
พราวนภาขยับจะพูดอะไรอีก แต่แล้วก็คิดสงสาร ถ้าเป็นปรกติ
หากไม่ตอบรักเธอละก็ เธอจะเง้างอนไม่เลิกราทีเดียว แต่นี่ไม่สบาย..
เฮ้อสงสารเหลือเกิน เวลาจันทร์ไม่สบาย
เธอจะคิดทุกครั้งเลยว่าถ้าเธอแบ่งมาได้บ้างก็ดี
เธอรักจันทร์เหลือเกินนะ รักจนบางทีต้องตั้งคำถามๆ ตัวเองว่าที่รักๆ
อยู่นี่มันมากไปไหม?
“วางสายละนะ” เธอบอกคนรักด้วยเสียงเนือยๆ
“ฮื่อ”..
พราวนภาได้แต่ถอนใจและถอนใจ..
น้อยใจหรือก็น้อยใจอยู่นะแต่ความห่วงใยมีมากกว่า .. ห่วงเธอเหลือเกิน
เกินกว่าจะห้ามใจอย่างที่เพลงเขาว่าจริงๆ ด้วย และจากนั้นทำงานไป
ก็เฝ้าแต่คอยชำเลืองตาแลดูนาฬิกาอยู่เรื่อยๆ
เธอคิดแต่ว่าเดี๋ยวเลิกงานแล้วจะได้ดูแลจันทร์ เวลาปรกติๆ
ประกายจันทร์จะเป็นฝ่ายดูแลเธอ แต่เวลาที่จันทร์ไม่สบาย
เธอจะห่วงกังวลมาก และดูแลจันทร์เหมือนจันทร์เป็นเด็กเล็กๆ ที่ไม่สบาย
ไม่ว่าจะเอาอะไร จะกินอะไรเธอจะหามาให้อย่างเต็มอกเต็มใจ
เพราะเธออยากเอาใจอยากช่วย
อยากชดเชยความป่วยไข้ของคนรักด้วยอะไรก็ได้ที่เธอทำให้ได้
เธอชอบรอยยิ้มอ่อนๆ ยามไม่สบายของคนรัก
เพราะมันทำให้เธอรู้สึกสงสารเอ็นดูจนอยากโอ๋อยู่ตลอดเวลา
ตกเย็นเลิกงานแล้ว พราวนภาจ้ำอ้าวลงจากตึก
สวนทางกับพวงแก้วที่กำลังเดินเนือยๆ ไปที่ลานจอดรถ
แม้นว่าพราวนภาจะรีบแต่เธอก็อดนึกชมอยู่ในใจไม่ได้ว่า
ผู้หญิงคนนี้สวยน่ามองไปหมดแม้นกระทั่งท่าเดินเชื่องช้าเหมือนเหนื่อยหน่าย
เห็นพวงแก้วทีไรเธอก็เห็นจี้ห้อยคอรูปกุหลาบสีแดงนั่นทุกที
แล้วเธอก็นึกขุ่นใจทุกทีไปเช่นกัน
แต่เธอก็เชื่อคนรักนะเรื่องเหรียญรูปกุหลาบนั่น แม้นว่ามันจะแปลก
แต่เธอก็เชื่อ
เพราะอย่างประกายจันทร์จะเคยรู้จักพบเจอและเห็นเหรียญของพวงแก้วมาก่อนได้อย่างไร
และพวงแก้วเองก็เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก อีกอย่าง ตั้งแต่รู้จักกันมา
ประกายจันทร์ไม่เคยโกหกสักครั้งเดียว

คิดถึงตรงนี้แล้วพราวนภาก็ให้ชื่นใจ
ประกายจันทร์รักเธอมากตามอกตามใจเธอทุกอย่าง
หากเปรียบเป็นสามีภรรยาละก็จันทร์ของเธอต้องเป็นสามีประเภทที่เมื่อถูกเรียกให้ไปซักผ้า
ต้องรีบถามว่าผงซักฟอกอยู่ไหนเหมือนเรื่องเล่าขำๆ ที่เล่าเล่นกันเกร่อ
และเธอคิดว่าคนรักของเธอเข้าประเภทเดียวกันกับสามีแบบนี้ด้วย
เพราะจันทร์นั้นยอมเธอตลอด อีกหน่อยถ้าได้อยู่ด้วยกัน
จันทร์ยังบอกเธอว่าเงินเดือนทั้งหมดจะให้เธอ
ขอเพียงค่าใช้จ่ายรายวันแล้วแต่เธอจะให้ติดกระเป๋าไปทำงาน
น่ารักที่สุดเลย ก็แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เธอรักมากอย่างไรกัน

เมื่อเจอหน้ากัน พราวนภาตรงไปแตะหน้าผากพบว่าตัวรุมๆ
นึกดีใจที่ไข้ไม่สูงมาก แต่สีหน้าของจันทร์ก็เซียวๆ น่าสงสารนัก
“ปวดหัวอยู่ไหม?”
“นิดนึง” ประกายจันทร์ตอบเบาๆเนือยๆ วันนี้มีแต่คนท่าทางเนือยๆ
จนพราวนภารู้สึกพลอยเนือยๆ เฉาๆ ไปด้วยแล้วนะนี่
“ไปหาหมอนะคนดี” เธอบอก
“กินยาแล้ว” ประกายจันทร์บอกด้วยเสียงแย้ง จับน้ำเสียงได้ว่าไม่ยอมไป
“นอนซักหน่อยเดี๋ยวก็หาย”
“ไปนอนบ้านกุ๊กไก่นะ” พราวนภาชักชวน
“จะได้นอนดีเหรอ”
“บ้า” คราวนี้อดขำไม่ได้
“ตัวเองอย่าทำอะไรเค้าสิ”
“ขอนอนบ้านนะ” เสียงประกายจันทร์เว้าวอนนิดๆ
“งั้นกุ๊กไก่ไปนอนด้วย”
ประกายจันทร์อยากถอนใจแต่ก็ไม่กล้า เธอมองตาแป๋วๆ
ของผู้หญิงตรงหน้าแล้วไม่ทราบจะบ่ายเบี่ยงอย่างไร
เพราะดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรักและห่วงใยมากมายออกปานนั้น
“จ้า”
รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของพราวนภาน่ารักนัก
เป็นรอยยิ้มใสซื่อเหมือนเด็กๆ ที่ได้รับการตามใจ
“กุ๊กไก่รับรองว่าจะไม่กวน .. กุ๊กไก่อยากดูแล”
“รู้”
“รู้ๆๆๆ รู้ทุกอย่างเลยนะ”
คราวนี้อีกฝ่ายได้แต่ยิ้ม คืนนี้เธอจะฝันต่อไหมนะ?
แก้วจะเป็นอย่างไรบ้าง? เธอคิดถึงแก้วที่เป็นทาส
และพวงแก้วคนที่คุยโทรศัพท์กับเธอด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ
ผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกันทุกอย่างทุกประการ แต่อยู่กันคนละยุคคนละสมัย
ไม่สิ .. อยู่กันคนละภพต่างหาก

เธอเดินไปกับคนรัก เป็นการเดินที่เรียกว่าเดินตามกัน
และเดินตามที่เคยเดินมาเช่นนี้หลายปีดีดัก
และฟังพราวนภาเล่านั่นเล่านี่ให้ฟังเช่นนี้ทุกวัน
เธอรู้สึกว่านี่คือวิถีทางของเธอในชีวิตจริง ซึ่งมันอาจซ้ำซากจำเจ
หากถามว่าเธอเบื่อไหม คงตอบได้ว่าเบื่อบ้างเป็นบางครั้ง แต่ไม่บ่อยนัก
แต่ถ้าถามว่าเธอจะเปลี่ยนไปเดินทางอื่นไหม
หรือไปเดินกับคนอื่นที่ไม่ใช่พราวนภาไหม? ก็คงไม่ และเธอคิดไม่ออก
ไม่มีภาพตัวเองเดินคู่ไปกับใครอื่นที่ไม่ใช่พราวนภา อืม..
ไม่มีแม้นแต่ภาพของแก้ว

ประกายจันทร์ลอบถอนใจ เธอยึดติดกับความฝันและความแปลกเกี่ยวกับตัวเธอ
เหรียญกุหลาบลงยา และคุณพวงแก้วคนนั้น
จนบางทีเหมือนกับว่าเธอแยกไม่ออกระหว่างความฝันกับความจริง
เธอสุขและทุกข์ไปกับเรื่องราวในความฝันนั้นจนป่วยไข้
และเธอก็โหยหาอาวรณ์จนอยากได้ยินเสียงสักนิด .. ตอนนี้เธอเริ่มสงสัยว่า
คนที่เริ่มจะเป็นบ้านั้น เขามีอาการอย่างไร?

ประกายจันทร์ไม่ได้กลัวบ้า
เธอเคยเห็นคนบ้ายืนร้องยี่เกอย่างมีความสุขอยู่ริมถนน
เธอรู้สึกได้ถึงความสุขนั้น
แต่เธอก็สงสัยว่าก่อนหน้านี้ชีวิตเขาเป็นอย่างไร
พบเจออะไรมาจึงเป็นเช่นนี้ ตอนนี้เธอคิดว่า
เป็นไปได้ไหมที่เธอกำลังเริ่มมีอาการ เพราะเธอพบแต่อะไรแปลกๆ หลอนๆ
และนับวันก็ยิ่งจะแปลกมากขึ้น ยิ่งบีบคั้นจิตใจมากขึ้น ก็ดูสิ
เธอฝันแล้วพอตื่นเธอก็คิดถึงห่วงหาอย่างทุรณทุราย
ครั้นพอเธออดใจไม่ได้จนต้องโทรไปหา
ก็รู้สึกเหมือนเธอได้พูดคุยกับคนที่อยู่อีกภพหนึ่ง และคนๆ
นั้นก็บอกเธอว่าฝันเช่นกัน..

“ปวดหัวมากใช่ไหม?”
พราวนภาลูบแขนคนรักเมื่อเห็นประกายจันทร์พิงหลังอย่างเต็มที่กับเบาะรถแท็กซี่
แล้วยังหลับตาอีกด้วย
“อดทนหน่อยน๊า” เสียงนั้นปลอบประโลม
“แม่ให้คิดว่ามีก้อนน้ำแข็งวางอยู่ที่หน้าผาก” เธอบอก
“ให้คิดว่าน้ำแข็งกำลังค่อยๆ ละลาย”
ประกายจันทร์ฟังแล้วอมยิ้ม
ฟังการสะกดจิตแบบนี้ทุกครั้งที่ปวดหัวไม่สบาย
ผู้หญิงเอาแต่ใจขี้เง้าขี้งอนอย่างพราวนภามีกลเม็ดเคล็ดลับในการแปลงร่างเป็นคุณแม่ที่อบอุ่นและแสนดีได้ในยามที่เธอป่วยไข้
การสะกดจิตให้คิดถึงน้ำแข็งวางไว้บนหัวอย่างนี้ได้ผลดีทุกครั้งสำหรับเธอ
เพราะที่สุดเธอจะรู้สึกเหมือนกับว่าหัวเธอชาเพราะความเย็นที่มีมากเกินไปของน้ำแข็งนั้น
และเธอก็จะดิ้นจนน้ำแข็งในจินตนาการนั้นหลุดตกไปจากหัว
แล้วจากนั้นไม่นานเธอก็หายไข้ซึ่งก็แปลกดี
หรือว่าเธอเป็นคนจำพวกจิตอ่อนที่ง่ายต่อการถูกสะกด?

เสียงเพลงจากสายเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้ง
และพราวนภาทำเสียงบางอย่างบ่งบอกถึงความรำคาญ
“ใครเนี่ยะ” เธอบ่น
ประกายจันทร์ล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าสะพายออกมาดูและต้องตะลึงชาเมื่อพบว่าเบอร์ที่ขึ้นอยู่หน้าจอโทรศัพท์นั้น
เป็นเบอร์ของพวงแก้ว เห็นแล้วมีคำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในใจว่า ..
คิดถึงเหมือนกันใช่ไหมแก้ว?
แค่เห็นเบอร์ขึ้นอยู่ก็ดีใจเหลือเกินแล้ว
แต่ที่สุดเธอก็ตัดสินใจตัดสายไป ถ้ารับคงไม่ดีแน่ เพราะพราวนภาอยู่ด้วย
หากรับคงมีการซักไซร้ไล่เรียงสามวันสามคืน
และที่สำคัญคือเธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรด้วยน่ะสิ
“ใครน่ะจันทร์”
“โทรผิดมั้ง” ประกายจันทร์ตอบ
“น่ารำคาญนะพวกโทรผิดนี่ วันก่อนกุ๊กไก่ก็เจอคนหนึ่ง
โทรมาหาเจ๊เจ๊ออะไรไม่รู้
พอเราบอกไม่ใช่ยังมีการถามอีกว่าแล้วเราเป็นใคร อ้าวคนเรา”
คนขับแท็กซี่หัวเราะหึๆ ในลำคอก่อนออกความเห็นขึ้นมาบ้างว่า
“ผมก็เจอบ่อย ต้องบอกไปว่าวันหลังให้เมมไว้จะได้ไม่พลาด
เอ๊ะแต่บางทีมันก็พลาดนะคุณสงสัยคลื่นโทรศัพท์มันคงตีกันยุ่ง”
พราวนภาหัวเราะบ้าง
“หยวนๆ กันไปแหละครับคุณ ถือซะว่าโทรผิดเป็นเรื่องธรรมดาก็แล้วกัน”

ประกายจันทร์ได้แต่ยิ้มกับความช่างพูดช่างจาของคนรักและแท็กซี่
แล้วเธอก็ปล่อยความคิดไปยังคนที่โทรศัพท์หาเธอเมื่อครู่นี้
ความคิดที่เป็นอิสระของเธอคิดไปว่า หรือพวงแก้วคิดถึงเธอเช่นกัน
พวงแก้วฝันถึงเธอ และคิดถึงเธอ
เธอและผู้หญิงคนนี้มีสายใยต่อกันอย่างแปลกประหลาด
และนาทีนี้ประกายจันทร์รู้สึกอุ่นๆ ที่ข้อเท้า
ซึ่งมีเหรียญกุหลาบลงยาห้อยประดับอยู่
เป็นเหรียญที่เหมือนกันทุกประการกับจี้ที่ห้อยคอของพวงแก้ว
สาวสวยนักเรียนนอกคนนั้น

.. ป่านฉะนี้นางทาสแก้วจะเป็นเช่นไร?
จะหนาวเหน็บเจ็บร้าวป่วยไข้น่าเวทนาอย่างไรบ้าง?
และเธอจะฝันอีกไหมในคืนนี้
แท้จริงแล้วเธอไม่อยากให้พราวนภามาค้างด้วยเลย เธอกลัวว่าเธออาจร้องไห้
หรืออาจละเมอและพราวนภาจะสงสัย

เฮ้อ ดูเหมือนว่า แม้นแต่ในความคิดความฝันเธอก็ยังกลัวความผิด
เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ประกายจันทร์ที่มีรักเดียวเสียแล้ว
ไม่ใช่สิ เธอยังคงมีรักเดียว แต่รักเดียวของเธอนั้นไม่ใช่คนเดิมต่างหาก
หากเธอจะยอมรับความจริงน่ะ เพราะ ทุกวันนี้พอลืมตาตื่น
สำนึกของเธอก็แล่นลิ่วไปหาแก้ว นางทาสในความฝันประหลาดคนนั้น

และจากนั้นเธอก็หายใจเข้าออกเป็นความคิดถึง ครั้นพอทนไม่ไหว
ทางออกของเธอคือการเชื่อมสายใยไปยังพวงแก้ว
ผู้หญิงที่มีหน้าตาเหมือนนางทาสในฝัน
โอ๊ยเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของเธอกันนี่
เหมือนเธออยู่ในม่านหมอกของกาลเวลาระหว่างอดีตกับปัจจุบัน
ระหว่างความฝันและความเป็นจริง
และถูกพันธนาการด้วยสายใยบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถไปข้างหน้าหรือถอยกลับได้เต็มที่

ประกายจันทร์รู้สึกตัวว่าตนเองเหมือนสิ่งมีชีวิตที่มีแต่ชีวิตแต่ไร้จิตใจ
เธอลงจากรถ เดินไปกับพราวนภา ยิ้มให้บ้างเมื่ออีกฝ่ายชวนคุยชวนหวัว
ทุกสิ่งทุกอย่างเคลื่อนไปอย่างที่มันเคยเป็น
หากแต่ความเบิกบานของเธอหายไปเสียข้างไหน?

“น่าสงสารจังเลย”
พราวนภาบ่นออดเมื่อหันไปมองหน้าคนรักที่มีท่าทางเซื่องซึมเหมือนเด็กป่วยหงอย
เธออดคิดไม่ได้ว่าหากคนที่เธอรักป่วยไข้อย่างหนักเธอคงพลอยป่วยไปด้วยเนื่องจากความห่วงใยที่มีให้มากมายจนอยากป่วยแทนเสียเอง

“ไม่เป็นไรหรอกน่า”ประกายจันทร์ต้องเป็นฝ่ายปลอบ
“พรุ่งนี้ก็หาย”
“จริงนะ”
“จริง.. มั้ง”..
“ไม่มีมั้งได้ไหม?”พราวนภาชำเลืองมองหน้า
“..ได้”
พราวนภากอดแขนคนรักพลางพร่ำพรอด
“ใจดีจัง.. ในโลกนี้จะมีใครใจดีน่ารักเท่าจันทร์บ้าง ขออะไรก็ให้”
ว่าแล้วเธอก็หัวเราะกิ๊กๆ ประกายจันทร์นึกขันอยู่เหมือนกัน นั่นสิ
ขออะไรก็ให้ ขอให้หายป่วยก็จะหายให้ ใจดีเกินไปหรือเปล่าหนอเรา?