นิรันดร์กาล

คุณจันทร์ใจหายวาบเมื่อคิดถึงบิดา
“เจ้าหนีเขาบ่พ้นดอก”
“มาเต๊อะลูกเหย ตางเดียวตี้สูเขาจะรอด..”
คุณน้าคำป้อขมวดคิ้วครุ่นคิด ท่านไม่เข้าใจในถ้อยคำของแม่อุ๊ยนัก และท่านกำลังคิดว่า แม่อุ๊ยกำลังอวดอุตริบางอย่าง
“สูเจ้าปากั๋นมานั่งส่องหน้าอี่แม่ยามนี้ด้วยชะตาลิขิต เวลาถอยหลังลงไปทุกลมห๋ายใจนับแต่นี้..”
แม่อุ๊ยผมขาวเขยิบเข้าหาหญิงสาว ผูกข้อมือซ้ายให้คุณจันทร์ และผูกข้อมือขวาให้แก้ว พลางท่องมนต์งึมงำ
“มอบของมีค่าสิ่งหนึ่งฮื้ออี่นาง” ท่านสั่งคุณจันทร์
“เจ้าคะ?”
“ของสิ่งใดที่มีค่าที่สุดที่เจ้ามี”
คุณจันทร์เอื้อมแกะชายพก หยิบห่อทองออกมาแกะ และเลือกจี้กุหลาบลงยา สีแดง ที่เธอทำไว้กับช่างชาวจีนเมื่อไม่นานมานี้ยื่นให้แก่แก้ว
“ฮับไว้เต๊อะลูก” แม่อุ๊ยบอก
“ส่วนตัวเจ้าบ่มีสมบัติสิ่งใด จงฉีกชายผ้านุ่งแลกไว้”
แก้วมองหน้าคุณจันทร์ๆ พยักหน้าให้ เธอจึงทำตามคำสั่งแม่อุ๊ยอย่างว่าง่ายเช่นเดียวกับคนรัก ชายผ้านุ่งโจงกระเบนสีเทาเก่าๆ ของแก้วถูกฉีกออก เพื่อส่งมอบให้แก่คุณจันทร์
“สองคนเจ้า” แม่อุ๊ยมองคุณคำป้อและคุณนวลแข
“บ่ต้องห่วงเขา ลงเฮือนกั๋นไปก่อน อี่แม่จะตั้งจิตทำพิธีฮื้อเขา ห้ามไผมาแวด หวันเฮือนนี่”
แม่อุ๊ยเดินตามหลังไปส่งคุณน้าสองคนของจันทร์กับแก้ว แล้วเข้ามายืนมองสองสาวที่นั่งหมอบนิ่งอยู่ .. ท่านมองเห็นเลือดและน้ำตา การฉุดกระชาก และเสียงกรีดร้องอื้ออึง ..

ผู้คนทุกผู้ทุกนามที่ได้พบและเกี่ยวข้องกัน ในชาตินี้ ล้วนเคยมีสายใยสัมพันธ์ต่อกันมาไม่มากก็น้อย ตัวท่านเอง.. อาจมีชีวิตอยู่เพื่อรอวันนี้ก็เป็นได้ .. วันที่ท่านตัดสินใจทอนชะตาชีวิตท่านเพื่อต่อชะตาของหญิงสาวสองคนที่มีวิบากกรรมร่วมกันมานานแสนนาน

โหลแก้วขนาดเล็กบรรจุยาลูกกลอนสี่ห้าเม็ดถูกมือขาวๆ ที่เหี่ยวย่นของแม่อุ๊ยเปิดฝาออก ยานี้หนึ่งเม็ด มีสรรพคุณเป็นยาอายุวัฒนะ สองเม็ดมีฤทธิ์ทำให้หลับข้ามวันข้ามคืน สามเม็ด.. ยุติการมีชีวิต!

แม่อุ๊ยใช้สายสิญจน์ ผูกมัดร่างของแก้วกับจันทร์ไว้ด้วยกัน จุดธูปหอมปักไว้กลางกระถางแก้ว และท่านก็นั่งลงท่องมนต์คาถาเบาๆ แต่เยือกเย็นเข้าไปในอกจนสั่นสะท้าน แก้วจับมือคุณจันทร์ไว้แน่น

เสียงฝีเท้าม้าแว่วมาแต่ไกลๆ ..

เวลากระชั้นแล้ว .. แม่อุ๊ยพยายามพยายามอยู่ในความสงบ เพื่อเพียรท่องมนต์ให้ครบถ้วน แม้นว่าบัดนี้ท่านมองเห็นเลือดสาดท่วมลาน .. เหงื่อเม็ดใหญ่ๆ ผุดพรายที่ไรผม ..
มือเหี่ยวย่นของท่านยื่นยาให้แก้วกับจันทร์คนละสองเม็ด
“กิ๋นเหี๋ยเต๊อะลูก..”
เสียงนั้นเหมือนมีมนต์สะกด .. หลังจากสองสาวกินยาแล้ว แม่อุ๊ยเอง ก็ใส่ยาเข้าปากตัวเองสามเม็ด .. ภารกิจของท่านจบสิ้นแล้ว!

เสียงฝีเท้าม้าเคลื่อนใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงร้องอึงอล .. เสียงดาบประกันดังกังวานไปทั่วทั้งป่า















“ลูกข้าอยู่ไหน?” คุณพระสาตวาดถามอย่างเกรี้ยวกราด คุณนวลแขยืนนิ่งเหมือนถูกสาปอยู่ท่ามกลางกองศพบนลานหน้าเรือนแม่เฒ่า
ฝ่ามือหนักๆ ของพี่เขยฟาดลงบนใบหน้าอย่างแรง
“ข้าไม่ปรารถนาให้ลูกข้ามีชีวิตอย่างอัปยศเยี่ยงเจ้ากับคู่ชู้ของเจ้า”
“จะฆ่าก็ฆ่า”คุณคำป้อร้องบอก
“คนที่เป็นอย่างพวกข้า ไม่มีวันกลับไปเป็นหญิงเต็มหญิง ลูกท่านก็เหมือนกัน ฆ่าให้หมดก็ดีเหมือนกัน เมื่ออยู่ไปก็ไม่มีความสุขจะอยู่ไปให้ทรมานทำไมเล่า”
ขณะกำลังเงื้อดาบด้วยโทษะ และคุณน้าคำป้อหลับตาเตรียมตัวตายโดยมีคนรักปราดเข้ามากอดไว้นั้น เสียงหนึ่งก็ตะโกนออกมาจากเรือนแม่อุ๊ยว่า

“ตายกันหมดแล้วขอรับ”